Bir çocuk, takılıp kalmış insanlıkta...

Parmaklarım tuşlara her dokunduğunda, tenim harflerle her buluştuğunda farkediyorum; yanıbaşımda ya da çok uzaklarda, bir çocuk ağlıyor sesizce. Sadece o anda değil, nefes alıp vererek hayatın orta yerine yığdığımız bütün anlarda o çocuk hep ağlıyor. Benim anlarımda ve sizin anlarınızda... Benim nefeslerimde ve sizin nefeslerinizde... O çocuk sessizce ağlıyor bir köşede.

Dünya genişlediğinde, ucu bucağı görünmeyen düzlüklerle, aşılması güç dağlarla, tepelerle, gür ırmaklarla, ufuk çizgisine kadar açılan maviliklerle donandığında, kanatlandığında canlar, canımız, cananımız... Yine orada o sessiz çocuğun gözyaşları... Her şey bir olup üstümüze geldiğinde, ağırlaştığında, bir dört duvarın arasına, bir ürkek göğüs kafesinin ya da bir sızılı kafatasının içine sığacak kadar geriye çekildiğinde, küçüldüğünde, daraldığında dünya, azaldığında insan, ben ya da siz, hiç farketmediğinde aslında kim olduğumuz... O çocuk yine orada.

Hem şeyin kıyısında, hem tam ortasında...

Kangrenleşmiş bir yara gibi irinini dışına taşıran bütün o dumanlı şehirlerde, uğultulu kalabalık caddelerde, ihtiras satılan bütün o parlak vitrinlerde, hep bir yeri, bir köşesi var onun. Bütün o kalabalık insanlarda, dudaklara renkli çıkartmalar gibi yapıştırılan bütün o duygularda, üst üste yığılan, istiflenen, havaya hovardaca savrulan bütün o içsiz kelimelerde... Üstüne güzellik çizilen bütün o kozmetik yüzlerde, makyajını yalanla yapan bütün histerik simalarda, donup kalmış bütün o soğuk iklimlerde, boşluk ve ifadesizliklerde ağlıyor sessizce o çocuk. Kendi halinde akan mecburi hikayelerin, ışıltı tozu serpilen havalı rivayetlerin, adrenalin ve testesteron dozu arttırılmış kibirli denklemlerin bir köşesinde hep sessizce ağlıyor o çocuk.

Petrol artıklarında, barut yanıklarında, katran karasında, florasan beyazında, radyasyon yamalarında, insanlık lekelerinde ağlıyor hep. Yüksek binalarda, derin karanlık dehlizlerde, bir yerden bir yere gidengelen gidengelen bütün tıka basa dolu vasıtalarda ağlıyor. Kırılıp tuz buz olmuş hayallerde, gaspedilmiş umutlarda, suskunlaşmış kederlerde, kırılmış kalplerde sesini içine bastırarak ağlıyor durmadan. Herkesin çılgınca eğlendiği, gerçeğin havai fişek kalıplarına tıkıştırılarak patlatıldığı, zihinlerin ve vicdanların gürültülü kumpanyalarla alıkonulduğu, insanlığın en tatlı yalanlarla uyuşturulduğu bütün o karelerde, her şeyin ücrasında ve garip ki her şeyin en ortasında ağlıyor sessizce. Geçip gidenlerin bıraktıkları sararmış albümlerde, gelecek için bestelenen neşeli şarkılarda işitiliyor sessiz hıçkırıkları.

Güzelliğe çirkinliğin karıştığı, gerçeğe sahteliğin bulaştığı, iddiaların kibirle pıhtılaştığı, berraklığın bile tanınmayacak kadar bulanıklaştığı bu sarhoş edici tahteravallinin her iki tarafında da ağlıyor sessizce o çocuk. Bütün filmlerin en heyecanlı yerinde, bütün romanların en meraklı sayfalarında, bütün melodilerin en vurucu nakaratında, şiirlerin şairleri en savunmasız bırakan mısralarında sessizce, usulca, sahipsizce ağlıyor o çocuk.

Ne zaman pencereden dışarıya baksam, ne zaman pencere bana baksa o çocuk hep orada. O kadar sessizce ağlıyor ki duymamak imkansız sessizliğini. O kadar yakınımızda ki ulaşamıyoruz bir türlü ona. O kadar uzağımızda ki görünmediği hiçbir yer yok. Hangi kitabı alsak elimize, hangi çekmeceyi açsak, hangi kapıdan içeriye girsek, ne zaman alakasızca hatırlasak eski bir güzelliği... Hep orada... Hep ağlıyor sessizce...

Hani tellere takılıp kalır ya bir uçurtma... O çocuk öylece takılı kalmış sanki insanlıkta!

Görüyorsunuz değil mi onu? Dikkatli bakın, göreceksiniz. Mutlaka göreceksiniz. Herşeyin içindeki derin bir burkuntu olan sessiz varlığını. Ve onun varlığında acıyla çınlamakta olan her şeyi... Bütün her şeyi...