Hey Gidi Oğuz Amca Hey! - II
Mehmed Niyazi ÖzdemirYeni Şafak Gazete Yazarı
04:00, 13/11/2016, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Yorgun yüzünde zoraki bir gülümseme gözüken Oğuz Amca elini uzattı. Yusuf onun elini, o da Yusuf'un gözlerini öptü.
— Arıburnu'na gidip Mustafa'nın birliğini bulalım. Onu gördükten sonrada Seddülbahir'e geçelim. Bunun için yeterli vaktimiz var.
Oğuz Amca gözlerini güneşe çevirdi:
— Sis biraz hafifledi; ama bu hava da bile yolumuzu zor buluruz; tekrar bindirirse perişan oluruz. Biz Seddülbahir'e dönelim. Zamanımızı geçirmezsek başka bir vakitte izin isteyebiliriz.
— Bunları söylerken Oğuz Amca bir kara haberden korkuyordu. Şimdi hiç değilse Mustafa'nın yaşadığından ümidi vardı. Onu da kaybederse hali nice olurdu.
— Nasıl istersen öyle yapalım.
***
Ağustos aylarının sonlarına doğru Esat Paşa'nın durumu çok sıkışıktı. Bir başka yerden de yardım gelme durumu yoktu. Kurmay Başkanı Kazım ( İnançla) istişare ettikten sonra kardeşi olan Vehip Paşa'dan yardım istedi. Seddülbahir bölgesinin komutanı olan Vehip Paşa kendinden çok ağabeysini düşünürdü. Düşmanı Seddülbahir taraflarında iyice hırpaladıktan sonra bazı birlikleri Arıburnu tarafına gönderecekti. Bunların arasında Oğuz Amca da vardı.
***
Artık havalar soğumuştu. Dün akşamdan beri yağan yağmur siperleri yürünemez duruma getirmişti. Oğuz Amca ayaklarını ısıtmak ümidi ile bir süre siperde dolaştıktan sonra yine eski yerine geldi. Görünmeden çevreyi gözetliyordu; tüfeği elinde idi; saçı sakalı uzamış, yüzü çamurlara bulanmış, tanınmaz hale gelmişti. Bir tüfek atıldı, birkaç tüfek daha patladı. İki tarafın askerleri düşmanı kolluyor; her an bir yerlerden fırlayıp siperlerine dalacaklarını bekliyorlardı. Fakat her hangi bir hücum yoktu. Hava da iyice kararıyordu. Bu esnada İsmailoğlu tepeden yanık bir türkü başladı:
'Yükseğinde nemli nemli dağlar var
Eteğinde ala gözlü yârim var.
Yardan ayırana intizarım var
Yol ver dağlar ben sılama gideyim.'
Gurbetin bütün hüznünü, acısını, yalnızlığını yaşayan bu ses aynı zamanda derin ve yumuşaktı. Tüfekler tamamı ile sustu. Çevresindeki herkes nefesini tutup kulak kesildi. Sanki fanilikten eser taşımayan bu ses, yarı ölü haline gelmiş bu insanların ruhuna yaşama sevincini dolduruyordu. İngiliz iniltilerinin, korkularının hüküm sürdüğü bu savaş alanında; çoğu baba ocağını, ana kucağını bir daha göremeyecek askerlerin ruhlarından kavrayıp, onlara unutulmayacak bir anı yaşatıyordu. Bu ses Oğuz Amca'yı da etkiledi; tüfeğini ayakların arasına almış, başının siperin duvarına dayamış türküyü dinliyordu. Bir ara tıbbiyeli Yusuf hıçkırığından onu fark etti. Ama yüzünü göremiyordu; feryat etmemek için kendisini zor tuttuğu anlaşılıyordu. Boğuk boğuk, derin bir ah çekercesine yakarışta bulundu:
— Rabbim sana çok şükür, sesini duyurdun yüzünü de gösterirsin.
Mustafa'nın tonere çalan sesi gerçekten emsaline çok az rastlanacak kadar büyüleyiciydi. Türkü bitince, Türk ve müttefik askerlerinden yükselen alkış dakikalarca sürdü. Ne yazık ki Oğuz Amca oğlu Mustafa'yı göremedi.
***
Aralık ayının son günleri idi. Kar her tarafı örtmüştü. Bütün nöbetçiler gibi siperdeki sularda titreyen Oğuz Amca'nın yanına düşen top mermisi etrafını çamurdan görünmez hale getirdi. Tepeden tırnağa çamura gömülmüş bir halde ' kolum' dedi ve olduğu yere yığıldı. Oğuz Amca bayıldı. Onu alıp sargı yerine götürdüler. Doktor yaralarını temizlerken kendine geldi. Değişik yerlerden de yaralanmıştı; yalnız sol kürek kemiğinden aldığı yara beynini zonklatıyordu. Bu tipide Ecabat'a gitmeliydiler. Aksi takdirde kan kaybından yaralıların pek çoğu ölebilirdi.
Binbir güçlükle geldikleri hastanenin kapısında sedyeler indirildi. Oğuz Amca yürüyemiyordu, kollarındaki iki sıhhiyenin yardımı ile hastaneye girdi. Her taraf kandı; başı sarılı, kolu bacağı kopmuş askerler yerlerde yatıyordu. Sıra bekleyen yaralıların arasında oğlu Mustafa'yı tanıyınca, sanki yıldırımla çarpılmış gibi oldu. Şarapnel burnunu, ağzını, çenesini alıp götürmüş, yüzünde derin bir çukur açmış, sadece iki göz bırakmıştı. Yüreği çırpınan Oğuz Amca onu görmezlikten geldi. Görüp üzüldüğünü fark etmesi Mustafa'yı derinden yaralardı. Mustafa da sıhhiyelerin arasında babasını gördü, o da sırtını döndü. Babasının onu böyle görmesini istemedi.
Doktorun emri ile ilk koğuşa girdiler; onu biraz önce ölmüş bir erin yatağına yatırdılar. Değişik yerlerinde kurumuş kan lekeleri bulunan yorganı başına çekerken Mustafam diyerek göz yaşlarına boğuldu. Mustafa da sanki babasının sesini duymuştu. Hafifçe sendeledi; yanındaki sıhhiye eri ona sarıldı; bir iki kere sarsıldı, ruhunu teslim etti.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.