Dergi çıkarmak, kızamık çıkarmaya benzemez

Dergi çıkarmak isteyen insan, daha, böyle bir niyeti kafasından geçirdiği anda, kocaman bir saygıyı haketmiş demektir. Hele bu insan "genç" ise, daha iri yapılı bir saygı sözkonusu olmalı.

Henüz üniversite öğrencisiyken, dergi çıkarmak için gözümüzü karartıp, kolları sıvadığımızda, hayatımızı yönlendirecek bir maceranın kapısını araladığımızı belki tam olarak bilmiyorduk ama, karşılaştığımız olaylar, her aşamasında bize "vay anasını" dedirtiyordu.

İşte o günlerde arkadaşlarımızla bir karara varmıştık: İleride bir gün, hani olur ya, halimiz vaktimiz düzelirse, mesela elimizin altında matbaa, dizgi makinaları ve de saire falan bulunur ve öyle bir vakitte karşımıza dergi çıkarmak isteyen gençler çıkarsa, hiçbir zorluk göstermeden, elimizden gelen yardımın, katkının işte her neyse en fazlasını yapacaktık.

Aradan geçen yıllar boyunca, o kararı hiç unutmadım. Halin-vaktin düzelmesinden kastettiklerim tam olarak gerçekleşmemiş de olsa, ne zaman karşımda dergi çıkarmayı tasarlayan bir/kaç genç görsem, saygıda kusur etmemeye, yüreklendirmeye çalışır ve elden geldiğince yardımcı olurum. Yazı isteyene yazı, çizi isteyene çizi, ikram isteyene ikram... Hatta ayıptır söylemesi, çokoprens verdiklerim bile olmuştur. Bu huyumu da işte ilk defa burada açık etmiş oluyorum.

Geçenlerde bir delikanlı geldi. Mesele malûm, dergi. "Ne güzel" dedim, "Nasıl bir şey düşünüyorsunuz?" Anlattı. Edebiyat olacakmış, sanat olacakmış, dış politika, iç politika, resim, müzik, biraz da sağlık, sonra bulmaca, derken magazin...

- Spor da olacak mı?

- Eh, biraz...

- Kaç sayfa düşünüyorsunuz?

- Kırk-elli...

Düşündüm ki her bir konuya yarım sayfa ayırsalar, yine yetmez. Ayrıca bu kadar geniş açılı olan bir şey dergi değil, ancak ansiklopedi olabilir. Fakat bu düşüncemi söylemeden önce, biraz daha ayrıntıya girelim istedim.

- İsmi ne olacak?

- Valla, daha bir isim seçmedik.

- İdare yeri neresi?

- O da belli değil şimdilik.

- Bu durumda sahibi ve sorumlusu olacak kişi de belli değildir herhalde...

- Aşağı yukarı...

- Benden ne istiyorsunuz?

- AGİT zirvesi ile ilgili bir değerlendirme yazmanızı rica edecektik.

- Ne zaman çıkarmayı düşünüyorsunuz?

- Ayın onbeşine çıkarmayı düşünüyoruz.

- Hangi ayın?

- Bu ayın.

- Ciddi misiniz?

- Evet.

- İyi ama, bugün ayın onu. Derginin bütün yazıları toplanmış, hepsi dizilmiş, montajı yapılmış, filmi alınmış olsa, matbaada makineler dönüyor olsa, yine yetişmez. Kaldı ki daha isim belli değil, sorumlu belli değil. Kağıdının cinsi, ebadı hakkında bile bir fikriniz yok şimdilik. Maliyeye ve valiliğe bildirimde bulunulmamış, kimin ne yazacağı, hangi konuların yer alacağı bile muallakta... Bu iş ümitsiz vak''a sevgili kardeşim. Ayrıca benim yazmamı istediğin konuda, benden çok daha yetkin arkadaşlar var. Gayret etsem belki ben de birşeyler yazabilirim fa- kat, o konuya ancak belli açılardan değinip geçmiş olurum kendi kafama göre. En iyisi siz biraz daha düşünün.

- Doğru söylüyorsun abi dedi. Biz biraz daha düşünelim.

Gitti; gidiş o gidiş.

Mumyanın yaşı

Hani bir karakolda münferit olalak bir ''şey'' bulundu da kimse ne olduğunu tam anlamıyla çözemedi ya, işte o konuyla ilgili bilindik bir fıkra...

Mısır''da bir mumya bulunur. Bunun hangi tarihe ait olduğunu araştırmak için Amerika, İngiltere ve Türkiye''den uzmanlar istenir.

İlk önce Amerikalılar başlar. 3-5 saat sonra çıkarlar ve "Bu mumya MÖ 300-600 senelerine aittir" derler. İngilizler girer. Birkaç gün sonra çıkıp "Olsa olsa MÖ 300-420" arası diye açıklama yaparlar.

Nihayet sıra Türkiye''den giden Emniyet görevlilerine gelir ve içeri girerler. Girerler girmesine de, aradan on gün geçtiği halde çıkmazlar. Nihayet 15. gün çıkarlar ve merakla gözlerinin içine bakan Mısırlı yetkililere "Tam tamına MÖ 427 tarihine ait" derler. Tabii ki herkes şaşar bu işe ve "Nasıl olur yahu!.." diye tepki gösterir. Bizimkiler gayet ciddî ve rahat...

- Biraz zor oldu amma, sonunda dili çözüldü keratanın!

Gardiyan postacı

Alaattin Çakıcı''nın her türlü posta işlemlerini gardiyanların yaptığı söyleniyor. Öyleyse meşhur "Postacı" şarkımızda değişiklik kaçınılmaz oldu:

Bak gardiyan geliyor,

Selam veriyor.

Çet, çet, çet

Millet, bilgisayar başında "zebbaha gadar çet çet çet" yaparken, uzaktan bakıyorum da, gıpta mı etsem yoksa "Allah kurtarsın" mı desem, bir türlü karar veremiyorum