Suriye ve “Mezhepçilik” manipülasyonu

İspanyol kumandan Hernan Cortes, Aztekler’i yenerek Meksika’yı işgal ettiğinde yanında sadece 500 kişilik küçük bir ordu vardı. Kendinden o kadar emindi ki, daha fazla asker toplama gereği bile duymamıştı. Cortes’in bu küstahça özgüveninin nedeni, onun büyük bir manipülasyon ustası oluşuydu. Türlü yalanlarla insanları etkilemeyi çok iyi beceriyor, ne yapıyor, ne ediyor psikolojik üstünlüğü elinde tutmayı başarıyordu. Önce başkentlerini, ardından tüm Aztek yurdunu ele geçirmesi de bu sayede olmuştu zaten. Büyük bir katliama imza atmakla kalmayacak, kıtanın İspanya ve Batı devletleri tarafından sömürgeleştirilmesinin de önünü açacaktı. Ve bu esnada, Azteklerle sorunları olan diğer yerli kabileler, bu manipülasyon ustası adamın yalanlarından ve vaatlerinden etkilenerek, Cortes’e destek vermişlerdi. Oysa, Azteklerle ortak bir tarihe ve kadere sahiptiler.

SUÇLARI ÖRTBAS EDEN SİLAH

Suriye üzerine düşünürken, aklıma Hernan Cortes geldi tekrar. Suriye halkının onurlu mücadelesinin yanında durmaya çalışan herkes, benzer hatta çok daha şiddetli yalan ve manipülasyonların hedefi oluyor çünkü. Bunlardan başlıcası da “mezhepçilik” suçlaması… Suriye’de işlenen suçları örtbas etmek isteyenler, senelerdir hep bu silahla vurmaya çalışıyorlar insanları. Esasında, tıpkı Cortes gibi 500 kişilik küçük bir ordudan ibaret olmalarına rağmen, bu ithamla taraftar toplamaya çalışıyorlar kendilerine.

Bir zamanlar dünyanın en güçlü istihbaratlarından birine sahip olan Suriye Muhaberatı, küçük bir azınlığın oligarşisine dayalı, mezhep temelli iktidarını sürdürebilmek için, kendilerine karşı sesini yükselten herkesi “mezhepçilikle” itham ederek, karşı propaganda yapıyor. Kim olduğunuzun bir önemi yok. İster Sünni olun, ister Hristiyan, ister Dürzi, isterseniz sosyalist ya da başka bir şey. Karşılacağınız suçlama bu. On senedir defalarca maruz kaldım bu ithama, eminim bu yazıyı okuyanlar arasında bu şekilde suçlanan çok sayıda insan vardır. Hangi inanca ya da millete mensup olursak olalım, hepimiz en az bir kere nasiplenmişizdir bundan. Sahip olduğumuz onca ortaklığın yanısıra, böyle de bir ortak kümemiz oldu yani. Hepimiz Sünni mezhepçisiyiz...

ncak maruz kaldığımız bu suçlama, uzun bir tarihsel arka plana sahip esasında. Yani öylesine söylenilmiş, bir anda akla gelmiş bir söz değil bu.

Sykes-Picot Antlaşması’nın ardından, Suriye Fransızlar tarafından işgal edildiği zaman, bir parça imtiyaz için Fransız sömürge valilerinin kapısının önünden ayrılmayan o adamlara kadar uzanıyor hikayemizin başlangıcı. Yükselmek ve yükseldikten sonra da yerini korumak için, gözünü kırpmadan her türlü zulmü yapabilecek bir anlayıştan bahsediyoruz. Zaten mezhepsel bölünmeyi derinleştirmek isteyen Fransız işgalcilerle daima iyi ilişkiler içinde olarak, onların ekmeğine yağ sürmekte bir beis görmüyorlar.Deposuna doldurduğu yakıtla, durmaksızın binlerce kilometre yol yapan bir araba gibi, Suriye bağımsız olduktan sonra da devam ediyorlar bu uzun ve acımasız yolculuklarına. Yolda karşılarına çıkan herkesi ezerek... Çünkü bu fısıldanmış kulaklarına yola çıkmadan önce. Bu öğretilmiş onlara.

