İnsan kaynakları kuruluşların hayat kaynaklarıdır

Tarım, sanayi ve bilgi işletmelerinin, birbirleriyle iletişim ve etkileşim içinde olduğu, bir ekonomik yapı ve kültürel dokuda, kuruluşların insan kaynakları, sermaye kaynaklarından çok daha önemlidir. Bu yüzden, iki Amerikalı iktisatçı, Gary Becker ve Theodore Shultz, insan sermayesinin, kuruluşlarda verimliliğin artışına etkilerini araştıran çalışmalarıyla, Nobel Ödülü kazanmışlardır.

Bütün kuruluşların birbirlerinin hem müşterisi, hem de tedarikçisi olduğu bir dünyada, insan kaynaklarının belirleyici gücü, yıldan yıla artmaktadır. Çünkü, işletmelerin müşterileri ve tedarikçileri arasındaki eşgüdüm ve işbirliği insanlık kaynaklarıyla kurulan köprülerle sağlanır. Kuruluşlar arasındaki karşılıklı saygı ve güven ortamını doğal kaynaklar değil, insan kaynakları oluşturur.

İnsan kaynakları yoksul olan kuruluşlar, doğal kaynakları zengin olsa da, ürün ve hizmet üretmede, büyük bir başarısızlığa uğrarlar. Kuruluşlar için geçerli olan, ülkeler için de geçerlidir. Libya, Cezayir ve Irak gibi ülkelerin çok zengin doğal kaynaklara sahip olmaları, onların yoksulluğun fasid dairesinin dışına çıkarak, güçlü bir ekonomik yapı oluşturmalarına yetmemiştir. Doğal kaynak yoksulu Japonya, zengin insan kaynaklarıyla, dünyanın ikinci büyük ekonomisi olmayı başarmıştır.

Don Cohen ve Laurence Prusak''ın “Kavrayamadığımız Zenginlik” isimli kitaplarında Henry Ford''un “Nasıl oluyor da, bir çift el satın aldığım her seferinde, onlarla birlikte hep bir de insan geliyor” diye, yakındığı, çalışanların, kuruluşların en büyük “sosyal sermaye”leri olduklarını ayrıntılı bir biçimde anlatıyorlar. Artık faaliyet alanı ne olursa olsun, bütün işletmelerin merkezinde makinaların değil insanların olduğu, kimsenin gözünden kaçmıyor.

Yeni yüzyılda, insan kaynakları yöneticilerinin, ister özel, ister kamu, isterse gönüllü olsun, ürün, hizmet ve bilgi üreten bütün kuruluşların, üst yönetimlerinde, vazgeçilmez bir yerleri olacaktır. Bu yüzden, kuruluşların hepsinde “Personel Müdürlük”lerinin yerlerine, “İnsan Kaynakları Genel Müdür Yardımcılık”ları geçmektedir.

Bütün kuruluşlara rekabet üstünlüğü kazandıracak olanlar, entellektüel sermayelerini en yakından tanıyan insan kaynakları yöneticileridir. Bundan böyle, işletmelerin CEO''ları, üretim, finansman ve pazarlamadan sorumlu yöneticilerinin arasından değil, insan kaynakları yöneticilerinin arasından çıkacaktır.

Nasıl ordularda bir asker bir savaşı kazanırsa, kuruluşlarda da, bir insan bir işletmeyi dünya pazarlarına taşır. Bunun için, Japon işletmeleri, insan kaynaklarını, en stratejik varlıkları olarak görmektedirler.

İşletmelerin üretmesini bilen çalışanları olursa, müşterileri Brezilya''dan gelirler.

Bir işletme, bir zincir gibi, en zayıf halkası kadar değil, en güçlü çalışanı kadar güçlüdür.

İnsan kaynakları yoksa, işletmeler de yoktur.