Cumhuriyet"in "makbul kulları", Nobel ve uzaylılar

Cumhuriyet''in 83. yılını coşkuyla kutladık. Yüzyılların hafızasına ''Osmanlı medeniyeti'' olarak nakşolunan Osmanlı devletinin ardından doğan genç Türkiye Cumhuriyeti, zor şartlarda ve derin acılarla kuruldu. Ama bugün geldiğimiz noktada, gerek ekonomik anlamda zenginleşmesi, gerekse demokrasiyle buluşmadaki derinliği bakımından daha modern bir Cumhuriyet''e sahibiz.

Hergün, demokrasiyle daha bir ''barışık'' büyüyen Cumhuriyet, elbette ki hepimiz için bir coşku ve gurur kaynağı. Ancak, henüz Cumhuriyet''le ''demokrasi''nin kol kola yürümesine alışamamış, daha doğrusu Cumhuriyet''in de, demokrasinin de insanların mutluluklarını, özgürlüklerini ve insanca yaşamalarını garanti altına alan ''evrensel değerler'' olduğunu kavrayamamış bazı Cumhuriyet yöneticilerinin varolduğunu da kabul etmek gerekiyor.

Hepimiz biliyoruz ki, Cumhuriyet de, demokrasi de insanlar arasında ''ayrımcılığı'' reddeder. Mesela, Türkiye Cumhuriyeti''nin temel ilkelerine göre, bazı insanların diğerlerine göre bir üstünlüğü ve ayrıcalığı yoktur. Yani bunun anlamı, Cumhuriyet''in ''daha makbul kulları'' olamaz demektir.

Türkiye''de çoğu zaman bir Cumhuriyet eleştirisi gibi sunulmaya çalışılan eleştirel yaklaşımlar, aslında Cumhuriyet''i anlama sıkıntısı çeken bazı ''kifayetsiz'' yöneticilere dönük eleştirilerdir.

Mesela Türkiye''de, buram buram ''ayrımcılık'' kokan, halkı derinden yaralayan öyle uygulamalar var ki, bunlar asla Cumhuriyet''in bir kabahati olamaz. Çünkü bu uygulamalar, Cumhuriyet''i bir ''değer'' olarak kavrayamamış, daha da vahim olanı Cumhuriyet''i bir ''saltanat rejimi'' olarak algılamış bazı Cumhuriyet yöneticilerinin eseridir.

Mesela, bazı Türk çocukları üniversite kapılarından geri çevrilmektedir. Yani, en insani haklarından birisi olan ''eğitim hakkı'' ellerinden alınmaktadır. Bu, neden Cumhuriyet''in kabahati olsun ki… Çünkü, Cumhuriyet''in ''Türk çocukları arasında ayrımcılık yapın'' diye bir ilkesi yok. Bu olsa olsa Cumhuriyet''i saltanat rejimi zanneden ''örümcekli'' bir kafanın ürünü olabilir.

Mesela, Cumhurbaşkanımız Ahmet Necdet Sezer Cumhuriyet''in 83. yılını coşkuyla kutladığımız bir günde bir bakıma Cumhuriyet adına ''ayrımcılık'' yaparak, Çankaya Köşkü''ndeki resepsiyon için milletvekillerine gönderdiği davetiyede, başörtülü eşlerini getirmeme şartını koşmaktadır.

Ayrımcılık, sadece vekillere yönelik değil elbette. Bilindiği gibi, sayın Cumhurbaşkanı, Cumhuriyet Bayramı resepsiyonlarına siyasetçilerden sanatçılara, aydınlardan askeri cenaha kadar ülkenin pek çok değerli ismini davet ediyor. Bu yıl da yine aynı şekilde davetiyeler gönderildi. Sayın Cumhurbaşkanı''nın dindar kesimlere yönelik kafasındaki barikatları artık biliyoruz, ayrıca kimsenin bu durumu pek umursadığı da yok. Çünkü, insanlar gelip geçer, kalıcı olan Cumhuriyettir.

İşte Cumhurbaşkanımız, ayrımcılıklarına bu sene bir yenisini daha ekledi. Nobel Edebiyat Ödülü''nü alan Orhan Pamuk''u da resepsiyona çağırmadı. Bu tavırdan sonra, galiba Sezer''i daha iyi anlıyorum.

Aslında sayın Sezer''in kimseye karşı özel bir ''çekincesi'' yok. O Çankaya''nın bahçesi dışındaki dünya ile ilgilenmiyor. Kimbilir belki de, günlerdir gazetelerde süren ''Nobel tartışmaları''nı bile uzaylılara ait tartışmalar olarak görüyordur.

Türkiye Cumhuriyeti devletinde, çıkılabilecek en yüksek makama çıkmış bir insanın aslında böyle bir düşünce içinde olabileceğini düşünemem, düşünmek de istemem. Ama şimdi gerçekten düşünüyorum. Eminim ki, sayın Sezer için Çankaya''nın dışındaki bütün dünyalar ''tehlikeli'' dünyalardır. Dolayısıyla, Çankaya''nın penceresinden bakıldığında, ''Nobel'' de pek makbul bir ödül olarak görülmeyebilir…