Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Yarın yapılacak seçimler Türkiye''de bazı ilklerin yaşandığı bir seçim oldu. Mesela ilk kez ciddi manada parti programları ve seçim beyannameleri tartışıldı ki ben bunu önceki yazılarımda siyasetin normalleşmesi olarak değerlendirdim.

Bir takım sun''i gündem maddeleriyle ve bir takım sun''i korku ve vehimler üzerinden propaganda yapılıyordu. (Hoş şimdi de aynı şekilde propaganda yapan bazı partiler var ama vatandaşın onları çok ciddiye aldığını sanmıyorum.)

Oysa bu seçimlerde Kanal İstanbul''dan aile sigortasına, hilal karttan askerlik süresine kadar bir yığın proje konuşuldu ve tartışıldı. Meclise girebilecek siyasi partiler propagandalarını vatandaşın sorunlarına cevap verecek şekilde dizayn etti.

Olması gereken de budur.

Bu seçimde yaşadığımız ilklerden biri de eskiye oranla daha yoğun bir televizyon reklamı ve programıyla seçmene ulaşılmaya çalışıldı ki bu da son derece doğru bir yaklaşımdı.

Televizyon reklamlarının ve siyasilerin katıldığı programların on binlerle yapılan mitinglerden daha etkili olduğu kanaatindeyim. Sokaklardaki heyecan eksikliğini de buna bağlıyorum. Siyasilerin performansını seçmen tv programlarıyla çok daha sağlıklı biçimde ölçebiliyor ve daha temkinli bir şekilde tercih yapabiliyor.

Mitingler sadece partililere moral veren organizasyonların ötesine geçmiyor.

Hele yüksek volümlü ses cihazlarıyla donatılmış araçların cadde ve sokaklarda dolaşması partilere puan kazandırmıyor aksine seçmen üzerinde olumsuz etki yapıyor.

Aslında seçim yasakları arasına bu sesli araçları da koymak çok isabetli olur. Hele küçük şehirlerde zaten birkaç caddesi olan yerleşim birimlerinde araçların biri gidiyor öteki geliyor vatandaşın kafasını şişiriyorlar.

Doğrusu siyasilerin birbirilerini itham ederek saldırdıkları propaganda yönteminin parti programlarına, projelere ve seçim beyannamelerine yönelmesi siyasetin normalleşmesi olduğu gibi propagandaların kitle iletişim araçlarına yönelmesi de bir normalleşme belirtisidir.

Siyaset hem normalleşiyor hem de olgunlaşıyor.

Bu seçimlerde bir ilk daha yaşadık. İlk kez kimi yazarlar hangi partiyi destekleyeceklerini gerekçeleriyle açıklamaya başladılar. Bu da bence güzel bir şey.

Hiç kimse tarafsız değil. Yazarların da tarafsız olanı yok. Ama tarafsızlık edebiyatı çok.

Ben bu hususta tarafsızlığın değil adaletin ilke olmasını tercih edenlerdenim. Benim taraf olmam başkasına adaletsiz davranmamı gerektirmemelidir.

Birilerine olan husumet, kin düşmanlık ve ön yargılarımız bizi adaletsizliğe sevk etmemelidir.

Başkasına haksızlık yapmadığı sürece gazetecinin taraf olmasının bence hiçbir mahzuru yoktur.

Ben de tarafım ve bunu hiç gizlemedim. Erdoğan''ı destekledim ve destekliyorum. Ama başkasına da hiç haksızlık yapmadım. Yeri geldi Baykal''a yapılan haksızlığa karşı çıktım, yeri geldi Bahçeli''yi haklı gördüğüm yerde takdir ettim, yeri geldi Kurtulmuş''a hak verdim, yeri geldi Kılıçdaroğlu''nu alkışladım. Bu sütunu takip edenler bu çizgimi çok iyi hatırlarlar. Bu bağlamda bazı anlayışı kıt zevattan tepki aldığım da olmuştur.

Her neyse bu seçimde yaşanan ilklerden biri de köşe yazarlarının taraflarını belirtmesi oldu, iyi oldu.

Ben oyumu yine Erdoğan''a vereceğim. Çünkü 1975''den beri tanıyorum, iyi tanıyorum, 1983 yılından beri siyasette hep yanında oldum. 4 yıl 9 ay milletvekili olarak görev yaptım. O dönemde de çok iyi işler yapıldı, sonraki dönemde de. Türkiye''nin büyüklüğünü hem vatandaşına hem de dünyaya hatırlatan icraatlara imza attı. Bu kez benim en büyük beklentim yeni anayasa. Oyumu Erdoğan''a verirken ilk beklentim demokratik bir anayasadır.

Fakat eğer Ankara seçmeni olsaydım ve ikinci bölgede yaşıyor olsaydım bu kez oyumu başörtülü bağımsız aday Aynur Bayram hanıma verirdim.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...