Kadın programları topluma hizmet ediyor

Batılı toplumlarda Ortaçağ''dan kalan ''günah çıkarma'' geleneği, kilisenin değer ve güç kaybedişiyle yerini psikolog ve psikiyatr''ın "seans"larına bıraktı.

Yani, Batılı toplumlarda ''iletişim''in geniş tanımıyla çoğu zaman varolmayışı, insanların ''söz''ün ve ''karşılıklı iletişim''in tesisi için mutlaka bir ''merci''ye başvurmasını gerektirir hale geldi. Öyle ki, bilim dallarından psikoloji problemlere çare olmak yerine bir "iç dökme" kurumu haline geldi.

Ülkemizde ise, durum biraz farklı... İnsanımız hemen bütün Doğulu toplumların karekteristiği haline gelen ''muhabbet etmek''ten, ''söz''den büyük haz duymuştur hep.

Televizyonlarda özellikle gündüz kuşağında çoğunlukla ev hanımlarının ekran karşısında olduğu saatlerde yayınlanan programlara bakıldığında bunun ilgi çekici bir yansıması görülüyor.

Kanal 6''da Vatan Şaşmaz ve Çiğdem Yirtem''in sunduğu Kadına Özel, Star''da Ebru Gediz''in sunduğu Ebruli Günler, ATV''de Esra Ceyhan''ın sunduğu A''dan Z''ye ve diğerleri. Ayşe Özgün''ün retoriğinden bahsetmeye bile gerek yok. Bütün bu programlarda, sağlık sorunlarının yorumlanması amacıyla bir doktor, psikolojik problemlere çare bulunması için bir psikolog ve gerekli görüldüğü takdirde elinde süpürgesi olmayan bir astrolog bulundurulur.

İsmini vermek istemeyen izleyici, -genellikle kadın- şiddetli geçimsizliğini, aile içi problemlerini, psikolojik sorunlarını anlatmakta bir beis görmez. İzleyici konumundaki kadınlar ise, dikkatle ve iç çekerek izlerler programı... Kadın programları yapımcıları da topluma hizmet etmenin mutluluğu içindedirler.

Bütün bunları düşünürken, Hegel''e hak vermek geliyor insanın içinden...

Hegel, "gazetelerin modern insan için sabah dualarının yerini tuttuğunu" söylerken, gazetelere nazaran toplumu çok daha fazla etkileme, yönlendirme gücüne sahip olan televizyonun ne anlam ifade edebileceğini düşünmüş müydü acaba? Ekranlarda derdini anlatarak ferahlık bulan kadınların hali, yardım isteyişleri bir duaya benzemiyor mu?