Mağdur şehir kuşları için bir avuç ekmek kırıntısı!..

Her yer o kadar kalın bir kar örtüsü ile kaplandı ki, irili ufaklı kuşların karın altından yiyecek bir şeyler bulup karınlarını doyurmaları imkansız hale geldi.

Yaklaşık yirmi gündür Ankara''nın moda rengi beyaz. Bayramın son haftası içinde başlayan kar yağışı birkaç günlük aralar verse de, daha sonra yeniden yağmaya başlayarak şehri örten beyaz örtünün kalkmasına izin vermedi.

Okullar birkaç kez tatil edildi, ulaşım, doğalgaz ve elektrik problemleri yaşandı, düşüp sağını solunu kıranlar yüzünden hastaneler yeni alçı siparişi vermek zorunda kaldılar, çıkmak zorunda olmayanlar evlerinden çıkmadılar.

Sadece bunlar olmadı tabii.

Karın bu uzun süreli misafirliği sırasında herkesin dönüp bakmadığı yerlerde başka şeyler de yaşandı.

Mesela şehrin kuşları her yeri kaplayan bu beyaz örtü yüzünden mağdur oldular ve aç kaldılar.

Her yer o kadar kalın bir kar örtüsü ile kaplandı ki, irili ufaklı kuşların karın altından yiyecek bir şeyler bulup karınlarını doyurmaları imkansız hale geldi.

Karlı ağaç dallarında, antenlerde, balkon demirlerinde, cam kenarlarında bekleşip, kendilerine yiyecek verecek birilerini beklediler.

Ben de vaktinin çoğunu evinde geçirmek zorunda olanlar arasında bulunduğumdan, onlarla samimiyeti epeyce ilerlettim.

Balkon kapısını açmayı göze alamadığımdan, cam kenarlarına günde üç öğün ekmek kırıntıları bırakmayı alışkanlık haline getirdim.

Görünüşe göre bizim evin yakınlarında sadece yabani güvercinler ve serçeler vardı.

İlk birkaç gün boyunca bıraktığım ekmek kırıntılarının hem güvercinlerin, hem de serçelerin karnını doyurduğunu sandım.

Ama daha sonra, tül perdenin ardından onları gizlice izlemeye başladığımda, güvercinlerin serçeleri ekmek kırıntılarına yaklaştırmadıklarını farkettim.

Serçelerin aradaki bariz boyut farkına aldırmayıp kahramanlığa soyunacak halleri yoktu.

Uzakta bekliyor ve güvercinlerin doyup cam kenarından uzaklaşmalarını bekliyor, daha sonra gelip karınlarını doyurmaya yetmeyecek kırıntıları arıyorlardı.

Bu durumu farkettikten sonra farklı bir strateji izlemeye başladım; önce güvercinler için bir miktar ekmek kırıntısını cam kenarına bırakıyor, onlar doyup gittikten sonra da serçeler için ikinci bir servis yapıyordum.

Bu yeni yöntem gayet iyi işledi ve benim cam kenarına kurduğum mütevazı aşevim, şehrin kar mağduru kuşlarından hiç değilse bir kısmının karnını doyurmasına vesile oldu.

Hem eskiden ilkokul kitaplarında okuduğum türden bir dostluk da gelişti kuşlarla aramda.

İster inanın ister inanmayın, artık yemek saatleri geldiğinde sırayla gelip camı gagalıyor ve beni servise davet ediyorlar.

Evde mahsur kalmış bir adam için bulunmaz bir eğlence bu, dakikalar boyunca mırıl mırıl mırıldanarak kırıntıları minik midelerine indirişlerini izliyorum.

Biliyorum, bugünlerde sizin şehirlerinizde de kar var ve beyaz örtü sizin şehrinizin kuşlarını da mağdur ediyor.

Neden pencerenizi açıp onlara yiyecek bir şeyler vermiyorsunuz?

Güneş açınca, dışarıda hayat diye birşeyin varolduğunu anlamak için onların cıvıltılarına ihtiyacınız olacak çünkü.

Haydi, mağdur şehir kuşları için bir avuç ekmek kırıntısı kampanyama katılın ve şehirlerinizi cıvıltısız bırakmayın!