TR
EN
AR
FR
RU
UR
Tek tip insan ve ikinci sınıf vatandaş
İMAM-HATİP
Okulları'nın kapatılması tartışmalarının başladığı günden bu yana Türk eğitiminin problemleri ve bu okulların önemi ile ilgili birçok yazı kaleme aldık Bu okulların iki medeniyet birikimini kavramaya çalışan özgün niteliğinden, halkın katılımına dayalı bir model olarak eğitimin sosyalleşmesine yaptığı katkıdan, Köy Enstitüleri'nin aksine toplumsal bir meşruiyyet zemini kazandığından, statik toplum kesimlerinin hızlı bir şekilde mobilize olmasını sağladığından bahsettik. Sekiz yıllık kesintisiz eğitimin yol açacağı tek tip insan modelinin kökü İlkçağ totalitarizminin zirvesi olan Sparta devletinin uygulaması olduğunu ve bu anlamda belki de en çağdışı eğitim modeli olduğunu anlatmaya çalıştık . Ne tarihi misaller, ne teorik tahliller bu meselenin uygar ve soğukkanlı bir zeminde tekrar değerlendirilmesini sağlayabildi. Aileleriyle birlikte yaklaşık 15 milyonluk bir kesimi temsil eden İmam-Hatip Okulu mensupları toplumdan bir an önce tasfiye edilmesi gereken cüzzamlılar kategorisine indirgendi; tarihin gördüğü en yaygın yargısız infaz gerçekleştirildi.
Gün gelir; teorik tahliller ve açıklamalar bir meselenin vahametini ortaya koymakta yetersiz kalır. Bir çocuk tepkisi bazen sizin ciltler dolusu tahlille anlatamadığınız bir toplumsal psikolojiyi daha iyi ortaya koyar. Bunun için size yine Anadolu İmam Hatip lisesi hazırlık sınıfına giden kızımdan bahsedeceğim. Geçtiğimiz gün etrafında uçuşan bir sivrisinekten rahatsız olan küçük kızım "baba bu sineklerden nefret ediyorum" diye bağırdı. "Kızım, hiç bir şeyden nefret etme" dedim. Büyük kızım her zamanki hafif öfke yüklü bakışını üzerime yöneltti ve "baba, peki Boşnak çocukları öldüren Suplardan da, Filistinli çocukları sakat bırakan İsraillilerden de, İmam-Hatipli çocukların okullarını kapatanlardan da mı nefret etmeyelim?" diye haykırdı.
Bu tepki bir çok açılardan beni müthiş bir hayrete ve derin bir düşünceye şevketti. Sinekten bile nefret etmemesi gerektiğini öğrettiğimiz bir çocuk halet-i ruhiye ile bu tepkiyi göstermişti? Her gün değişik kanatlardaki haberleri izleyen bir çocuğun psikolojisinde nasıl bir mazlum tepkisi oluşmuştu ki, kendini doğrudan zulme muhatap olan Boşnak ve Filistinli çocuklarla ayni kefeye koymuştu? Sırpları, İsraillileri ve İmam-Hatibleri yargısız infaza tabi tutanları, bir çocuk bakışıyla, ortak çizgide birleştiren şey neydi?
Ne diyeceğimi şaşırdım. "Onlar için dahi önce iyilik ve hidayet iste, kızım" dedim "çözüm nefrette değil, kendine güvendedir. Nefret etme ama unutma da. Kendine ve kimliğine güven. Allah'ın arzında ve bu topraklar üzerinde hiç kimse senden daha fazla hakka sahip değil ve hiç kimse senden daha üstün değildir. Hakkını meşru bir zeminde eliyle ve diliyle arayabilecek olanların nefret göstermesi aslında bir acziyettir."
Bir çocuk tepkisinde kendini gösteren bu mağduriyet psikolojisi gittikçe hızla artan bir süratle toplumun bütün kesimlerine yayılmakta ve değişik toplum kesimleri arasındaki farklılaşmayı bir uçuruma dönüştürmektedir. Birey olarak tek bir suç dahi isnad edilemeyen geniş kitleler aylardır tahkir edilmekte, aşağılanmakta, vatana ihanet dahil her türlü potansiyel suçun kaynağı olarak takdim edilmekte, ikinci sınıf vatandaş muamelesine tabi tutulmaktadır. Israrla üzerlerine gidilerek suç isnad edilmeye çalışılan Vahdet Vakfı yöneticileri gibi tek tek bireyler bu isnadların dayanaksızlığı dolayısıyla tahliye edilirken, üst düzey siyasiler, sorumlu sorumsuz yetkililer ve medya, anonim suçlarla geniş kitlelerin en hassas duygularını rencide etmeye devam etmektedirler.
Bir taraftan bu onur kinci tavra muhatap olan, diğer taraftan da "tek tip insan yetiştireceğiz" sözüyle kendi çocuklarının bir devşirme mantığı ile kendi iradeleri dışında yetiştirileceğini düşünen geniş toplum kesimleri büyük bir huzursuzluk içindedir. Bu tek tip insanın hangi özelliklere sahip olacağını belirleme hakkını kim, ne surette ve hangi meşru zeminde elde etmiştir? İlk çağdışı örneğini 2500 yıl önceki Yunan şehri Sparta'nın tek tip insan yetiştirmeye yönelik eğitiminde bulan bu uygulamaya her şeyden önce bu sözün sahibinin de içinden çıktığı Isparta şehrine sinmiş olan Anadolu'nun ruhu isyan eder.
Tekrar lütfen biraz basiret diyoruz. Bugün İmam-Hatipler nezdinde nüfusu 15 milyonu aşan bir kesimi tahkir ederek aşağılayarak dışlamak suretiyle siyasi ikballerini sürdürebileceklerini düşünenler, zamanla kendilerinin tarihin akışının dışında kalmış olduklarını farkedeceklerdir. Tek insan tipi ve tek parti zihniyetim sürdüren CHP'nin son seçimlerde yüzde on barajını aşmakta ne kadar zorlanmış olduğu hiç kimsenin aklından çıkmamalıdır.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.