Allah"ı var çok güzel ikna olmuyor kadın

Enteresan bir bilim kadını şu Necla Arat. Tesettüre dair her şeyin altında simge arıyor.

Çarşafın bile.

Simgesi mimgesi mi kaldı yahu; çarşaf, adı üstünde çarşaf; neyi “söylüyorsa” bağıra çağıra “söylüyor” işte, daha ne olsun!

“Simge” derken, daha çok, bir “dolaylı anlatım”, bir “hinlik” kastediliyor da, onun için böyle söylüyorum.

Yoksa mahut kavram hakiki manada ele alınır; sayıdan insana, renkten sese kadar her şeyin uygun şekil veya işaretlerlerle temsil edilmesi olarak algılanırsa durum değişir tabii.

Bu durumda da, sadece çarşafta simge avcılığına kalkışmak yanlıştır.

Çünkü gören göz için her şeyin bir simgesi veya simgesel anlatımı vardır.

Tuhaf bir şartlanmışlık, paranoya boyutunda bir rikkatle, tesettürde simge görmeye odaklanmak öyle bir bakış bozukluğuna neden oluyor ki; dünyalar dolusu simgeye körlük yapıyor.

Simge belasına çarşafı gözlerine sokacak kadar yakınlaştıracaklarına, şu ülkeye biraz uzaktan bakmayı deneseler ya!

Mesela Avrupa''dan, Amerika''dan baksın ülkemize Necla Arat.

Camilere, kubbelere, türbelere, hanlara, hamamlara, dağlara, taşlara, nehirlere, ırmaklara baksın bakalım neyin simgesini görecek?

Bu ülkeye ait ne varsa hemen hepsi, İslam''ın, İslam Medeniyetinin simgesi

değil mi?

O halde niçin sıra çarşafa gelince simge diye tutturuyor? “Takıntı” falan değilse nedir bu hal?

Diyor ki:

“Çarşafın bir simge olmadığına beni kimse ikna edemez…”

Neyin simgesi olduğuna da, şöyle yanıt veriyor:

“Şeriatın simgesi…”

Şeriattan, hukuktan, fıkıhtan neyi anlıyor bilemem.

Çarşaftan hareketle “şeriata” vurgu yaptığı için sanırım “tesettürü” kastediyor.

Bidayetinden günümüze farz olan “tesettür” de, “şeriatın” sadece bir rüknünden ibaret.

“Şeriat”tan, Kur''an''ın hükmünü kastediyorsa, şunu bilsin ki; bu alemde ne varsa müteşâbih, muhkem ve mücmel ayetleriyle Kur''an''ın simgeleridir.

Kuş uçmaz kervan geçmez dağdaki ürkek kertenkeleden üniversitenin amfisinde ders anlatan ateist profesöre kadar her şey Kur''an''daki hükmün tecellisidir.

“Min Vahyil Kur''an”ın müellifi Fadlullal, kafir ikrar etmese de, kalbinin çalışması, Allah''ın hükmüne teslimiyetin ifadesidir, demeye getirir.

Demek ki, Necla Hanım''ın nefes alıp vermesi de, geçmiş fıkhı hükümlerin değil de, Allah''ın hükmü anlamındaki “şeriatın” bir nevi “simgesel” ifadesidir. .

Örnekleri çoğaltmak mümkün…

Mesela, kamu malına zerre miskali tenezzül etmeyen Ahmet Necdet Sezer bile, kul hakkı yememe konusundaki “Kur''an''î” duyarlığı simgeler.

Niyeti, Kur''an''ın emirlerine uymak değildi ki, dediğiniz andan itibaren de, “niyet” mevzuu başlar.

Niyet ile simge arasında da muazzam bir akrabalık bağı vardır.

Lakin “Kalbini açtınız, baktınız mı?..” meselinde olduğu gibi, hüküm, zahire bakarak verilir.

İmdi, çarşaflı CHP''lilere zahiren ne diyeceğiz?

Ciddi ve ciddi olduğu kadar da yeni bir durumdur bu!

Çarşafın neyin simgesi olup olmadığını konuştuk hep; 6 oklu çarşafın neyin simgesi olduğunu hiç konuşmadık.

Necla Arat bu yeni hale, “ikna olmadım” diyor.

Allah''ı var, çok güzel ikna olmuyor kadın.

Üniversitelerdeki ikna odalarının cevval elemanı Nur Serter, 6 oklu çarşafa “ikna olmuş” da, ne olmuş!

İnsanı “irrite” ediyor.

Nur Serter veya “Sümerlerde fahişeler örtünmüş…” diyen Canan Arıtman gibi “siyasal” ikna olunacağına, Necla Arat gibi dobra dobra ikna olmamak evladır.

Not: Dünkü yazıda “dalalet” kelimesi sehven “delalet” yazılmıştır. Düzeltirim.