Yüzümüz kalmadığına göre bunu konuşalım

Tarihteki birçok savaşta toplu tecavüz, cezalandırma, intikam alma ya da etnik temizlik yöntemi olarak kullanıldı. Tecavüzün en temel amacı ise “onur kırmak” oldu.

Tıpkı tecavüze uğrayan bireyler gibi toplu tecavüz kurbanları da başlarına gelen acı hadiseyi gizlerler. Kimseyle konuşulmaz, kimseye anlatılmaz, bir an önce unutulmak, unutturulmak istenir. Sadece tecavüz kurbanı değil, ailesi, çevresi, toplum da bu meseleyi hafızasından silmek ister.

Filistin’de bu sınırlar artık aşıldı.

İsrail terör devleti ve onun Siyonist halkı Filistinlilere, Müslümanlara, tüm insanlığa karşı, işlenebilecek her suçu işlediler: Soykırım, etnik arındırma, katliam, suikast, ayrımcılık, tehcir, tecrit, aç bırakma ve daha nicesi…

Geçen yıl Gazze’de açıktaki cesetleri köpekler yemeye başlamıştı. İnsanlık onurunu yerle bir eden bu manzaralar dahi dünyayı, bırakın dünyayı Müslümanları uyandırmaya yetmedi.

Ve şimdi artık en son nokta, en iğrenç, en onur kırıcı seviye, tecavüzler konuşuluyor.

Kim bilir, belki de İsrail konuşturuyor, belki de bilgileri, görüntüleri sızdırarak psikolojik harp yapıyor, belki de onurumuzu daha fazla kırmaya çalışıyor. Ne fark eder ki? İslam dünyasının kırılacak bir onuru kaldı mı? Ümmetin yüzünü mahcubiyetle örtebileceği bir peçe var mı? Susmamızı, gizlememizi gerektirecek bir hicap duygusundan bahsedilebilir mi?

The New York Times gazetesinin deneyimli muhabiri Nicholas Kristof, “Filistinlilere Yönelik Tecavüz Karşısında Sessizlik” başlığıyla detaylı araştırmasını geçen hafta yayınladı. Kristof, Batı Şeria’da 14 cinsel şiddet mağduru ve aileleriyle bir araya geldi. Bu 14 mağdur, başlarına geleni anlatabilecek cesarete sahip olanlar; geride konuşmayan, susan yüzler, binler belki on binler var.

Kristof, İsrailli yetkililerin tecavüzü sistematik hatta “standart operasyon prosedürlerinden biri” haline getirdiğini söylüyor.

Her ne kadar artık yüzümüz kalmadıysa da detayları aktarmak yine de acı veriyor. Şu kadarını söyleyelim: İsrail hapishanelerinde sadece kadınlara değil, erkeklere, çocuklara da sistematik olarak tecavüz ediliyor. Jop, havuç, metal, sopa sokma, köpekleri kullanma, doğrudan tecavüz ve daha nice insanlık dışı yöntem kullanılıyor.

İsrailli asker ve gardiyanlar, kahkahalarla işledikleri bu suçu videoya çekmekten de kaçınmıyorlar. Başlarına bir şey gelmeyeceğinden eminler. Sde Teiman gözaltı merkezinden geçen yıl sızan görüntüler sonrasında tecavüzcü askerler kahraman ilan edildi ve mart ayında dosya tamamen kapatıldı.

Mağdur Filistinliler için bir şikâyet mercii yok. Konuşmamaları yönünde tehdit ediliyorlar. The New York Times gazetesi ve onun cesur muhabiri Kristof da yayınlanan makale nedeniyle hedefte. Bizzat Netanyahu’nun tepkisi ve emriyle Kristof’a şimdi dava açılıyor. İntikamın sadece hukuksal yolla olmayacağını kestirmek zor değil.

Tecavüz en ağır savaş suçudur. Ama İsrail’e diğer savaş suçlarında olduğu gibi tecavüz suçunda da dokunulmayacak. Kimse sesini çıkaramayacak. Sivil toplum örgütleri görmezden gelecek. The New York Times gibi birkaç istisna dışında medya susacak. İsrail, Filistinlilere, Müslümanlara, insanlığa karşı suç işlemeye devam edecek.

Batı’nın ne yaptığı veya yapmadığı umurumuzda değil; tecavüzden daha onur kırıcı bir seviye varsa, o da Müslüman kadınlara, erkeklere, çocuklara tecavüz edilirken Batı’dan yardım hatta duyarlılık dilenmektir.

Filistin’de Müslüman kadınlara, erkeklere, çocuklara tecavüz ediliyor. Candan, serden geçmek için daha ne olması gerekiyor? Daha ne olursa İslam dünyası ayağa kalkacak? Birazcık bile kaldıysa, onur kırıntısı Müslümanları ne zaman harekete geçirecek?

Çok ama çok karanlık bir çağa denk geldik, Rabbim yüzümüze baksın. Yüzümüz kaldıysa…