Son krizlerin öğrettiği gerçek

Türk bankacılık sektörünün en büyük aktörlerinden olan iki bankamızın yöneticileriyle sohbet etme imkânımız oldu. Muhabbet dönüp dolaşıp bankaların kârlılığına ve kriz tartışmalarına geldi.

BDDK verilerine göre, bankacılık sektörünün dönem net kârı, 2011 yılı Haziran ayı itibariyle geçen yılın aynı dönemine göre 1 milyar 853 milyon TL, yani yüzde 15. 2 oranında azalarak 10 milyar 315 milyon TL düzeyinde gerçekleşmişti. Fakat Avrupa ve ABD'de yeni bir krizin tartışıldığı bir ortamda, bankaların kârlılıkları yine de göze batıyor.

Krizde bazı bankalar, hem de en büyükler arasında yer alanlar reel sektörü zor durumda bırakmıştı ama tam tersini yapanlar da oldu. Kredi geri çağırmadıkları, alacaklarını dövize çevirmedikleri, yüksek faizle yeniden yapılandırmadıkları gibi reel sektöre sağladığı kredileri artıranlar da oldu.

Bu noktada bankacıların tutumları net; “Güçlü ve kârlı bir bankacılık sektörü, ekonominin de sigortasıdır.”

Son dönem krizleri hatırlayalım: Mart tezkeresi krizi, 2006'daki küresel dalgalanma, 2008 krizi… Türk bankacılık sektörü hepsinden de güçlenerek çıktı. Batılı ülkelerin ve bankaların sallantıda olduğu şu günlerde de durum aynı.

Peki Türk bankaları bu noktaya kolay mı geldi? Tabii ki, hayır.

2001 krizinde gördük; 23 banka fona devredildi. Bu bankaların yapılandırılması ve tasfiyesinin bedeli en az 50 milyar dolara çıktı. Tabii yük vatandaşın sırtına bindi.

Kar eden bir bankacılık sektörü, zarar eden ve faturası millete kesilen bir bankacılık sektöründen evla değil midir?

Banka yöneticileriyle sohbette farklı bir yoruma şahit olduk. 2008 krizinde ilk defa, kriz varsa faiz düşürülür, finansal koşullar gevşetilir gerçeği ortaya çıktı. 2001'deki krizde bizde tam tersini yaptırdılar. Başrolde İMF vardı. Formülü verdi, Merkez Bankası'na 'bunu uygulayacaksın' dedi.

2001 krizi kesinlikle bir yönetim kriziydi. Çünkü, faiz artırmak veya müsaade etmek krizde yapılabilecek en kötü seçenek.

Son krizlerin bize öğrettiği gerçeklerden biri de bu.