Türkiye dünyanın gelişine vurmalı…

11 Eylül saldırılarının ardından dünyaya yayılan bulanık hava etkisini sürdürüyor. Yeni düzen kurulamadı, taşlar yerine oturmadı, sistemsizlik, sistem olma yolunda kuvvetli bir seçenek olarak önümüzde duruyor.

Sovyetlerden sonra Amerika, Asya’ya 11 Eylül bahanesiyle geçti, fakat ilerleyemedi. Rusya askeri olarak, Çin de ticari olarak Amerika’nın bahanesini erken çürüttü. Bu iki ülke, Amerika’nın Asya yürüyüşünü durdurdu.

Obama yönetimi, İran’a yeşil ışık yaktı, İran ile masaya oturdu, nükleer meselesini tartıştı, İran’a dünyaya açılma garantisi vererek askeri yenilgiyi kabul ettirdi ve bir antlaşmaya imza attırdı. Çünkü Obama, 11 Eylül ilerleyişini Rusya’nın kestiğini biliyordu, tehdit olarak Rusya’yı gördü. Rusya’yı, İran’a özgürlük vadederek durdurmaya çalıştı.

Trump, Obama’nın, İran ile yaptığı antlaşmayı bozdu, görüşme odasına Kuzey Kore’yi çağırdı. Trump’a göre Amerika’nın esas derdi Çin idi. Trump, Obama’nın İran’a gereğinden fazla anlam yüklemesini esasında Rusya’yı durdurma planı olarak kabul etti fakat kendisinin Rusya ile olan münasebetleri dolayısıyla ters mantık işleterek bu tehdidi anlamsızlaştırdı. Trump’ın bahanesi şuydu; bir taraftan sınırlı da olsa elinde nükleer silah bulunan Kuzey Kore, diğer taraftan henüz nükleer silaha sahip olup olmadığı bilinmeyen İran. Çin’in üstüne basmak için Kore’ye yöneldi.

Trump’ın bu hamlesiyle uluslararası ilişkiler literatürüne yeni bir şey eklendi. “Bazen bir antlaşmayı bozarak bir savaş durdurulabilir, bazen de bir anlaşmanın devam etmesi için bir savaş başlatılabilir…”

Trump yönetimi, İran ile antlaşmayı bozunca kendisi rahatladı, Rusya rahatladı, İsrail rahatladı, hatta İran bile rahatladı. Şimdi bugünlerde İran’da muhaliflerin ayaklanması, Amerika ile arayı açan, İsrail ile restleşen İran’ın kendine gelmesi için bulunmaz bir fırsat olacaktır, göreceksiniz.

Gelelim Avrupa’ya…

Avrupa, her geçen gün kıymeti artan, herkesin görmek için can attığı bir müzeye dönüşüyor, kocaman bir açık hava müzesine. Sadece güvenlik endişesi var, kimsenin üstüne gitme gibi bir düşüncesi yok, Avrupa’nın. Avrupa, elinde olanın farkında, sadece bunu korumak, insan göçüne karşı güvende olmak istiyor. Avrupa’nın, fikir istilasına uğrama gibi bir endişesi de yok. Çünkü Avrupa, Amerika’nın, Rusya’nın, Ortadoğu’nun, Çin’in müzik yapmadığını, sanat üretmediğini, doğru dürüst bir din algısına sahip olmadığını, daha da önemlisi mutlu olmadığını biliyor. Bugünlerde ortaya çıkan Avrupa ordusu fikri, müze benzetmesine ek olarak “müze bekçiliği” statüsünde bir güç olarak hayal ediliyor. Hiç kuşkusuz önümüzdeki dönem de dünyanın en güvenli, en huzurlu yeri, kuzeyden güneye doğru biraz zayıflasa da, Avrupa kıtası olacaktır. Büyük oranda ağır sanayii kıtanın dışına çıkaran, otomobilden bisiklete dönen, toprağa dayalı aile tarımını öne çıkaran, klasikleri okuyan, okullarını internetten arındıran, ağaçların altında açık hava sınıflarına geri dönen, ihtiyaçlarını azaltan bir Avrupa var. Konu Avrupa olunca dilini yumuşatan, yumruğunu gevşeten başka bir dünya var. Sömürgeleştirme sürecinin ardından beş yüz yıl geçti, Avrupa bütün dünyaya iki üç tur bindirdi ve tekrardan natüralizme döndü. Bu iş böyle giderse İsviçre’nin dokunulmazlık statüsü, Avrupa kıtasının tamamı kapsayacak galiba.

Peki biz…

Bizim ne karar aldığımızı henüz bilmiyorum, ama yakında yaşayarak öğreneceğim. Amerika kadar, Rusya kadar büyük bir askeri güç olabilir miyiz, bundan emin değilim. Ciddi yatırımlar yapıyoruz, dünya Türkiye’den geçsin, şartlar Türkiye’de belirlensin istiyoruz. Milletimizin, devletimizin emeğini her şeyden çok önemsiyoruz, fakat cepten yediğimizi de biliyoruz. Biz, ne olduğumuza karar vermedikçe ne kadar olacağımızı bilemeyeceğiz. Vatanımızı korurken harcadığımız parayı, vatanımıza saldıranlara ödüyoruz. Bu düzeni değiştirmek için ortaya koyduğumuz çaba akıttığımız kanla ölçülüyor, milletimizin canı yanıyor. Bir taraftan dünyanın bozuk kantarına laf yetiştirirken, diğer taraftan halkımıza zenginlik vadediyoruz. Ok attığımız elmanın kırmızısına da vurgunuz yani. Askeri anlamda güçlenerek para kazanan ülkelerden mi olmak istiyoruz, yoksa Güney Kore gibi teknoloji, Hollanda gibi tarım, İspanya gibi turizm girişimlerini birleştirerek karma/ılımlı kalkınma modelini mi benimsiyoruz, benimseyeceğiz?

İkinci devre başladı, ilk atak bizden, ilk topu biz kullanıyoruz, dünya yuvarlak bir top misali dönerek üstümüze doğru geliyor. İyi futbolcunun bir özelliği de dönerek gelen topun gelişine iyi vurabilmesidir. Hep pas, hep pas olmaz, açıyı buldun mu vuracaksın. Vuracaksın ama öldürmek için değil, insanları sevinçten ayağa kaldırmak için vuracaksın.

Hadi Türkiye, at artık şutunu…