Devlet "Gel" diyene kadar "Ne iş olsa yaparım" kadrosundalar

Yapılan anketlere göre beyin göçü ve istihdam sorunu siyasi istikrarsızlıktan sonra yüzde 31 ile Türkiye''nin ikinci büyük sorunu.

Her yıl Türkiye''de iyi eğitim gören 100 kişiden 59''unu beyin göçüyle kaybediyoruz.

Dünyada beyin göçü en fazla olan 34 ülke içinde 24''üncü sırada yer alıyoruz.

Siyasetin ve iş dünyasının Türkiye''de beyin göçüne duyarsız kaldığını vurgulayan Genç Girişim ve Yönetişim Birliği (GGYB) Başkanı Metin Özbek''e göre, yurtdışında önce eğitim ve kariyer, sonra iş ve eş arayan gençlerin yüzde 77''si yurtdışındaki imkanları ve hayat standardını görünce Türkiye''ye dönmüyor.

Türkiye''de üniversite kapısına gelen öğrencilerin yaz tatilinde inşaatlarda çalışırken düşüp öldüğünü duyunca neden dönsün?

*

Sanayi envanteri ve eğitim envanteri olmayan bir devlet, nereye gideceğini bilmeden evden çıkan birine benziyor.

Üretimde ticarette fazla olan ne, eksik olan ne, ihtiyaç ne sorularının cevabını bulmazsan, Ortadoğu''nun ihtiyacına yetecek kadar fazladan un fabrikası sahibi olursun, yarısını da atıl kapasite ile çalıştırırsın.

Ondan sonra sen unu bir kuruşa ihraç edersin, yurtdışındaki firma da unu katma değere dönüştürüp yüz çeşit ürün yapar.

Sen de bir kuruşa ihraç ettiğin undan yapılan mamullerin tanesine 100 kuruş ödeyerek almak zorunda kalırsın.

*

Eğitimde de aynı sorun yaşanmıyor mu?

Türkiye''de eğitim fakültelerinden yılda 50 bine yakın mezun çıkarken milli eğitim her yıl ortalama 20 bin yeni öğretmen atıyor.

Sendikalara göre 300 bin, MEB''e göre 100 bin öğretmen açığı var.

Devlet, "Gel öğretmenlik yap" diyene kadar, "Ne iş olsa yaparım" kadrosundalar.

Yani vasıfsızlar.

4 yıllık yüksek eğitimin ardından inşaattan, seyyar satıcılığa kadar anlamadıkları işlerde çalışarak devletin atamasını bekliyorlar.

*

Bir apartmanda kapıcılık yapan ailenin oğlu 20 yaşındaki Çelik, tıp fakültesini kazanıyor. Ancak, maddi imkansızlık nedeniyle kaydını yaptıramıyor.

Bir diğeri yazın memlekete gideceğine büyük şehirlerde inşaatlarda beton kalıp sökerken düşerek hayatını kaybediyor. Okuduğu alanla ilgili staj yapmıyor. Üniversitede okuduğu bölüm edebiyat, çalıştığı yer inşaat.

Beton ve edebiyat, ne kadar yakın alanlar değil mi!

Üniversiteyi okumak için çalışmak zorunda kalan genç kızlarla ilgili bir araştırma yapılsa çok hüzünlü ve trajik hikayeler duyacağımıza eminim.

*

Sosyal devletin en önemli ve unutulan görevlerinden biri üniversiteyi kazanan bir gencin ekonomik sorunlarını çözmemesidir.

Türkiye''de üniversite okumanın maliyeti ortalama gelir seviyesine göre oldukça yüksek ki bu sorunları yaşıyoruz.

Her genci üniversiteyi bitirmeye teşvik ediyorsan onların ekonomik sorunlarını halledeceksin.

Doğru olan üniversite öğrencisinin yaz tatilinde inşaatlarda para kazanmak için çalışması yerine okuduğu alanla ilgili saha çalışması yapması.

Genç nesil bir ülkenin en büyük stratejik doğal kaynağı değil midir?

Bu kaynağı işsizlikle ve beyin göçü ile kurutmak, devletin hazinesini soymakla eş değer görülmelidir.

Genç nüfus kaynağı bol diye, gençler bu kadar ucuz harcanmamalı.

*

Her yıl üniversite kapısına kadar bin bir zorlukla gelmiş bir buçuk milyon gencin üçte ikisini bir sınavla işsizler ordusuna kaydeden geri kalanını da istihdam imkanı olmadığı için 4 yıl sonra eğitimli işsizler ordusuna alan bir devlete, sosyal devlet denmez.