Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Her Nisan ayında gündeme gelip akabinde unuttuğumuz iki meselemiz var. Birincisi,
Çanakkale kara muharebelerinin
başlaması ve Osmanlı askerleri ile ilk karşılaşan ANZAK askerlerinin durumları. Diğeri de
Ermenilerin ve sahte dostlarının bize dayattıkları soykırım iddiaları.

Her yıl, aynı gün iki mesele ile de yakından ilgileniyoruz. Daha doğrusu ilgilenmek zorunda bırakılıyoruz. Diasporadaki
Ermeniler
, ayrıca -bu yıl olduğu gibi-
Türkiye’yi köşeye sıkıştırmak isteyen Fransa
gibi ülkelerin parlamenterleri; girmek için bunca fedakarlık yaptığımız
AB Parlamentosu
üyeleri vs., her Nisan ayında harekete geçerler. Maksatları bellidir.
Yüz yıl önce Anadolu’yu yeniden yurt edinmiş Türk Milleti’ne huzur vermemek, bin yıldır birlikte yaşayan Türkiye halkları arasına fitne sokmaktır.
İlginç bir refleksle biz de, dünyayı dize getirmiş, sahte ve saldırgan bir medeniyeti boğmuş olan
Boğaz Harbi
’nin hakikatini yanlış yorumlayıp
18 Mart
ile
24/25 Nisan
’ın ayrı şeyler ve ayrı kimselerin zaferleri imiş gibi tartışırız.

Peki işin hakikati nedir, 24 Nisan’da neler olmuştur?

Önce bizi ilgilendiren şu meseleye parmak basalım:
Çanakkale Muharebeleri
teknik olarak deniz ve kara diye ayrılıyorsa da esasında
bir yıl süren bütün bir mücadeledir.
Osmanlı Devleti’ni yutmak isteyen korkunç donanmaları ile 18 Mart’ta boğazı zorlayan itilaf devletleri, sınırlı imkanlara rağmen Osmanlı topçusunun, muazzam direnişi karşısında geri çekilmek zorunda kalmıştır. Ancak
saldırganlar, İstanbul’u işgal girişimlerinden vaz geçmemiş
, taktik ve strateji değiştirerek kara çıkarması için uygun biz zamanı beklemişlerdir. Nitekim 24 Nisan gece yarısından sonra (25 Nisan sabaha karşı) en az donanmaları kadar korkunç kara güçleri ile başlattıkları çıkarma harekatıyla boğazı yeniden zorlamışlardır.
18 Mart’ta Cevad Paşa’nın gösterdiği kararlılığı, 25 Nisan’da karaya çıkmak isteyen işgalcileri ilk karşılayan Yarbay Şefik ve Yarbay Mustafa Kemal de göstermiştir.
Savaşın daha sonraki safahatı defalarca anlatılmış ve yazılmıştır, tekrara hacet yoktur.
Çanakkale Muharebeleri, fiilen 25 Şubat 1915 tarihinde başlayıp 9 Ocak 1916 tarihinde tamamlanmış büyük bir mücadelenin zaferdir.
Bu zafer, asker, sivil, Müslüman, gayri Müslim ve başta Türk Milleti olmak üzere hangi milletten olursa olursa olsun
topyekûn Osmanlıların zaferidir.
Bu zaferin
deniz kahramanları ile kara kahramanlarının ya da çeşitli milletlerin arasında bölüştürmenin hiç bir anlamı yoktur.
Hele hele yazılan kitaplar, yapılan filmler ve çakılan kitabeler ile düşmanların subay ve askerlerinin bile tebcil edildiği bir zamanda, kendi kahramanlarımızın ruhunu incitmeye hiç hakkımız yoktur.
Diğer taraftan, çeşitli mizansenler (mesela
sahte Türk dondurmacıları
) ile kandırılıp Boğaz önüne getirilmiş zavallı
ANZAK askerlerinin aslı astarı olmayan, uydurulmuş hikayeleri
ni tekrara da hacet yoktur.
Cengiz Özakıncı
’nın belgeleri ile de ortaya koyduğu, ‘ANZAK’lara dair
Mustafa Kemal’e atfedilen asılsız söylem
in de gündemimizden çıkması gerekmektedir. İşgalcilerin arzularına uygun olarak
Küçük Arıburnu bölgesine ANZAK Koyu isimlendirmesi de tarihimizin başka bir garabetidir.
Anlayacağınız, mesele, sadece bir harp sahası turizmini değil, bir milletin zihniyetini şekillendirmeyi ilgilendirmektedir. Bu meseleyi, beyni yıkanmış, İstanbul’daki varlığımızdan rahatsız bir kişinin/örgütün cami saldırısı sonrasında
Yeni Zelanda Başbakanı
’nın gösterdiği ve hepimizi duygulandıran performansı ile de karıştırmamak gerekmektedir. Unutmayın ki; bütün sevimliliğine ve terör karşısındaki kararlı duruşuna rağmen o,
Çanakkale önlerine gelen atalarının haklılığına inanmakta
dır.
Bu konuyu burada bırakıp
24 Nisan’ın ikinci meselesi
ne geçelim.
Birinci Dünya Savaşı
’nda Çanakkale önlerine yığınak yapıp, İstanbul’u işgal etmeye girişen güçler
İstanbul
ve
Anadolu’da yaşayan Ermeniler
i de hesaba katmışlar ve en azından bir bölümünden istifade etmek istemişlerdir. Bu yüzden onları silahlandırmış ve isyana hazır hale getirmişlerdir. İtilaf Devletleri’nin
Çanakkale’ye yaptıkları ilk saldırılarından iki gün sonra
, 27 Şubat’ta, Osmanlı Genelkurmayı da bütün birliklerini bu konuda uyarmıştır. Zira elde edilen bilgiler ve yakalanan silahlar Ermenilerin isyan hazırlığı içinde olduklarını göstermiştir. Bunun için başkomutanlık, askeri birliklerden derhal tedbir almalarını istemiştir.
Çanakkale önlerindeki gelişmeler bir süreliğine dikkatleri isyancılardan uzaklaştırdı. Geri bakıldığında, Ermeni komitacılarının artık telafisi mümkün olmayacak şekilde hazırlık yaptıkları anlaşıldı. Bunun üzerine hükümet, itilaf devletlerinin karaya asker çıkarmaya hazırlandıkları
24 Nisan 1915
’de bir genelge yayımladı. Genelge ile
Hınçak, Taşnak
ve benzeri Ermeni kuruluşlarının kapatılması, belgelerine el konulması ve liderlerinin gözaltına alınması emrini verdi. İşte
Ermenilerin sözde soykırım günü ilan ettikleri tarih, bağımsızlık için isyan hazırlıkları yapan liderlerinin tutuklandığı tarihtir.
Oysa asıl tartışılan mesele,
27 Mayıs 1915’te çıkarılan tehcir kanunu
dur. Ermeniler bu tarihi değil de kendilerine bağımsızlık sözü veren örgütlerin kapatılmasını ve liderlerinin tutuklanmasını soykırım günü olarak ilan etmeleri oldukça manidardır. Maalesef
Türkiye
, bu kadar açık olan bir meseleyi, yani
Ermenilerin meşru bir hükümete başkaldırmalarının kanunsuzluğunu
bile kimseye anlatamamıştır.
Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...