Mübarek Ramazan ayının üçte ikisini geride bıraktık. Hayhuy ile geçen yaz mevsimi Ramazan ayıyla birlikte şenlendi desek yeridir. Her ne kadar şeytanların zincire vurulduğu bu mübarek ayda bazı iki ayaklılar onlara vekalet etse de Allah''ın nurunun galip geldiğini gönüllere ferahlık bahşettiğini hissetmek çok ayrı bir duygu.
Ramazan ayının bereketiyle tv kanalarının birbirileriyle yarışırcasına yaptıkları iftar ve sahur programları da biri birinden güzeldi desek yeridir. Hayırda yarıştılar/yarışıyorlar. Gerçi zaman zaman şab ile şekeri karıştırdıkları da oluyor ama eh mahalleye yapılan baskıların sonucu onları da anlayışla karşılamak düşüyor bize.
Ramazan ayları 1994 yılında Refahlıların belediyelerde iş başı yapmasından beri ayrı bir renge ve ahenge kavuştu. Belediye hizmetinin ne olduğunu dünyaya gösteren ve hatta diğer partili belediyelerin bile utanma belası hizmet etmesine vesile olan Refahlı belediyeler Ramazan ayını halk ile bütünleşme istikametinde öyle değerlendirdiler ki el uzatılmadık fakir kalmadığı gibi girilmedik gönül de bırakmadılar.
Başbakanın bugün geldiği noktada o halkla bütünleşen siyaset anlayışın bulunduğu inkarı gayri kabil bir gerçektir. Ramazanda her gün sessiz sedasız bir fakirin sofrasını şenlendirme ve evini abad etme erdemi yok mu, başbakanın başarısını altında o yoksul evlerinde ve benzeri davranışlarla aldığı dualar yatmaktadır. Yaptığı bazı yanlışlar bile kendisine artı olarak dönüyorsa ben inanıyorum ki bütün bunlar aldığı o dualar sayesindedir. Allah bozmasın.
Belediyeler bu Ramazan ayında da halkla bütünleşmenin gereğini yapıyorlar. Hatta Bayrampaşa Belediyesi işi daha da büyütüp Ramazan''ı Balkanları ve Ortadoğuyu şenlendiren bir dizi etkinlik düzenleyerek sınır ötesine geçti. Dış işleri ve Kültür bakanlıklarının üstlenmesi gereken misyonu bir belediye olarak ifa etti/ediyor.
Bu arada tv kanallarında yapılan yayınlarda bazı öne çıkması gereken hususlar sanki dikkatlerden kaçıyor gibi geliyor bana.
Bunların en önemlisi de tv programı yapan değerli uzmanların bin yıl boyunca oluşmuş kültürel derinliklerimize ve inceliklerimize kısaca medeniyetimize çok az yer vermeleri hatta Kuran tilavetine kadar arap kültürünü öne çıkaran bir yol izlediklerini görüyorum. Hatta bir tv kanalımızda Kur''an okuyan hafızı sarığıyla cübbesiyle ve kıraat şekliyle gördüğümde arap zannettim. Sonra alt yazıdan Türk olduğunu anladım.
Sakın yanlış alamayın hiçbir kültüre karşı değilim ve aşağılamak için söylemiyorum. Ama Lübnan Suriye ve Ürdün gibi kimi ülkelerde Osmanlı sarığı ve cübbesi tercih edilirken bir Türk''ün arap kültürünü öne çıkaran bir kimlikle Türk tv kanalında arzı endam etmesi ayıp değil günah da değil ama bence itina noksanlığı. Ben o kültüre de saygılıyım. Ama bizim medeniyetimizin şekillendirdiği makamlar ve kıyafetleri ihya etmek varken neden başkasını taklid edelim?!
“Kuran Hicaz''da indi, İstanbul''da yazıldı ve Mısır''da okundu.” vecizesi İslam dünyasında yaygındır. Doğrudur, Mısırlıların tilaveti muhteşemdir ve insanı coşturur. Ama İstanbul hafızlarının tilaveti coşturmakla kalmaz insanı ağlatacak ölçüde duygulandırır. İstanbul''un yanık sesli hafızlarının Kuran tilavetinde, ezanda, kamette, salavatta ve ilahilerde kullandıkları makamlar bin yıllık medeniyetimizin kültürümüze kazandırdığı emsalsiz birikimlerdir. Bugün hala ender bir örnek olarak devam eden Sultanahmet müezzinlerinin komşu cami müezzinleriyle okudukları ahenk içindeki ezanı dinleyip de duygulanmamak ve etkilenmemek mümkün mü? Bunu hiçbir İslam ülkesinde görmeniz ve duymanız mümkün değildir.
Oysa maalesef birçok camimizde hatta bazı İstanbul camilerinde ezanı bile arap makamıyla okumak gibi bir temayül görmekteyiz. Hafızlarımızın arap kıraatine temayülleri ise bir başka gerçek. Yukarıda söylediğim gibi bunları milliyetçilik adına ya da Arapları karalama adına yazmıyorum -aslında onları da beğeniyorum- ben kendi tarihi kültürel zenginliğimize sahip çıkma adına yazıyorum bunları..
30 sene kadar önceydi. Bir ikindi vaktiydi. Rahmetli Abdurrahman Gürses namazdan sonra dinleyenleri mest eden bir aşri şerif okudu. Meğer Halepli bir alim de orada imiş. Hoca Kuranı bitirdikten sonra adam –yanlış hatırlamıyorsam adı Ömer Melhafeci idi- kalktı cemaate döndü ve Gürses hocanın kıraatinin Araplarınkinden daha üstün olduğunu böyle bir kıraatin eşinin İslam dünyasında bulunmadığını söylemiş ve rahmetli Gürses hocayı hayli övmüştü.. Doğruydu.
Demem o ki kültürel varlıklarımızı zenginliklerimizi korumak için milyarları gözümüz kapalı sarf ederken Merhum Abdurrahman Gürses ve İsmail Biçer gibi hafızların kıraatlerini ölümsüzleştirmek için Diyanet İşleri başkanlığımız ve Kültür bakanlığımız bir adım atamaz mı?
Diyanet işlerimiz imam ve müezzinleri kendi kıraat sitilimize yönlendiremez mi?
Giydiği cübbesinde kültürümüzü yansıtan zerafetiyle zenginliklerimize sahip çıkma titizliğine sahip olan değerli başkan Ali Bardakoğlu ve ekibinin bu hususu da dikkate alacağını ümid ediyorum.
Öte yandan, Türk musikisinin emsalsiz eserlerini bastırdığı CD''lerle ölümsüzleştirdiği gibi bu hafızlarımızın kıraatlerini de bir CD''de toplasa idi zaten medya ile arası pek hoş olmayan sabık bakanımız Atilla Koç baş mürteci ilan edilebilirdi. Ama sosyal demokrat kökenli Ertuğrul Günay kültürümüze bu hizmeti verebilir ve kimse de onu mürtecilikle itham edemez. Bekliyoruz.
Ama bu konuda asıl görev Diyanet''e düşüyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.