Halep ve Şam suskunluğunu bozunca...

Aylardan Temmuz, Beşşar Esed''in tankları, topları, uçakları, helikopterleri Halep''i, Şam''ı kan ve ateşe boğuyor. Hama''yı, Humus''u yerle bir eden Esed''in ''artık yeter'' diyerek suskunluğunu bozan Halep ve Şam''a ayrı muamele etmesi beklenemezdi.

Polis devletinin katmerli baskısını en fazla üzerinde hisseden bu iki şehrin sessizliğini bozması Esed''i deliye çevirmeye yetti.

Bütün bunlar dünyanın gözleri önünde oluyor ve ''BM Güvenlik Konseyi'' başta olmak üzere sözde ''uluslararası toplum'' bu kanlı tiyatroyu seyrediyor. Arada sırada bir homurdanıyorlar, bir mırıldanıyorlar, o kadar.

Öyle ya, Suriye''de petrol yok, üstüne üstlük Rusya ve Çin Esed''in sırtını sıvazlıyorlar. Öyle ya, Esed giderse, ''Müslüman Kardeşler'' gelecekler, İsrail ise bundan hiç memnun olmayacak.. Öyle ya, herşey İsrail''e ek askeri yardımı imzalamakta gayet çabuk davranan Barack Obama''nın gelecek seçimleri kazanmasına endekslenmiş.

Beşşar Esed ise sözde uluslararası toplumun zafiyetinden istifade ederek cinayet kumarında elini artırıyor. Öldürebildiği kadar öldürecek, yıkabileceği kadar yıkacak şehirleri, arkasında harabeler bırakmadan bırakmayacak iktidarını.

Tohumlarını işgalci Fransızların attığı Esed rejimi Hama''yı, Humus''u, Halep''i, Şam''ı yakıyor yıkıyor. Öyle ya,, yine aylardan Temmuz idi(24 Temmuz), Fransızlar 1920''de ''Maysalan''da dar bir vadide Yusuf el Azme ve süvarilerini tanklarla ezdikten sonra girmemişler miydi Şam''a? Savaş uçaklarıyla desteklenen General Godard''ın mekanize zırhlıları süvarileri Şam''dan temizlemiş ve cesetlerini yaz sıcağında çürümeye terk etmemişler miydi?

Öyle ya Fransızlar 1946''da bağımsızlık ve özgürlük isteyen Şam parlamentosunu topa tutarak yirmibeş milletvekilini öldürmemiş miydi? Öyle ya, Fransız işgalciler Suriye''yi ''Haleb''istan'', ''Şam''istan'', ''Alevi''stan'' ''Dürzi''stan'' diyerek dilimlememişler miydi? Şimdi de Beşşar Esed''in eliyle ''Kürdistan'', ''Alevistan'', ''Sünnistan'' diye bölmeye çalışmıyorlar mı?

1920''lerin başlarında Suriyeliler Arab''ıyla, Kürd''üyle, Türk''üyle, Alevisiyle, Sünnisiyle, Dürzisiyle el birlik olup işgalcilerin karşısında dikilmişlerdi. Kimse görünüşe aldanmasın, Esed elbette gidecek ve Suriye düşmana inat bütün olarak kalacak, bundan kimsenin kuşkusu olmasın.

Gazeteci kökenlidir dedik, bu mesleğin duayenlerindendir dedik, belki çorbada onun da bir tuzu bulunur dedik. Meğer gazeteci kökenli olmak ''gazeteci dostu'' olmak anlamına gelmiyormuş. ''Hürriyet'' gazetesi eski başyazarından, ''Basın Konseyi''nin eski gedikli başkanından ve şimdinin CHP mebusu Oktay Ekşi''den söz ediyorum.

''Basın İlan Kurumu'' ve ''TOKİ'' işbirliği ile evsiz basın emekçileri için toplu konut girişimi sözkonusuydu. İki kurum arasında bir protokol imzalanmak üzereydi. Her kesim gibi basın emekçileri de taksitlerini, peşinatlarını tıkır tıkır ödeyerek başlarını sokacak bir ev sahibi olacaklardı. Zira başka türlü ev sahibi olmaları çok zor..

