Yüz yıl öncesinin tarihini ve şehirlerimizin demografik yapısını incelediğinizde farklı ırk, din ve dillerin bir arada yaşadığını görürüz.
Bugün hamasi duyguları en yüksek seviyede olan illerimizde bile geçmişte sayıları hiç de az sayılmayacak orandaki Ermeni, Rum ve Yahudi vatandaşların Müslümanlarla birlikte yaşadıklarını görürüz.
Okullarıyla kiliseleriyle ve havralarıyla.
Dedelerimiz bu Rum''un veya Ermeni''nin yahut da Yahudi''nin burada ne işi var dememişler.
Birlikte yaşamışlar.
Hakikat o ki, başka ırk din ve dile sahip insanlarla bir arada yaşama kültürü sıradan bir durum imiş.
Osmanlı ise bu hususta zirve yapmış.
Mesela;
Fatih Sultan Mehmet 1458 yılındaki fermanıyla Kudüs''teki eski hak ve imtiyazlarını ruhbanlara iade konusunda hiç tereddüt etmemiş.
Yine aynı Fatih 1478 yılında Bosna ruhbanlarının dini hayatlarını serbestçe sürdürmelerini emreden fermanında, "İhsan edip Bosna rahiplerine buyurdum ki, kiliselerinizde korkusuzca ibadet ve memleketimizde korkusuzca ikamet edin. Ne vezirlerimden ne de halkımdan kimse bunları incitmesin ve rencide etmesin. Allah''a Peygamber''e, Kur''an''a ve kuşandığım kılıca yemin olsun ki canları, malları ve kiliseleri bana itaat etikleri sürece güvencem altındadır" demekten çekinmemiştir.
Sultan I. Ahmet 1617 yılında gönderdiği ferman ile Boğdan voyvodasına metropolit ve papazların ibadetlerine karışmamasını emretmiştir.
1850 yılında Sultan Abdulmecid Amasya sancağına bağlı Ladik kasabasında Pazar günleri kurulan bölge pazarının Hirsityanların ibadetlerinin aksatılmaması için Pazartesi gününe alınmasını emretmiştir.
Aynı Sultan Abdulmecid 1853 yılında Ermeni patriği Agop''a gönderdiği emr-i şerifi ile, Osmanlı topraklarındaki bütün Ermeni kilise ve manastırlarıyla bunlara ait arazi ve emlakin ve ruhbanlara mahsus muafiyetleri ile hak ve imtiyazların önceden olduğu gibi aynı şekilde devam ettiğini ve muhalefet edenlerin cezalandırılacağını bildirmiştir
(Daha farklı örnekleri görmek isteyenlerin Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü''nün yayınladığı, Gökkubbe Altında Brilikte Yaşamak, Belgelerle Osmanlı Tecrübesi, isimli esere bakabilir. )
Ulus devlet sürecine girinceye kadar dünyamız ve ufkumuz daha genişmiş.
Biz ulus devlet sürecine gireliden beri dünyası daralmış bizden olmayan herkesi ve her şeyi düşman görmeye alıştırılmış nesiller olmuşuz.
Ne yeterli dini kültüre ne yeterli tarihi bilgiye sahip olmuşuz. Okullarda aldığımız yönlendirilmiş eğitim sonucu her şeyden kuşku duymaya her şeyi düşman görmeye alıştırılmışız.
Ecdadın asırlar boyu gösterdiği hoşgörüyü kaybetmişiz.
Aktamar Kilisesi''nde ayin yapılmış. Ne var bunda?
Kilisede ayin yapılır.
Camide yapılmamış ki feveran edelim.
Dünya Müslümanlarının halifesi olan Osmanlı Sultanı Müslümanların pazarı kilisede ayini engeller diye pazar gününü bile değiştirmiş.
İsviçre''nin minare yasağına kızıp Ermeni''nin kendi kilisesinde ayin yapmasına itiraz edersek tutarlı olamayız.
Bu bizim hem din, hem tarih cahili olduğumuzu hem de dünyadan habersiz olduğumuzu gösterir.
Sümela''da Aktamar''da ayin yapılabiliyorsa o bizim devletimizin büyüklüğünü, büyüdüğünü, hoşgörüsünü ve kendinden emin olduğunu gösterir.
Ha, birileri bunu siyasi malzeme yapacaksa ya da başka amaçlara kullanacaksa orada da ilgililerin uyanık olması lazım gelir.
Eğer muhalefet edilecekse ayin yoluyla oynanmış bir senaryo varsa ona dikkat çekilmelidir.
O kadar.
Başkasının dinine inancına ibadetine karışılmamalıdır.
Herkesin dini kendisine.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.