Bu acıyı unutturacak başka bir acı daha yaşamamak için...

I-

Pazartesi gününden bu yana, Yangın günlerinde herkes kalbini bir şekilde düşürür cümlesinin arkası nedir diye soruyorsunuz. Düşen kalbimizi görüp de yerden alabilecek miyiz diye soruyorsunuz.

Sizi bilmem benimki yerde kalacak. Öyle kırık ve kirli. Kim bilir kaç vakit kalacak.

Acının fotoğrafına gözünü değdirmekten utanan bir korkak var içimde. Sontag"dan mı armağandır bu korku. "Başkasının acısına bakmak".

Ekran, yaşadığım toplum ile arama yabancılık efekti sokuyor diye on yıldan fazla bir zamandır tv seyretmiyorum.

Yabancılık efektinden kaçarken, başka bir yabancılığın yabansılığın içine düştüğümü hiç fark etmemişim.

Soma bize değil Somali"ye yakınmış daha ziyade ve ben hiç görmemişim.

Sanayi inkılabını filan anlatırken çocuklara. Demir filizini kömür ile eriten Abraham"ın sanayi inkılabına yaptığı katkılardan bahsederken.

Sanayi İnkılabı ile birlikte kadınlar ve çocuklar ucuz iş gücü olarak devşirildi filan derken.

Bu vurgunun bu talanın bu sömürünün bilmem kaç yüz yıl öncesinde kaldığını zannederken.

Sözüm ona analitik yaklaşımlarda bulunurken.

Orada, çok uzakta değil Soma diye bir yerde...

Haritada yerini bulurum, biz isim şehir oynayan neslin çocuklarıyız, m harfinden Manisa ,Muğla ,Mersin, Mardin demeyi biliriz, ama şimdiki nesil Soma derken Soma"yı Somali gibi zannederken...

Haksız değillermiş zanlarında. Soma"da ahali Somali şartlarında yaşarmış meğer.

Biz metropollerde sadece kendi derdimizin öfkesinde, yumurtayı hangi ucundan kıralım münazaralarına gark olmuşken.

Soma diye bir yer varmış, el hak ilk okul öğrencilerinin Soma"yı Somali civarında sanmasını haklı çıkaracak bir hayat yaşarmış.

Soma diye bir yer, yerin altında yüzlerce beden.

Dünya ilgisini esirgemeyince artistler, futbolcular "sosyal sorumluluk projesi taziyelerini arka arkaya dizerken ,ve günde en az üç defa tekrarlarken bu meşhur taziyeleri anlı şanlı medyamız.

Yerinde duramadı koşup gitti fiyakalı ablalar, civan abiler. Selfi yapıp tanıkladılar kendilerini. Ah şekerim bütün kameralar oradaydı ben de oradaydım mesajı verdiler.

Ağırlığınca altın görüntüleriyle, işçilerle empati kurdular.

Pornografi meraklarıyla acının pornografisini inşa ettiler.

Kanırttılar.

Soma diye bir yer var.

Helalinden yaşamaya çalışan, alınlarının teri, ömürlerinin evveli ve ahiri çalınan insanların yaşadığı Soma. Toprağın koynundan bire bin alan köylüler şimdi toprağın koynuna ömürlerini ekmeye gidiyor. Gittikleri yer toprak değil oysa. Bir kapitalistin hırsına açılan ölüm penceresi.

II-

İnsan hakları kapsamına "dijital unutma/unutturma hakkı" da dahil oldu.

Katiller, sapıklar aldıkları cezaya rağmen "dijital unutma/unutturma" hakkını kullanarak piri pak bir geçmiş inşa edebilecek dijital ortamda. İstenmeyen geçmiş itina ile silinecek. Suçlular suçlarından arınmış olacak dijital temizlik ile.

Biz de Somayı unutacağız. Dijital temizliğe gerek yok. İtina ile unuturuz köküne kadar kanırttığımız bütün acıları.

Yüzlerce yetimi unutur, selfilediğimiz fotoğraflardan nostalji turuna çıkarız.

İşte buraya yazıyorum unutacağız. Üç vakte kadar unutacağız. Çünkü Soma"da aksayan işler bütün Türkiye"de aksamakta olan işlerdir. Denetim üzerine tartışmak yerine hayat tarzı üzerinden söz düellosu oturdu gündeme.

Beğenmediğiniz Kuzey Kore, yıkılan bina için denetim eksikliği dedi. Doğrudan. Lafı eğip bükmeden.

1999 depremini yaşadık. Denetim eksikliğinden binlerce can yerin altında kaldı. Sonra denetimi "kurumsallaştırdık". Nasıl mı? Parasını müteahhitten alan denetleyiciler ile.

Bu vesile ile eteğimizdeki taşları dökmek yerine, bu vesile ile karizma inşa etmeye yeltenmek yerine, Türkiye"nin öncelikler sıralaması üzerinde bir uzlaşmaya varalım.

Birinci önceliğimiz DENETİM.

Eğitimden, inşaata; madenden, trafiğe her konuda denetimin kurumsallaşması için çaba sarf etmemiz gerekiyor.

Lakin ey okuyucu bu sorun siyasi değil öncelikle ahlaki bir sorun.

Her denetimi, "inisiyatif" kullanarak delenler uzaydan gelmedi.

Önce konuya buradan başlayalım.

Siz siyasiler üzerinden konuşmayı seviyorsunuz ben kendimizden yola çıkalım diyorum. Anlaşamıyoruz...