Konut sorununu çözmek hem sosyal devletin bir gereği, hem de basın kuruluşlarının basın işçileri için öncülük etmeleri gereken bir yükümlülük. Güya ''sosyal-demokrat'' iddiasındaki bir partinin mebusu olan Oktay Ekşi kolaylaştırıcı girişimlerde bulunacağına tutmuş bir soru önergesiyle akamete uğratmayı seçmiş. Belki de Ekşi''nin mebusluk hayatındaki ilk soru önergesiydi ve bu ilk önergesinde de basın emekçilerinin umutlarına limon sıkmış.

Yıllardır bu meslekten geçindi, iyi paralar kazandı, iyi evlerde, mütena semtlerde oturdu, bol maaşlı muktedir gazeteciliğin keyfini sürdü Bay Ekşi. Şimdi altta kalanın canı mı sıksın, basın işçileri evsiz barksız mı kalsın sayın Ekşi, yakıştı mı size?

''Basın İlan Kurumu''nun gazetecilere maaşlarından kesilmek üzere faizsiz borç vermesini de diline dolamış, oysa yıllaaardır sürüyor bu uygulama. Başka verecek önergeniz yok muydu Bay Ekşi, bula bula kendinize mevzu olarak basın emekçilerini mi buldunuz, eyvah!

Geçen Çarşamba akşamından Pazar akşamına kadar İstanbul''un göbeğinde Fatih''te bir mahalle olarak küçük çaplı kriz yaşadık. Elektrikler kesildi, Temmuz sıcağında karanlıklar içinde kaldık. Buzdolaplarımızdaki yiyecekler koktuğu için maalesef çöpe gitti, elektriğe bağlı hayat sona erdi. Mum ışığında ne romantik iftarlar, sahurlar geçirdik bir bilseniz! (Mum ışığının odanın sıcaklığını kat be kat artırdığını da bu sayede öğrendiğimi ifade etmeliyim).

İnsan kurumlarına inanmak istiyor sevgili dostlar, ''Perşembe sabahı ışıklar gelecek'' dediler, inandık bizler de. ''Öğlen gelecek'' dediler, yine inandık, ''akşam gelecek'' dediler, yine inandık. Her ''gelecek'' dediklerinde inanmaya devam ettik. Krizlere hazırlıklı olmadığımıza bir kez daha kani olduk. Arızanın tespit edilmesinde yaşanan güçlüklere, arızanın giderilmesinde kullanılan tekniklerdeki geriliğe biz mahalleliler bizzat tanık olduk günlerce.

Bu arada ''ışıklar gelecek merak etmeyin'' dedikleri için bilgisayarımın başında bekledim. Bir ara bir yandı söndü, ümitlendik, fazla sürmedi. Baktım olmuyor, yazı yazabileceğim bir yere kendimi attım ama Pazar yazımı yetiştiremedim, bu yüzden özür diliyorum okurlarımdan.

Allah var, işçi kardeşlerimiz Temmuz sıcağında, uzun saatler boyunca sokakları kazdılar, mahallelilerin haklı öfkesine sabrettiler. Elektrik şebekesi eski sistemmiş, yenilenmesi için bu krizi yaşamamız lazımmış. Bu eski sistemle fena halde yüzleştik, inanın, katlanması çook zormuş. Sokağımız son bir umutla bekleşen insanlarla doldu, toplu elektirik dualarına çıktık açık alınla.

Çarşamba akşamı kesilen elektirikler Pazar akşamı geldi de felaha erdik. Elektiriğin hayatımıza ne kadar girdiğini, teknolojinin yaşam tarzımızı ne kadar etkilediğini de böylece idrak etmiş olduk. Küçük çaplı bir afet, küçük çaplı bir kriz yaşadık ve işin kötüsü mahalleyi terketmekten başka bir çaremiz de yoktu. Suç, kusur kimde mi, inek aldı dağa kaçtı hikayesi efendim!