Ahmet Davutoğlu"nun önündeki asıl engel: Kanuni Sultan Süleyman-1

Hiç kimsenin soramadığı soruları yazdığı için dokuz köyden kovulduğunu söyleyen iddialı yazarlar, ne söylerlerse söylesinler, asıl gerçeği saklayamazlar, değiştiremezler: Köylüdürler ve mugalata yaptıkları müddetçe de köylü kalmaya mahkûmdurlar.

Bu ''numaralar''a kanmayalım, çünkü değişen sadece yeni taşındıkları köyün numarasıdır. Onuncu köyde oturan da, nihayetinde köylüdür. Köy dışında değişen bir şey, bir mahiyet farkı yoktur.

Köylüler ile şehirliler arasındaki mahiyet farkını yakından görmek isteyenler, yıllardır içinden çıkamadıkları gardıroptan kafalarını çıkarsınlar. Görüntüye aldanmak yerine, mesela, biraz da vatandaşla yapılan sokak söyleşilerine baksınlar. Nasıl giyinirse giyinsin, nasıl konuşursa konuşsun, nereden mezun olursa olsun, köylü zihniyetine mensup olanlar, sabahtan akşama kadar yanlışları seslendirirler. Hep şikayet eder, akıl verirler. İster köy kıraathanesinde, ister gazete köşesinde. "Bu yanlış, böyle olmaz", derler; ama nedense doğrusunu söylemezler, çözümü gösteremezler, inşa edemezler. Çünkü: Köylüler yanlışları, şehirliler doğruları bilirler.

Suriye konusunda, Türkiye''nin yanlış tutum takındığını söyleyenleri selamlamadan geçmeyelim: Niçin aylardır işin doğrusunu, çözümü gösteremiyorlar?

Şahsiyetli dış politika dendiğinde, yazılanlara bakın: Ufkumuz, Kanuni''nin Fransuva''ya yazdığı mektuptan Amerikan Konsolosluğu önünde bayrak yakmaya kadardır. Davutoğlu''nun duygusal konuşmalarını eleştirenler, Ahmedinecad''ın sloganlarını eleştiremiyorlar.

Türkiye''nin dışişleri bakanı kendini savunmaktan aciz değil, bize ihtiyacı yok, o yüzden bununla vakit kaybetmeden, Türkiye''nin yanlış yaptığını kabul ederek, asıl soruyu soralım: Suriye konusunda tutumu ve hesabı doğru olan ülke hangisidir?

Rusya''nın öngörüleri ve hesabı doğru çıktığı için mi, Suriyeli muhalifleri Moskova''ya çağırdı, tarafları buluşturmaya hazır olduğunu açıklama noktasına geldi?

İran''ın öngörüleri ve hesabı doğru olsaydı, Suriye''deki "dış mihrakların oyuncağı olan teröristler" şimdiye kadar çoktan temizlenmişti. İran''a göre Suriye''deki muhalifler halk değil, bir avuç kışkırtıcıydı. İran ve Hizbullah, kürsülerde savundukları ve savurdukları değerlerden uzak, bu ulusal politikalarıyla mevzilerini kaybetmediler belki, ama etki alanlarını kaybetmeye, çekirdek Şii tabanlarına dönmeye başladılar. İran üstünde, serinkanlı bir şekilde daha çok düşünmeye ihtiyacımız var. İran düşmanlığının panzehiri İran romantizmi değildir.

Malatya''daki radar üssü ne kadar izaha muhtaçsa, emperyalizme meydan okuyan İran''ın - Türkiye yerine- emperyalist Rusya ve Çin''le birlikte hareket etmesi de sorgulanmaya muhtaçtır.

Fakat asıl muhtaç olduğumuz, her gün daha fazla ihtiyacını hissettiğimiz şey, şahsiyetli dış politika nasıl yapılır bilgisidir.

"Şahsiyetli dış politika" nasıl yapılır? Şahsiyetli dış politika denilince; milletin aklına Kanuni Sultan Süleyman''ın Fransız kralı Fransuva''ya yolladığı meşhur mektup gelecektir.

Bilindiği gibi o mektuptaki üslup, bugün, milletin özlediği üsluptur. Kanuni, mektup boyunca "Ben ki-sen ki" kıyaslaması yapar. Fransız kralı ''aşağı''lanır, Kanuni ''yukarı''lanır. İtiraf etmeli ki, gururumuzu okşayan bir mektuptur. Onca önemli mektup, arşivlerin karanlığında unutulmuşken, bu mektup, ihtiyaca binaen, unutulmamıştır.

Şahsiyetli dış politikanın ne olduğunu, ne olmadığını tam manasıyla öğrenebilmek için, Kanuni''nin imzasını taşıyan diğer evraka da bakmalı değil mi? Hatırlanmayan veya hatırlanmak istenmeyen önemli bir nokta var: Kanuni Sultan Süleyman, o mektubun bir benzerini İran şahına yollamamıştır, yollayamamıştır! İran Şahına doğru üç sefer düzenleyen; fakat istediği neticeyi alamayan Kanuni, benzer bir mektup değil, 1555 yılında Amasya Antlaşması''nı imzalamıştır.

Fransız kralı Fransuva''ya karşı "şahsiyetli dış politika" yapan Kanuni, İran şahına karşı ''şahsiyetsiz'' dış politika mı yapıyordu?

Kuşkusuz, Fransuva''ya yazılan mektup da, Amasya Antlaşması da şahsiyetliydi, değerliydi. Milletin değerlerini, maddi ve manevi menfaatlerini korumayı gözetiyordu.

Bu noktada, bir parantez açalım: Bir yere kadar, milletin duygularını okşamakta da ''menfaat'' olduğunu kabul edelim. Böylece insanımızın kendine güveni gelir, sorunları çözebileceğine, başarabileceğine inancı artar. Yeter ki hislerinin okşanması ile yetinmesin…