TR
EN
AR
FR
RU
UR
Hepimizi aptal yerine koyuyorlar
"Savaşta verilen ilk kayıp gerçeklerdir" özdeyişi bir kez daha doğrulanıyor. Dünyayı sarsan eylemlerin üzerinden geçen bir hafta boyunca, görsel efektler eşliğinde, televizyon ve gazetelerle evlerimize-işyerlerimize ulaşan haberler tam bir 'bilgi kirliliği' yaşatıyor. Daha önce filmlere konu olmuş ABD'ye yönelik terör eylemlerine zihinsel hazırlığımız bulunmasa, gördüklerimizin 'sanal' olduğuna kalıbımızı basabileceğiz. 'Sanal' ile 'gerçek' arasındaki tek fark, film gerçeğinin bir hafta önceki eylemden daha inandırıcı bir gerçeklik oluşu...
Sanki son on yıldır yaşadığımız herşey New York ve Washington'da olanlara bizleri hazırlamak içindi. ABD'ye düşman kişiler ve kitleler olduğunu 1990'da yaşanan Körfez Krizi sırasında öğrendik. Petrolden zarar gören 'çevreci karabatak' ile Kuveyt'in BM büyükelçisinin kızının 'işgalden kaçan mâsum aile kızı' diye basın toplantısı yapması iki muhteşem 'halkla ilişkiler' örneğiydi...
Şimdi olmayan Pan American şirketine ait dev bir uçak İskoçya üzerinde düştü; oradan Arap oldukları özenle vurgulanan teröristlerin yüzlerce günahsız insanı ölüme gönderebilecek kadar gözü kara oldukları beyinlerimize çakıldı. İki ayrı olayda, TWA 800 sayılı uçağı ile Mısır Hava Yolları'na ait bir başka uçak, New York'tan havalandıktan kısa süre sonra Hudson nehrine çakıldılar. "Bu uçaklar nasıl düştü?" sorusu bugüne kadar cevapsız kaldı. Sektörün içinden gelen, "Dışarıdan füze ile" ve "Rota saptırılarak" türü açıklamaların doğru olup olmadığını bugün bile bilmiyoruz. Onların nasıl düştüklerini bilsek, belki, New York ve Washington'daki eylemleri daha iyi anlayabileceğiz.
'Yüzyılın terörü' ile karşılaştığı kuşkusuz ABD'nin en yetkili ağızlarının, eylemler ile Üsame bin Laden arasında kurdukları ilişki size inandırıcı geliyor mu? Bin Laden'i topraklarında barındıran Tâlibân yönetimi, "O yapmış olamaz" derken kendinden çok emin görünüyor, haklı bir emniyet çünkü bu: Üsame bin Laden, son bir yılını, bütün iletişim imkânlarından mahrum geçirdi... Tâlibân'ın 'misafirlik' için öngördüğü şartlarda yaşayan bir insanın New York ve Washington'dakilere benzer eylemler planlayıp hayata geçirmesi imkânsız... Tâlibân, teslim için "Delil getirin" derken, misafirin içinde yaşadığı şartların kendisine atfedilen eylemleri imkânsız kıldığının bilincinde.
ABD gibi istihbarat konusunda aşırı titiz bir ülkenin terör eylemlerini haber alamaması tuhaf; ama daha tuhaf olanı sonradan sergilenen istihbarat zaafı. "İşte eylemciler" diye adlarını açıkladığı kişiler o uçaklara binmiş olabilirler, daha önce havacılık dersi aldıkları için rotaları hedeflere doğru saptırmış olmaları da mümkün; ancak o kişiler ile Üsame bin Laden arasında kurulan irtibat bütünüyle komik... 'Eylemci' denilenlerin 'kurban' olması pekâlâ mümkün. Bir çoğuyla ABD arasında kurulabilecek bağlar aynı grupla Üsame bin Laden arasında varolduğu ileri sürülen bağlardan daha inandırıcı...
Dünya ülkeleri, bu arada Türkiye de, Amerika'nın hücum borusuna kulak vermiş, cephede yerini alma hazırlığında. Bir kaç cılız ses dışında yönetimlerden itiraz yükseldiği de duyulmuyor. Ancak, Amerikalılar dahil hiçbir ülkenin vatandaşı, görsel efektler eşliğinde kendisine sunulanlarla o görüntüler üzerine oturtulan açıklamaların gerçeği temsil ettiğine ikna olmuş değil. Yarın hücum borusu çaldığında, oluşacak cephede yer alacak ülkelerin vatandaşları, inanmadıkları bir senaryo yüzünden ateşe sürüklendikleri gerçeğiyle karşı karşıya kalacaklar... Bütün bu kalabalık arasında tek 'gerçek' de cepheye sürüklenenlerin yaşayacağı 'gerçek' olacak...
Olayın ilk gününden beri evlerimiz ve işyerlerimize kadar ulaştırdıkları haberler sebebiyle kendilerini tebrik eden gazete ve televizyonlar var. "Büyük gazetecilik başarısı!" Oysa, daha hiçbiri, olaya adı karışmış (sözgelimi, 'terörist' diye tanıtılan Arap gençlerin eşi ve kız arkadaşı olan) Türklerle bile görüşmüş değiller. Televizyonlarımız CNN'in bilerek 'karanlıkta' bıraktığı kaynaklara dayandırdığı iddiaları tekrarlayıp duruyor, gazetelerimiz ise birbirine benzer aptalca yorumlarla dolup taşıyor...
