Kültürel, siyasal ve ekonomik hayatın her boyutunda, yarışma stratejilerinden daha çok çatışma stratejileri izleniyor. Bütün kurum ve kuruluşların çatıştığı bir ortamda, kimse kimseyi sevmiyor, herkes yalnızca kendisini düşünüyor. Birbirleriyle kıran kırana çatışanlar arasında, düşmanlıklar yeni boyutlar kazanıyor. Değerlerin altüst olduğu çatışma toplumunda, “insan insanın düşmanıdır” ilkesi, her alanda geçerlilik kazanıyor.Savaş ortamından barış ortamına geçebilmek için, “insanı insanın düşmanı”
Kültürel, siyasal ve ekonomik hayatın her boyutunda, yarışma stratejilerinden daha çok çatışma stratejileri izleniyor. Bütün kurum ve kuruluşların çatıştığı bir ortamda, kimse kimseyi sevmiyor, herkes yalnızca kendisini düşünüyor. Birbirleriyle kıran kırana çatışanlar arasında, düşmanlıklar yeni boyutlar kazanıyor. Değerlerin altüst olduğu çatışma toplumunda, “insan insanın düşmanıdır” ilkesi, her alanda geçerlilik kazanıyor.
Savaş ortamından barış ortamına geçebilmek için, “insanı insanın düşmanı” olarak değil, “insanı insanın dostu” olarak görmek gerekir. Osmanlı gönüllü, dost sevdalısı, Fethi Gemuhluoğlu''nun, sohbetlerinde, sık sık vurguladığı gibi: “İnsana dost olmayanlar, tarihe, coğrafyaya, düşünceye, tabiata ve hayata dost olamazlar”. Bütün boyutlarıyla hayat, dostları için, özveride bulunmasını bilen insanlarla yaşanır kılınır.
Güzel insanların, dostları güzel olurlar. Çünkü, insanlar birbirlerine aynadırlar. Bu yüzden, Prof. Dr. Sabahattin Zaim, konferanslarında, kendisini dinleyenlere, hayatta başarılı olmak için, “mülk zengini değil, dost zengini olun” ve “para değil, dost biriktirin” tavsiyelerinde bulunurdu. Çatışma toplumundan, dayanışma toplumuna geçmede, en etkili güç “dostluk sermayesi”dir.
Birbirlerini, eğitim yıllarında, iş yerlerinde ve alışverişlerde tanıyanlar, her alanda yardımlaşmanın en güzel örneklerini verirler. Âşık Veysel''in “Güzelliğin on para etmez/Bendeki bu aşk olmasa” dizeleri, “Birikimin on para etmez/Şu çevrendeki dostların olmasa”ya dönüştürülebilir. Çünkü her insanın güzelliği, iyiliği, doğruluğu ve birikimi, çevresindeki dostlarıyla, güç kazanır ve eyleme dönüşür.
Tarihin her döneminde, yol hiçbir zaman kalabalıkların yolu olmamıştır. Yol kalabalıkların değil, birbirleriyle yardımlaşmasını bilen dostların yoludur. Kuşkusuz yola çıkmadan, yolda olmadan, yol bulunmaz. Ancak yoldan önce yoldaş gerekir. Hayatı zenginleştirmede, soy dostluğundan önce yol dostluğu gelir. Yol dostları, yolculuklarında önlerine dağlar çıksa da, aşmasını bilirler.
Tarih boyunca verilen eşsiz dostluk örneklerini özümseyerek, bugüne taşıyıp, güncelleştirmeden, ekonomik, siyasal ve kültürel krizlerin üstesinden gelmek mümkün değildir.
Bütün dünyada düşmanlıkları, dostluklara dönüştürecek olanlar, dostlukta sınır tanımayanlardır. Dostluğun değil, dostluk gösterileceklerin sınırı vardır.
Gemuhluoğlu''nun ilkesi: “Herşeye dost olmak, uykuya, paraya, politikaya dost olmamak”tır.
Dostlar toprak gibi olmalılar, aldıklarından daha fazlasını vermeliler.
Paraya dost olanlar, para için her şeyi yaparlar.
Güzel dostları olanların, güzel dünyaları olur.
Dostların elinde toprak altına dönüşür.
