Yargıçlar dayanışması, hukuk ve demokrasi..

Velev ki Fulya Hanım, Seyfi Oktay ile o konuşmaları yapmamış olsun. İhsas-ı rey falan da demeyelim.

Geçelim bütün bunları..

Ama hukukta genel bir kaide vardır ki işte ondan geçemeyiz.

O kaideye de en başta “Yüksek Mahkeme” üyeleri dikkat etmeli..

Bu da, hakimlerle davacı yahut davalı arasında-maddi veya manevi-bir ilişki saptandığında sözkonusu hakimin davadan çekilmesidir.

Bu tür durumlarda reddi hakim talebi sözkonusu olabiliyor.

Örnekleri çok görülmüş vakalar bunlar.

Mini anayasa paketinin maddelerinden birisi Anayasa Mahkemesi''nin yapısını değiştiren madde..

Madde yürürlüğe girdiğinde Anayasa Mahkemesi''nin yapısı değişecek.

Aslında Anayasa Mahkemesi hem kurumsal kimliğiyle, hem de üyeleri bakımından davanın bir tarafı.

Bu durumda Anayasa Mahkemesi üyelerinin tarafsız bir karar vermesi beklenebilir mi?

Anayasa Mahkemesi CHP''nin yaptığı başvurunun şekil yönünden incelenmesine karar vermişti.

Zaten Anayasa da, Anayasa Mahkemesi''nin Anayasa değişikliklerini sadece şekil açısından inceleyebileceğini hükme bağlanmış bulunuyor.

Ama Yüksek Mahkeme şekilden incelediği kimi davalarda esasa girerek karar verdi.

Bu davada da Mahkeme''nin işin esasına girebileceği yönünde kuşkular sözkonusu.

Çıkacak kararın aritmetiğini söyleyenler bile var.

Tabii ki Anayasa Mahkemesi''nin yapısını değiştiren madde hakkında Anayasa Mahkemesi şekil yönünden karar vermekle yetinmeli..

Şekil yönünden Anayasa''ya herhangi bir aykırılığın saptanmaması durumunda bu maddeyle ilgili karar verme yetkisi sadece halka aittir.

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu da yüksek yargıçlar ve savcılardan oluştuğuna göre aynı durum, HSYK''nin yapısını değiştiren madde için de geçerli sayılabilir.

Yüksek yargıçlar ve savcıların kendileriyle ilgili konularda meslektaşlarıyla dayanışmaları gereken zeminler Yüksek Mahkemeler değildir.

Bu tür dayanışmalar ve talepler için “Yargıçlar ve Savcılar Birliği(YARSAV)” ile “Demokrasi ve Özgürlük için Yargıçlar ve Savcılar Birliği(DEMOKRAT YARGI)” var.

Kamuoyuna seslerini bu dernekler vasıtasıyla duyurabilirler.

Yine bu dernekler aracılığıyla taleplerini siyasi partilere ulaştırabilirler.

Demokrasilerde hukukun da, siyasetin de, sivil toplum kuruluşlarının da, mesleki kuruluşların da yeri bellidir.

Anayasa toplumsal bir sözleşmeyse eğer, bu konuda karar verme yetkisi halka aittir.

Halk isterse bu sözleşmeyi onaylar, istemezse onaylamaz.

Madem iş referanduma gidiyor, “evet” demek isteyen için de, “hayır” demek isteyen için de yol belli..

İsteyen herkes toplum önüne çıksın, eteğindeki taşları döksün.

Mahkemede “millet adına karar veriyoruz” derken iyi de, milletin referandum yoluyla bizzat karar vermesi gereken konuda söz sahibi olmasından neden kaçınılıyor?

İşte ben de bunu anlamıyorum (aslında anlıyorum tabii).

CHP Milletvekili Şahin Mengü, Genel Sekreter Önder Sav''ın iki yıl kadar önce kendisine “Deniz ile bu iş gitmeyecek, çıkarı yok bu işin” dediğini itiraf etmişti.

“CHP''nin mareşalı Önder Sav, daha o zaman Baykal''ın ipini çekmiş” diye düşündü çoğu insan.

Bir de baktık ki, Önder Sav, Şahin Mengü''yü yalanlamaz mı!

Sav, Mengü''nün yanlış hatırladığını belirterek, “son kurultay gününe kadar Sayın Baykal''la uyum içinde çalıştım ve ortak sorumlulukları birlikte sürdürdüm” demiş..

Önder Sav''ın “son kurultay gününe kadar” cümlesine dikkat çekmek isterim.

Kafalar yine karıştı ve Baykal''ın açıklama yapmasına ihtiyaç var..

Sav''ın son kurultay gününe kadar kendisiyle uyum içinde çalıştığını söyleyecek tek kişi Baykal çünkü..

Lakin bir pürüz daha var, Sav''ın açıklamasıyla Mengü ofsayt duruma düştü.

Mengü şimdi, ya “yanlış hatırlıyor olabilirim” diyecektir, ya da “Sav hatırlamıyor” diyecektir.

Yani, Mengü ve Sav''ın atışmaları “hafıza sorunu” tartışmasına dönüşmek üzere.

Ama kim''in hafıza sorunu?

Gel de çık işin içinden, çıkabilirsen.

Merhum Turgut Özal''ın vefatıyla ilgili, başta aile yakınları olmak üzere çeşitli kuşkular dile getirmişlerdi.

İlgili makamlar herhangi bir soruşturma başlatmadılar bildiğimiz kadarıyla.

Oysa kamuoyunun tatmin edilmesi adına bir şeyler yapılabilirdi.

Zira bu türden kuşkuların giderilmesi kamu güvenliğinin de bir gereği..

Hele de ülkenin Adalet Bakanı bile Özal''ın ölümünün şüpheli olduğunu söylüyorsa, durum daha da vahim.

Bekledim ki Adalet Bakanı''nın sözleri bir suç duyurusu olarak kabul edilsin..

Aradan birkaç gün geçti, ne ses var ne seda..

Peki merhum Özal vefat etmeseydi, neler olabilecekti hiç düşündünüz mü?

Bir tanesini ben söyleyeyim de gerisini siz getirin..

Ömrü vefa etseydi görev süresi 1996''da dolacaktı Özal''ın..

Bu süre zarfında, başkan ve on üye ile toplanan Anayasa Mahkemesi''ne sekiz asıl, dört yedek üye atama hukuki imkanına sahip olabilecekti(Prof. Bakır Çağlar''ın “Bir anayasacının seyir defteri” kitabından arakladım haberiniz olsun).

Özal''ın vefatından 2010''a kadar Anayasa Mahkemesi''nin verdiği kararlara bir göz atmak lazım, neler olmuş diye..

Süleyman Demirel''in, Ahmet Necdet Sezer''in icraatlarına bakmak gerekiyor.

Alın size yeni bir gözle bakmamız gereken bazı konu başlıkları..

“Kürt sorunu”, “başörtüsü sorunu”, “faili meçhul cinayetler”, “şüpheli ölümler” “laiklik tartışmaları”, “dış politika kararları”, “asker-siyaset ilişkileri”, “parti kapatmalar”, “28 Şubat” ve sayısını saymakta zorlandığımız “darbe girişimleri”..

Özal''dan sonra ne tür gelişmelere tanık olduk, hafızanızı yoklayın..

Yaşadığımız gelişmeleri düşününce Özal''ın ölümü kimilerini herhalde çok mutlu etmiş olmalı.