Son üç ayda 47 şehit. Söylenecek söz kalmadı. Sözün bittiği yerdeyiz. Ama herkes konuşuyor. Çocuklarımızın tabutları gelmeye devam ediyor.
Terörle mücadelenin siyasi, sosyal, ekonomik ve uluslararası boyutları var, bunlar tartışılıyor. Fakat eli silahlı, saldıran, öldüren, yakan, yıkan teröristle mücadelenin tek bir boyutu var. O da silahlı mukabele, mücadele, etkisiz hale getirme ve yakalayıp adalete teslim etmeden ibaret.
Son sekiz yıldır terörle mücadelede hükümet bir hayli mesafe aldı. Terör örgütünü açıktan destekleyen Batı ülkelerine örgütün bir terör örgütü olduğuna ikna etti ve terör örgütü listesine aldırdı.
Bölgeye hizmet götürmede ayırım yapmadı.
Son olarak da hükümet büyük bir risk aldı, cesur bir adım atarak demokratik açılımı başlattı. Terörle mücadelede konunun sosyal, siyasal ve ekonomik boyutunu masaya yatırdı.
Anadilde konuşma özgürlüğünden 24 saat tv yayınına kadar gerçekten çok cesur adımlar atıldı.
Ezber bozan bu tavır ne yazık ki terörden nemalanan çevrelerin huzurunu kaçırdı. Ben doğrusu tüm eksikliklerine ve aksaklıklarına rağmen mevcut hükümetin bir nokta haricinde, terörle mücadelede öncekilerle mukayese edilemeyecek boyutta riskler aldığına inanıyorum.
O istisnai nokta teröristle mücadele boyutudur. Teröristle mücadeleyi ordunun elinden alamamış olması büyük bir eksikliktir.
Teröristle mücadelenin ordu ile yapılmayacağını ben yıllardır yazıyorum ve söylüyorum. Teröristle mücadele nizami harbe göre tasarlanan ordunun işi değildir. Otuz yıldır bu işin üstesinden gelememesi aslında bu konuda her şeyi gayet net bir şekilde açıklıyor.
Bütün dünyada teröristle mücadele özel eğitilmiş harekat birimleriyle yapılmaktadır.
Sedat Laçiner''in orduyu dev bir balyoza teröristi sivrisineğe benzeten tarifi isabetli bir tespittir. Balyozla sivrisinek avlanmaz, avlanmıyor.
Özal zamanında kurulan ve teröristle mücadelede uzmanlaşan Özel Harekat birimleri doksanlı yılların başında terörist eylemleri minimize etmişti. Fakat o meş''um 28 Şubat süreci Özel Harekat birimlerini pasifize etti, elinden silahlarını aldı ve balyozla sivrisinek avına devam etti.
Sonuç ortada.
Üç beş mermi atmış gencecik çocuklar teröristlerin boy hedefi haline getirildi. Analar da ağlıyor babalar da.
Evladını kaybeden babalar haklı olarak ordunun evladını neden koruyamadığını sorguluyor. Bundan daha normal ne olabilir ki.
Ama hemen her türlü sorgulamayı ordu düşmanlığı diye tercüme etmeye alışmış çevreler bunu normal karşılamıyor.
TBMM başkanının vatandaşın bu tepkisine tercüman olmasını bile yadırgıyor. Milli iradenin başı olan TBMM başkanının ikna edici bir açıklama istemesi kadar normal ne olabilir ki?
Bu durum askeri vesayet sisteminin ayrı bir tezahürüdür.
Tekrar konuya dönecek olursak teröristle mücadelede Özel Harekat birimlerinin tekrar aktif hale getirilmesinin altını kalın çizgilerle çizmemiz gerekir.
Geçen dönem TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu olarak bölgede yaptığımız incelemelerde, ordunun balyoz misali dağı taşı döverek teröristle mücadele ettiği günlerde Özel Harekat birimlerinin atıl bir şekilde karargaha hapsolunduklarını gördük.
Hükümet aslında bunu görüyor ve biliyor. Hatta geçen aylar Özel Harekât birimlerinin aktif hale getirilmesi kararı da aldı. Dahası terörle mücadelede "Kamu Güvenliği Müsteşarlığı" nı (hoş CHP onu da Anayasa Mahkemesi''ne götürdü ya!) ihdas ederek bu konuya özel itina gösterdi. Ama öyle görülüyor ki işler yavaş ilerliyor.
Hükümet bir an önce Özel Harekât birimlerini devreye sokarak teröristleri inlerinde etkisiz hale getirmelidir.
Elbette ki öte yandan terörle mücadelenin diğer boyutlarıyla ilgili projelere devam edilmeli ve hele hele demokratik açılımdan asla geri adım atılmamalıdır.
Hem ordunun bu konuda lüzumsuz eleştirilerden arındırılması hem de şehit haberlerinin minimize edilmesi için vakit geçirilmeden Özel Harekat devreye girmelidir.
Analar ve babalar ağlamasın yeter.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.