İMTİYAZLI ÇETENİN ŞİZOFRENİSİ

Bunun filmi yapıldı mı bilmiyorum ancak Suriye’deki 1963 Darbesi gerçekten inanılmaz bir sahne. Rus düşünür Alexander Herzen, ki hayatı boyunca sayısız hayal kırıklığı ile mücadele etmiş bir adamdır, bir keresinde şöyle söylüyordu; “Çevremde gördüğüm herşeye ölü soğukluğu sinmişti. Ölü edebiyat, ölü tiyatro, ölü politika, ölü parlamento ...“ Henüz o arabanın direksiyonunda acemi oldukları yıllarda, ne yapacakları tam olarak belli olmayan bu adamlar, 1963’ten itibaren artık açıkca ve iyice sertleşerek ortaya koyuyorlar Nusayri mezhepçisi siyasetlerini. Herzen’in benzetmesine öyle uygun bir sahne ki bu. Bu arada, değişen dengeler sonucunda, değişik insanlar dahil oluyor bu sahneye. Suriyeli yazar İbrahim Al Jabin’in “Doğu’nun Gözü” romanında anlattığı Nazi subayı Brunner gibi… Her biri, Suriye’ye getirilen o korkunç ölü soğukluğuna katkıda bulunuyorlar bir şekilde. Mezhepçi bir çetenin eline düşmüş binlerce insanın hayatları temelinden sarsılıyor. Siyasetten, askeriyeden ya da toplumsal hayattan tasfiye edilen, sürgüne gönderilen ya da öldürülen, farklı mezhebe ya da dine mensup binlerce insandan bahsediyoruz. 1982 senesindeki Hama Katliamı ile sadece koca bir şehir değil, yaklaşık 40 bin insan siliniyor yeryüzünden… Keşke onları daha fazla tanıma şansımız olsaydı, bazılarının isimleri belki zikredilmeye devam ediliyor, belki kitaplarda yer alıyor ya da özel sohbetlerde isimlerini hatırlayanlar çıkıyor. Bazıları ise tamamen unutulmuş, sanki bu dünyada hiç var olmamışcasına… Tek suçları ise Sünni, Hristiyan, Dürzi ya da başka bir topluluktan olmak. Oysa hepsi de kadim Suriye kültürü ve medeniyetinin farklı renkleri ve esas unsurları…

O zamandan bu yana, her geçen gün mezhepçi siyasetinin dozunu arttıran ve daha da imtiyazlı bir hal alan bu suç çetesi ve onların etrafında toplanan ortakları, hiçbir tarihsel ya da kültürel meşruiyete sahip olmadıkları için, muhaliflerini susturmak için aynı yalanları söylemeye devam ediyor. Sadece istismar ettikleri mezhebin üyelerini bir cinayet şebekesinin tetikçileri haline getirmeye çalışmakla kalmıyor, kendilerine karşı yükselen sesleri de böylelikle marjinalleştirmek, yalnızlaştırmak ve itibarsızlaştırmak istiyorlar. Türkiye’de ve dünyanın başka yerlerinde kullandıkları en güçlü silah bu. Bilerek ya da bilmeden Suriye Muhaberatı’nın bu propagandasına alet olan, onların dilinden konuşan insanlar ise, günü gelip işleri bittiği zaman bir kenara fırlatıp atacakları birer çöp kadar değersiz onlar için. Eskileri ile işleri bittiğinde, kolayca kandırabilecekleri, ruhlarındaki komplekslerden ya da uşak yanlarından faydalanabilecekleri yeni suç ortakları arayacaklar kendilerine. Farklı yüzler ve karakterler üzerinden sürdürmeye çalışacaklar bu “mezhepçilik” yalanını.

İnsansız kalan köylere, birbirinden farklı onbinlerce mezar taşına, uykularından uyandırılan adamların, kadınların, çocukların yarım kalan rüyalarına, içinde hayatın söndüğü evlere ve alevler arasında yersiz yurtsuz kalan hayatlara rağmen arsızca yapacaklar bunu… Çünkü söyleyecek başka sözleri yok.

İNSANLIK AİLESİ

Ne büyük bir şizofreni hali…

Ancak anlamaları gereken bir şey var. En güçlü propaganda aletleri olarak gördükleri bu “mezhepçilik” silahı bir su tabancası kadar bile etki etmiyor üzerimizde.. Çünkü bizler Sünni’yiz, Alevi’yiz, Hristiyan’ız, Dürzi’yiz… Arap’ız, Türk’üz, Kürd’üz, Doğulu’yuz, Batılı’yız. Suriye’deki trajedi büyüdükçe daha kalabalıklaştık. Hakikat sancısı çeken insanların sayısı çoğaldı ve adına “insanlık ailesi” dediğimiz ailemize her gün, farklı inanç ve milletlerden insanlar katıldı.

Onlar parayla tuttukları gazetecilere bi rşeyler yazdırmak için uğraşırken, biz en güzel romanları kaleme alıyoruz. Onların rejim savunucusu şairlerini artık kimse okumazken, bizim şairlerimizin tek bir mısrası bile binlerce gönüle ulaşıyor, Sünni’yi de, Alevi’yi de, Kürd’ü de, Arap’ı da, Türk’ü de, Alman’ı da, Meksikalı’yı da aynı anda ağlatıyor.

Biz, kocaman bir “biziz” yani. Onların gözlerinin önünden geceleri tıpkı bir trenin lokomotifleri gibi, gürültüler çıkararak bir sürü korku geçerken, bizim yüreğimiz huzur dolu. Spartakus da biziz, Bilal Habeşi de, Hür b. Yezid de… Franzt Fanon da biziz, Yunus Emre de… İnsan haysiyetini savunan her kim varsa, aynı ailedeniz biz.

Ve üzerimize doğrulttukları bu “mezhepçilik” silahı bizi öldürmeye değil, hafifçe yaralamaya yetecek kadar bile güçlü değil…