Siyah-Beyaz bir hayal kırıklığı

Sergen Yalçın’ın Beşiktaş’taki ikinci hikâyesi, ilk dönemin aksine kupalarla değil kırgınlıklarla sona erdi. Şampiyonluk yaşattığı, taraftarın “bizden biri” olarak gördüğü bir teknik adamın bu kadar kısa sürede böylesine yıpranması aslında sadece saha sonuçlarıyla açıklanamaz. Çünkü Yalçın, göreve geldiğinde zaten dağılmış bir takım, kırılmış bir özgüven ve sabırsız bir tribün atmosferi devralmıştı. Ancak futbolun acımasız gerçeği değişmedi; sonuç gelmeyince krediler de hızla tükendi.

Sergen Yalçın’ın ayrılık sonrası yaptığı “Ne yaptım da bu taraftar beni bu kadar yalnız bıraktı” sözleri, yaşadığı hayal kırıklığını açık biçimde ortaya koyuyor. Belki de onu en çok yaralayan şey başarısızlık değil, kendi camiasında destek görememek oldu. Çünkü tribünler, özellikle TÜMOSAN Konyaspor ve Trabzonspor yenilgilerinin ardından sadece yönetimi değil, bir dönem kulübü zirveye taşıyan kendi efsanelerinden birini de hedef aldı. O noktadan sonra Yalçın’ın zihinsel olarak devam etmesi zaten oldukça zordu.

Serdal Adalı’nın açıklamaları da ayrılığın bir krizden çok tükenmişlik hissiyle yaşandığını gösteriyor. Yalçın’ın tazminat istememesi, hatta son maaşından feragat etmesi, bu vedanın maddi değil duygusal bir kopuş olduğunu ortaya koydu. Beşiktaş’ın içinde bulunduğu ekonomik ve sportif baskı ortamında herkesin ince bir ip üzerinde yürüdüğü açık. Ancak camianın asıl sorusu şu olmalı: Sorun sürekli teknik direktör değişikliği mi, yoksa yıllardır kurulamayan futbol aklı mı?

Beşiktaş şimdi yeni bir teknik direktör arayışına girecek. Fakat kim gelirse gelsin, siyah-beyazlı kulübün artık günü kurtaran hamlelerden çok uzun vadeli bir futbol planına ihtiyacı var. Çünkü son yıllarda değişen sadece teknik adamlar oluyor, değişmeyen ise hayal kırıklıkları. Sergen Yalçın’ın vedası da bu döngünün son halkası olarak kayıtlara geçti.