TR
EN
AR
FR
RU
UR
Medya, hukuk ve siyasi alan
Beklenen oldu. Sokaktaki fısıltılar resmileşti. AK Parti hakkında bir dizi karar ve refleks ortaya çıkmaya başladı. Erdoğan'ın yıllar önce yaptığı bir konuşma, defalarca gündeme getirilmesine rağmen, yeniden ortaya sürüldü. Ardından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Kanadoğlu, Erdoğan ve altı kurucunun partiden ihracı için partinin uyarılması amacıyla Anayasa Mahkemesi'ne başvurma yoluna yöneldi.
Kuşkusuz halkın haber alma hakkı adına bir siyasetçinin geçmişte yaptığı konuşmalar yayınlanabilir, medyanın böyle bir işlevi olması doğaldır. Fakat artık Türkiye'de hiçkimse bu tip gelişmelerin doğal yollarla gerçekleştiğine inanmıyor. Haber alma hakkının da, hukukun da siyasi alanın bir biçimde düzenlenmesine dönük olarak işlevselleştirildiği kamuoyunda hakim kanaat haline gelmiş durumda. İşte bu noktada hem haber alma hakkı adına hareket etmesi gereken medya kaybediyor, hem de siyaset kurumu yara alıyor.
Öte yandan yıllar önce yapılmış bir konuşma için zamanaşımına uğramasa bile bugüne kadar dava açılmamış olmasına rağmen, mevcut siyasi şartlarda dava açılması "ceza siyaseti" açısından ne ifade eder bunu tartışmak gerekir. Ceza hukuku ile kamu vicdanı arasına daha çok mesafe koyacak bir uygulamanın eşiğinde olduğumuz bu nedenle söylenebilir.
Bir de siyaset kurumunun konumu değerlendirilmelidir. Ulusal güvenlik tartışmasında son olarak gördüğümüz gibi, siyasetçiler siyasetin alanını ve hukukunu korumak üzere hareket etmekten ziyade, ortaya çıkan meşru tartışmalar vesilesiyle bile rakiplerini köşeye sıkıştırmaya çalışıyorlar. Böylece siyasetin alanı adına bir ortak duruş siyasetten türemiyor. Bunun yerine siyasetçilerin birbirlerine karşı mevzilendiği bir ortamda, siyaset dışı faaliyetlerin siyaset üzerinde etkinleşmesi sözkonusu oluyor. Oysa siyasetçiler, rakiplerine belden aşağı vurulması karşısında, siyasetin alanını korumak üzere blok oluştursalar, bundan hem siyasetin tümü kazançlı çıkar, hem de siyasi rekabetin daha rasyonel zeminlerde gerçekleşmesi mümkün hale gelir. Böylece siyaset kurumu, siyaset dışı müdahalelere karşı bağışıklık kazanır.
Şimdi aynı sınav AK Parti ile ilgili olarak verilecek görünüyor. Bu partinin ortaya çıkmasını kendi alanlarının daralması olarak gördü mevcut siyasi partiler. Çünkü siyasi refleksleri, siyaset üretmeye değil sadece bir şekilde iktidar fırsatını kollamaya dönük. Bu yüzden toplam siyasi alanın ne kadar dar olduğuna bakmaksızın, yeni bir partinin siyasete girmesinin kendi özel alanlarını daraltacağını sanıyorlar. Oysa önemli olan, her partinin kendi özel alanının darlığından ya da genişliğinden ziyade toplam siyasi alanın dar ya da geniş olması noktasında düğümlenmektedir...
Bu nedenle AK Parti'nin ortaya çıkmasını her sağlıklı siyasi ortam son derece olumlu bir gelişme olarak karşılamalıyken, mevcut siyasi zeminde bu, tüm olumsuzlukları üzerine çeken bir sonuç doğurdu.
Türkiye'de siyasetin alanının daralmasını tetikleyen temel gerilim noktaları vardır. Bunların başında siyasal merkez ve siyasal çevre arasındaki yoğun gerilim gelir. Siyasal merkez, siyasetin tarihini devletin yeniden düzenlenmesinin tarihi haline getirmeye kilitlenmiştir. Buna karşılık, siyasal çevre, toplumsal taleplerin siyasi temsilini talep etmektedir. Siyasal merkez ve siyasal çevre arasındaki bu karşıtlık hali, Avrupa Birliği ile ilgili düzenlemeler başta olmak üzere, tüm demokratik adımları kilitleyen bir sonuç doğuruyor.
AK Parti'nin yerleştiği siyasi koordinat, siyasal merkez ile siyasal çevre arasında bir köprü olabilecek potansiyele sahiptir. Bu partinin, siyaset dışı müdahaleleri istihdam eden bir tam saha pres uygulamasına muhatap olması, herşeyden önce siyasi dokuyu daha çok zedeleyen ve yer yer yırtan sonuçlar doğuracaktır. Tabii ki haber alma hakkı esastır, tabii ki hukukun üstünlüğü esastır, bunlar tamam, fakat bütün bu esasların her seferinde siyasi alanı doğrudan etkileyecek şekilde hareketlenmesi Türkiye açısından doğru gelişmeleri işaret etmemektedir.