"Savaşta verilen ilk kayıp gerçeklerdir" diyen doğru söylemiş; ikinci, üçüncü, dördüncü derecede kayıplar ile bizi başkalarından ayıran benliğimiz yok olacak...
Sanki son on yıldır yaşadığımız herşey New York ve Washington'da olanlara bizleri hazırlamak içindi. ABD'ye düşman kişiler ve kitleler olduğunu 1990'da yaşanan Körfez Krizi sırasında öğrendik. Petrolden zarar gören 'çevreci karabatak' ile Kuveyt'in BM büyükelçisinin kızının 'işgalden kaçan mâsum aile kızı' diye basın toplantısı yapması iki muhteşem 'halkla ilişkiler' örneğiydi...
Şimdi olmayan Pan American şirketine ait dev bir uçak İskoçya üzerinde düştü; oradan Arap oldukları özenle vurgulanan teröristlerin yüzlerce günahsız insanı ölüme gönderebilecek kadar gözü kara oldukları beyinlerimize çakıldı. İki ayrı olayda, TWA 800 sayılı uçağı ile Mısır Hava Yolları'na ait bir başka uçak, New York'tan havalandıktan kısa süre sonra Hudson nehrine çakıldılar. "Bu uçaklar nasıl düştü?" sorusu bugüne kadar cevapsız kaldı. Sektörün içinden gelen, "Dışarıdan füze ile" ve "Rota saptırılarak" türü açıklamaların doğru olup olmadığını bugün bile bilmiyoruz. Onların nasıl düştüklerini bilsek, belki, New York ve Washington'daki eylemleri daha iyi anlayabileceğiz.
'Yüzyılın terörü' ile karşılaştığı kuşkusuz ABD'nin en yetkili ağızlarının, eylemler ile Üsame bin Laden arasında kurdukları ilişki size inandırıcı geliyor mu? Bin Laden'i topraklarında barındıran Tâlibân yönetimi, "O yapmış olamaz" derken kendinden çok emin görünüyor, haklı bir emniyet çünkü bu: Üsame bin Laden, son bir yılını, bütün iletişim imkânlarından mahrum geçirdi... Tâlibân'ın 'misafirlik' için öngördüğü şartlarda yaşayan bir insanın New York ve Washington'dakilere benzer eylemler planlayıp hayata geçirmesi imkânsız... Tâlibân, teslim için "Delil getirin" derken, misafirin içinde yaşadığı şartların kendisine atfedilen eylemleri imkânsız kıldığının bilincinde.
ABD gibi istihbarat konusunda aşırı titiz bir ülkenin terör eylemlerini haber alamaması tuhaf; ama daha tuhaf olanı sonradan sergilenen istihbarat zaafı. "İşte eylemciler" diye adlarını açıkladığı kişiler o uçaklara binmiş olabilirler, daha önce havacılık dersi aldıkları için rotaları hedeflere doğru saptırmış olmaları da mümkün; ancak o kişiler ile Üsame bin Laden arasında kurulan irtibat bütünüyle komik... 'Eylemci' denilenlerin 'kurban' olması pekâlâ mümkün. Bir çoğuyla ABD arasında kurulabilecek bağlar aynı grupla Üsame bin Laden arasında varolduğu ileri sürülen bağlardan daha inandırıcı...
Dünya ülkeleri, bu arada Türkiye de, Amerika'nın hücum borusuna kulak vermiş, cephede yerini alma hazırlığında. Bir kaç cılız ses dışında yönetimlerden itiraz yükseldiği de duyulmuyor. Ancak, Amerikalılar dahil hiçbir ülkenin vatandaşı, görsel efektler eşliğinde kendisine sunulanlarla o görüntüler üzerine oturtulan açıklamaların gerçeği temsil ettiğine ikna olmuş değil. Yarın hücum borusu çaldığında, oluşacak cephede yer alacak ülkelerin vatandaşları, inanmadıkları bir senaryo yüzünden ateşe sürüklendikleri gerçeğiyle karşı karşıya kalacaklar... Bütün bu kalabalık arasında tek 'gerçek' de cepheye sürüklenenlerin yaşayacağı 'gerçek' olacak...
Olayın ilk gününden beri evlerimiz ve işyerlerimize kadar ulaştırdıkları haberler sebebiyle kendilerini tebrik eden gazete ve televizyonlar var. "Büyük gazetecilik başarısı!" Oysa, daha hiçbiri, olaya adı karışmış (sözgelimi, 'terörist' diye tanıtılan Arap gençlerin eşi ve kız arkadaşı olan) Türklerle bile görüşmüş değiller. Televizyonlarımız CNN'in bilerek 'karanlıkta' bıraktığı kaynaklara dayandırdığı iddiaları tekrarlayıp duruyor, gazetelerimiz ise birbirine benzer aptalca yorumlarla dolup taşıyor...
"Savaşta verilen ilk kayıp gerçeklerdir" diyen doğru söylemiş; ikinci, üçüncü, dördüncü derecede kayıplar ile bizi başkalarından ayıran benliğimiz yok olacak...
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.