Kaç tane Kabataş
Yusuf Ziya CömertYeni Şafak Gazete Yazarı
05:00, 09/03/2015, Pazartesi • Yeni Şafak Haber Merkezi
Sara nöbeti gibi bir şeydi Gezi. Bilinç kaybolmuştu. Ruh, sarsılıyordu ve bu sarsıntı bedene yansıyordu.
(Sara dedimse, gezi zekalılar alınmasın. Tüm ülkenin geçirdiği bir sara nöbeti. Bünyede arıza var ve ruh, tarifsiz bir şekilde sarsılıyor.)
Herkes için tehdit. İşten çıktınız, eve gidiyorsunuz, adamlar bağırıyor, küfrediyor. Tencere çalıyor, küfürlü ve küfürsüz slogan atıyor.
Siz, mukabele etmiyorsunuz. Neden acaba? Korkak mısınız? Her insanın kendine göre korkuları vardır. Bundan mı?
Bundan değil. Ateş, büyümesin. Kötülüğün faturası kabarmasın. Bu bir sara nöbeti veya bir cinnet hali, şifa bulur belki.
Sessiz, geçiyorsunuz.
Sessiz, geçiyorsanız onlardan değilsiniz. Hele eşiniz, kızınız, başörtülüyse onlardan değilsiniz, tehlikedesiniz.
Allahtan arabadasınız. Yumrukluyorlar, tekmeliyorlar aracınızı, sövüyorlar. Aracınızın camı kırılıyor veya aynası.
Ben, o günlerde sadece kendi çevremden, kendi arkadaşlarımdan buna benzer 5-10 hikaye dinledim.
Esnaf, alkışlıyor güruh dükkanının önünden geçip kayboluncaya kadar. Sonra, ‘yapılacak bir şey yok abi’ diyor, buralar böyle.
‘Bu da geçer ya hu.’ 28 Şubat, mihnetli bir devirdi, çok geçerdi gözlerimizin önünden bu sülüs hat.
İşte o günlerde geldi haber.
Osman Develioğlu’nun gelinine, bebeğiyle birlikte, Kabataş’ta, kocasını beklerken küfür etmişler, saldırmışlar, taciz etmişler ve işte, o günlerde neler anlatıldıysa, o adilikleri yapmışlar.
Daha kötü ne olabilir?
Daha acı, daha vahim ne olabilir?
‘Ne olmasın’ diye sabrediyorsak, o olmuş.
O halde, artık, sakınılacak bir şey yok. Son teknoloji uçakların ‘ses duvarı’nı aşması gibi, son teknoloji şerefsizler, adilik, alçaklık duvarını yıktı.
O gün, Vali Bey’i görmek için biraz da gayret sarfettim. Ve gördüm. Hissiyatımı anlatmaya çalıştım ve ‘O namussuzları yakalayıp milletin önüne çıkarmayan valiyi tanımıyorum’ dedim. (‘namussuz’ yerine daha galiz bir kelime kullanmış olabilirim.)
Hüseyin Avni bey, biliyorum, zarif insandır. Üzüldüğünü hissettim. Sonra, sözün dozunu düşürmek için bir iki yumuşatıcı kelime söyledim.
Haber var, ama yazamadık. Niye yazamadık? Gerçeği, niye yazamadık?
Nefret körüklenmesin diye yazamadık.
Ta ki, Başbakan Erdoğan açıkladı. Artık bilinir oldu, zahir oldu. O zaman yazdık. Hepimiz yazdık.
Ama, gidip, Zehra Hanım’la yüzyüze görüştükleri, onu dinledikleri ve ondan sonra yazdıkları için, bilhassa Elif Çakır’ın (ardından Balçiçek İlter’in) yazısı daha ziyade dikkat çekti.
O günlerde, devlet arıyor, mobeseler çalışmıyor, olabilir mi böyle bir şey? Olabiliyor. Görüntü yok, bir şey yok.
İsmet Berkan, bir twitinde mi söyledi, izlemiş, ‘görüntüler çok vahim’?
O da sustu. Polisten de zırnık yok. Görüntü sıfır.
Ne zamana kadar?
Paralellerin millete saldırısı patlak verene kadar.
Bir görüntü çıkıyor. Aslında, hiçbir şeyi kanıtlamayan, hiçbir şeyi de yalanlamayan, 1,5 dakikalık bilemedin 2 dakikalık bir görüntü.
Neden o zamana kadar hiçbir şey yok da o zaman var?
Gezi taifesine ilan-ı aşk için mi ölçüp biçip çıkarttılar o görüntüleri?
Neden görüntü 5-10 dakika değil de 1,5 dakika?
Kadının caddeden karşıya geçişi dışında hiçbir şey belirgin değil görüntülerde.
Güya iki tane ok koymuşlar. Oku kimin üstüne koyarsan koy. Kendin görüntüde olsan kendini tanıyamazsın. Sarı çizmeli Mehmet Ağa!
DSF yazmışlar (DSF dış ses, yani görüntü akarken okunan metin).
İstediğini yaz. Mesela DSF’de de ki, ‘işte, Kabataş’taki korkunç saldırının görüntüleri.’ Döndür döndür göster.
‘Görüntü sesli olduğu için görünmüyor, saldırı burada yapılıyor sayın seyirciler.’
Salla gitsin.
Veya de ki, ‘bakın, ok işareti yürüyor, Kabataş’ta kimse kimseye saldırmıyor.’
Hangi algıyı peyda etmek istiyorsan onu yaz.
Sonra?
‘Görüntülerde yok, demek ki yok.’
Oğlum, hadi mantık okumadın, hiç mi derede balık ağacı görmedin?
Düşünüyorsun, o halde varsın!
O zaman, niye düşünmüyorsun?
Görünen bir şeyi, göstermezsin, görünmez.
Olan bir şeyi, silersin, olmaz.
Paralelciler iyi bilir bunu, olmayan bir şeyi, üretirsin, olur.
Adab-ı muaşeret şunu amirdir:
Bir kadın, maruz kaldığı terörü, tacizi beyan ediyorsa, esas olan bu beyandır.
Şu ana kadar, Türkiye’de, Kabataş vahşetinin vaki olmadığını tespit eden herhangi bir görüntü, belge, bulunmamış, elde edilmemiştir.
Vahşeti tespit eden belge, Zehra Hanım’ın savcılığa yaptığı şikayet ve bu şikayete eklediği raporlardır.
Ben yine asıl yazacağımı yazamadım. Bunu girizgah sayalım. Allah izin verirse Çarşamba günü tamam edelim.
Görelim, Kabataş vahşeti olmuş mu olmamış mı?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.