Önümüzdeki dönemde daha çok fakirleşeceği kesin olan ve artçı krizlerle tanışması kaçınılmaz gözüken bir ülkede, yönetim krizini yoğunlaştıran uygulamalara daha çok yer verilmesi, sağlıklı bir geleceğin ipuçlarını vermiyor bize.
Kuşkusuz halkın haber alma hakkı adına bir siyasetçinin geçmişte yaptığı konuşmalar yayınlanabilir, medyanın böyle bir işlevi olması doğaldır. Fakat artık Türkiye'de hiçkimse bu tip gelişmelerin doğal yollarla gerçekleştiğine inanmıyor. Haber alma hakkının da, hukukun da siyasi alanın bir biçimde düzenlenmesine dönük olarak işlevselleştirildiği kamuoyunda hakim kanaat haline gelmiş durumda. İşte bu noktada hem haber alma hakkı adına hareket etmesi gereken medya kaybediyor, hem de siyaset kurumu yara alıyor.
Öte yandan yıllar önce yapılmış bir konuşma için zamanaşımına uğramasa bile bugüne kadar dava açılmamış olmasına rağmen, mevcut siyasi şartlarda dava açılması "ceza siyaseti" açısından ne ifade eder bunu tartışmak gerekir. Ceza hukuku ile kamu vicdanı arasına daha çok mesafe koyacak bir uygulamanın eşiğinde olduğumuz bu nedenle söylenebilir.
Bir de siyaset kurumunun konumu değerlendirilmelidir. Ulusal güvenlik tartışmasında son olarak gördüğümüz gibi, siyasetçiler siyasetin alanını ve hukukunu korumak üzere hareket etmekten ziyade, ortaya çıkan meşru tartışmalar vesilesiyle bile rakiplerini köşeye sıkıştırmaya çalışıyorlar. Böylece siyasetin alanı adına bir ortak duruş siyasetten türemiyor. Bunun yerine siyasetçilerin birbirlerine karşı mevzilendiği bir ortamda, siyaset dışı faaliyetlerin siyaset üzerinde etkinleşmesi sözkonusu oluyor. Oysa siyasetçiler, rakiplerine belden aşağı vurulması karşısında, siyasetin alanını korumak üzere blok oluştursalar, bundan hem siyasetin tümü kazançlı çıkar, hem de siyasi rekabetin daha rasyonel zeminlerde gerçekleşmesi mümkün hale gelir. Böylece siyaset kurumu, siyaset dışı müdahalelere karşı bağışıklık kazanır.
Şimdi aynı sınav AK Parti ile ilgili olarak verilecek görünüyor. Bu partinin ortaya çıkmasını kendi alanlarının daralması olarak gördü mevcut siyasi partiler. Çünkü siyasi refleksleri, siyaset üretmeye değil sadece bir şekilde iktidar fırsatını kollamaya dönük. Bu yüzden toplam siyasi alanın ne kadar dar olduğuna bakmaksızın, yeni bir partinin siyasete girmesinin kendi özel alanlarını daraltacağını sanıyorlar. Oysa önemli olan, her partinin kendi özel alanının darlığından ya da genişliğinden ziyade toplam siyasi alanın dar ya da geniş olması noktasında düğümlenmektedir...
Bu nedenle AK Parti'nin ortaya çıkmasını her sağlıklı siyasi ortam son derece olumlu bir gelişme olarak karşılamalıyken, mevcut siyasi zeminde bu, tüm olumsuzlukları üzerine çeken bir sonuç doğurdu.
Türkiye'de siyasetin alanının daralmasını tetikleyen temel gerilim noktaları vardır. Bunların başında siyasal merkez ve siyasal çevre arasındaki yoğun gerilim gelir. Siyasal merkez, siyasetin tarihini devletin yeniden düzenlenmesinin tarihi haline getirmeye kilitlenmiştir. Buna karşılık, siyasal çevre, toplumsal taleplerin siyasi temsilini talep etmektedir. Siyasal merkez ve siyasal çevre arasındaki bu karşıtlık hali, Avrupa Birliği ile ilgili düzenlemeler başta olmak üzere, tüm demokratik adımları kilitleyen bir sonuç doğuruyor.
AK Parti'nin yerleştiği siyasi koordinat, siyasal merkez ile siyasal çevre arasında bir köprü olabilecek potansiyele sahiptir. Bu partinin, siyaset dışı müdahaleleri istihdam eden bir tam saha pres uygulamasına muhatap olması, herşeyden önce siyasi dokuyu daha çok zedeleyen ve yer yer yırtan sonuçlar doğuracaktır. Tabii ki haber alma hakkı esastır, tabii ki hukukun üstünlüğü esastır, bunlar tamam, fakat bütün bu esasların her seferinde siyasi alanı doğrudan etkileyecek şekilde hareketlenmesi Türkiye açısından doğru gelişmeleri işaret etmemektedir.
Önümüzdeki dönemde daha çok fakirleşeceği kesin olan ve artçı krizlerle tanışması kaçınılmaz gözüken bir ülkede, yönetim krizini yoğunlaştıran uygulamalara daha çok yer verilmesi, sağlıklı bir geleceğin ipuçlarını vermiyor bize.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.