Pozitif bir yazı

Bunaldım. Hem salgın haline gelen o tuhaf nezlemsi, gribimsi hastalıktan, hem fon meselesinden, hem hakemlerden, hem futboldan, hem bilmem neden… Epeyce bunaldım.

Ben de dedim ki kendime bir iyilik yapıp bir “pozitif gündemli yazı” yazayım. Bu noktada imdadıma iki şey yetişti. Biri önüme düşen bir bilgi notu ki birazdan geleceğim oraya, diğeri de tanışmak için çok uzun süredir fırsat kolladığım bir çınarla, dünyanın en büyük çini sanatçılarından biri olan Mehmet Gürsoy ile sonunda tanışmış olmam.

Önce Gürsoy hoca için bir paragraf. En son Barbaros Hayrettin Paşa Camii’ne yaptığı muhteşem çinilerden biliyoruz onu. Dünyanın dört bir köşesindeki müzelerde eserleri olan bir “yaşayan insan hazinesi” hoca. Ülkemizi dünyanın dört bir yanında temsil etmesi bir yana, yüzyıllardır kayıp olan Kütahya kırmızısını yeniden bulması, geleneği yeniye bağlamaktaki başarısı onu ustalıkta bambaşka bir seviyeye taşıyor. Allah uzun ömürler ihsan etsin.

Sonra geleyim bilgi notuna. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın bir bilgi notu bu ve beni ilgi alanlarım bakımından çok mutlu eden bazı “fiziki veriler” var içinde.

Önce arkeolojiden başlayayım. Türkiye’de şu an bakanlık uhdesinde 800’ü aşkın arkeolojik çalışma yürütülüyor imiş. Bu çalışmalar arasında beni heyecanlandıran en önemli gelişme bakanlığın bir süredir yürüttüğü Selçuklu ve Osmanlı tarihi kazıları. Hem Malazgirt kazıları, hem Kars kazıları, hem Konya, hem Alanya kazıları son derece önemli buluntularla ilerliyor yoluna. Mutlu bir tesadüf neticesinde Malazgirt kazılarında çıkan bazı Selçuklu sikkelerin fotoğraflarını görmüş ve bir şehitliğin de bulunmak üzere olduğu haberini almıştım. Fırsatını bulursam kazı alanına gidip izlenimlerimi de yazmak istiyorum. Türk-İslam tarihi açısından çok önemli bir alan kazısı bu. Şanlıurfa Taş Tepeler ve Kahramanmaraş Domuztepe kazılarını da çok dikkatle takip ediyorum. O iki alanda da işler beklentinin üzerinde iyi gidiyor. İki kazının da insanlık tarihi açısından önemi büyük. Şakamı da yapayım. Maraş’taki höyükten çıkan 3 katlı ev ya da kule temsilleri aklıma en çok “yoksa TOKİ o zamanlarda da mı vardı?” sorusunu getiriyor.

Kütüphaneleşme konusu da çok ilgimi çekti notta. Bakanlık kütüphane sayısında 1.300’ü bulmuş. Bebek kütüphaneleri ise (bilmem herhangi birine hiç gittiniz mi, şahane mekanlar) 75 olmuş. Kütüphanelerin dijital altyapıya uyumlanması işi de çok hızlanmış bu arada.

Burada Türk edebiyatının dünyaya açılması projesi olan TEDA’dan da söz etmem gerekir. 2005’te hayata geçen proje kapsamında şu ana kadar 70’e yakın dilde, 5.000’e yakın kitap çevrilmiş dünyada. Çok önemli bir rakama ulaşmış proje. “Allah tez vakitte 100 dile, 10.000 kitaba eriştirsin Türk edebiyatını” diyeyim.

Bir de Türkiye Yazma Eserler Kurumu’nun yaptığı işlerin mutluluk verici olduğunu söylemem lazım. Yüz akı bir kurumumuz orası. 2012’de açılan kurum şu ana kadar tam 384 cilt kitap yayınlamış. 600 bin adede ulaşmış basılan kitap adedi. Kurumun yaptığı onlarca sergi ve önemli oturum da işin cabası ama pek az bilinen bir başka önemli mesele var. Kurum, şu ana kadar pek çoğu “ünik” yahut “nadir” olarak kategorilendirilen 5.000’in üzerinde yazma eserin restorasyonunu gerçekleştirmiş. Bu, nereden bakarsanız bakın şahane bir koruma ve aktarma çabası.

Başa döneyim. Neden “pozitif gündemli bir yazı” yazma ihtiyacı hissettim ben bugün? En çok şundan galiba. Kötünün, negatifin, berbatın yayılma hızı iyinin, pozitifin, şahanenin yayılım hızına göre çok yüksek. Bazen gündemin negatifliğini “tam bir kabus” gibi hissediyoruz üzerimizde. Oysa güzellik, iyilik tam buralarda duruyor işte. Kütahya’da şahane bir ekim öğleninde dünya çapında bir ustanın “nasip de nasiple” demesinde mesela. Barbaros Camii’nin fil ayaklarına nakşettiği Lafza-ı Celalin devridaiminde.

Allah kötüye fırsat vermesin, iyinin alanını genişletsin inşallah.