Batılıları korkutan şey: “Dünyanın Müslümanlaşması” tehlikesi!

Her şeyin, tek bir küre üzerinde cereyan ettiği bir dünyada, Batılıları korkutan en temel şey, dünyanın hızla Müslümanlaşabileceği korkusudur.

O yüzden Batılılar, İslâm’ı şeytanlaştırma ve Müslümanların İslâm’la ilişkilerini “ılımlı İslâm” gibi projelerle sakatlama ve İslâm’ı hayattan uzaklaştırma kaygılarını öne çıkarıyorlar.

Batılıları korkutan temel şey, seküler Batı kültürünün ve ürettiği tecrübenin, iki esaslı zaafının olması: Birincisi, seküler Batı tecrübesi, çatışma üzerine kurulu bir tecrübedir.

İkincisi de, seküler kültür, başka kültürlere -ontolojik doğası gereği- hayat hakkı tanımaz.

Eğer İslâm, şeytanlaştırılmaz ve zayıflatılmazsa, her şeyin küre üzerinde cereyan ettiği, küresel iletişim araçlarının bu denli yaygınlaştığı bir zaman diliminde, İslâm’ın bu türden zaaflarının olmadığı zamanla anlaşılacak; bu da seküler Batı kültürünün ürettiği haksız hegemonyanın çatırdamasına yol açacak bir süreci tetikleyecektir.

Seküler kültür, Marcuse’ün yaptığı yerinde tarif ile “tek boyutlu” bir dünya görüşü, sadece dünyayı / fizik gerçekliği mutlaklaştıran bir kültür olduğu için, tek boyutlu olmayan diğer kültürleri anlayabilmesi imkânsızdır; dolayısıyla diğer kültürlerle birlikte yaşayabilmesi de imkânsızdır.

Bu iki nedenden ötürü, seküler kültür, ancak ötekiler (hayaletlere dönüştürülecek hayalî düşmanlar) icat ederek varlığını sürdürebilir.

Bu yalnızca Batı’da değil, sekülerleşmiş bütün ülkelerde böyledir. Türkiye’de yaşanan akıl almaz gerilimler ve sorunlar, bunun bir göstergesidir.

2500 yıllık Batı kültürü tarihi boyunca, Batılılar, Müslümanlar gibi, farklı kültürlerle hiçbir zaman birada yaşama tecrübesine sahip olamamışlardır.

Batı’da demokrasi, özgürlükler, insan hakları gibi söylemlerin geliştirilmesinin en temel nedeni budur. Bu söylemlerin, hayata geçirilebilmeleri imkânsızdır Batı’da ontolojik olarak.

Çünkü başka kültürler birazcık varlık ve hayatiyet belirtileri göstermeye başladıkları andan itibaren seküler kültürün taarruzuna maruz kalmaları ve etkisiz hâle getirilmeleri kaçınılmazlaşır.

Bugün Avrupa’da İslâm’ın az-biraz, yamru-yumru şekillerde de olsa, varlık göstermeye başlaması, Batılıların Müslümanları ötekileştirmeleri ve şeytanlaştırmaları için yetiyor.

Avrupa tarihindeki tek farklı “kültür”ün temsilcisi olan Yahûdilerin, yüzyıllarca aşağılanmaları, kitleler hâlinde katledilmeleri bunun en somut göstergesidir.

Yahudilerin yaşadıklarına bakarak, yarın nüfusları hızla artan Avrupa’daki Müslümanların ne denli ürkütücü muamelelere maruz kalacaklarını kestirmek hiç de zor olmasa gerek.

Batılılar, İslâm’ın başka kültürlere hayata hakkı tanıma konusunda önerdiği ilkeleri ve tarihte Müslümanların, diğer dinlere ve kültürlere mensup toplumlarla birlikte barış, adalet ve hukuk düzeni içinde yaşa/t/ma tecrübesine sahip şu ân mevcut tek din olduğunu biliyorlar.

İslâm dünyasının bugünkü perişan hâline bakıp da söylediğim şeylere gelişigüzel ve sığ şekillerde itiraz edecek kişilere şunu söylemek isterim: Bugün, İslâm dünyası, bağımsız değildir; sömürgecilerin ürünü, eseri ve esiri olan bir dünyadır:

Sömürgeciler İslâm dünyasını önce paramparça ettiler. Sonra da “yerli laik misyonerler”i İslâm dünyasının başına musallat ederek Müslüman toplumların dinamizmini dinamitlemekte, önlerini kesmekte “kukla” olarak kullanıyorlar.

İslâm dünyası, doğal kaynaklarını koruma ve şahsiyetini (kimliğini, zihnini, kültürel dinamiklerini, entelektüel kabiliyetlerini) özgürleştirme bağlamında Müslümanca bir asaletten yoksundur.

Üstüne üstlük dışardan ve içerden gelen iki çapraz laik ateş arasında kalmış durumdadır: Bir yandan, Müslümanlıkla ilişkisini koparmama, öte yandan da, daha bir muhkemleştirme ve yeniden-Müslümanlaşma mücadelesi vermektedir.

Her şeyin küre üzerinde cereyan ettiği bir dünyada, eğer İslâm şeytanlaştırılmazsa, tek boyutlu, çatışmacı ve ötekileştirici seküler Batı kültürünün insanı, toplumu, tabiatı tahrip ettiği ve diğer kültürlere hayat hakkı tanımadığı kolaylıkla anlaşılacak ve İslâm’ın herkesi nasılsa öylece kabul edeceği küresel bir barış ve adalet düzeninin tesis edilebileceği yaşanabilir, Hereke’de hayat hakkı tanıyan bir dünyanın inşasının, -dolayısıyla dünyanın hızla Müslümanlaşmasının- önü birdenbire kendiliğinden açılmış olacak.

İslamofobinin hatta Batılıların İslâm’ı düşmanlarının gerisinde yatan temel neden budur.

Bu yazı, 12 yıl önce bu sütunda yayımlandı. Küçük düzeltmeler hâriç olduğu gibi yayımlıyorum yeniden.

Yazıda dikkat çektiğim şeyin masal olmadığını, Gazze soykırımı ve 500 bin çocuğun kaçırılarak tecavüze uğradığı, kanının emildiği Epstein dosyalarından sonra dünyanın İslâm’a her zamankinden daha fazla gebe olduğunu tarihten bir örnekle anlatayım.

İslâm medeniyeti konusunda The Venture of İslam (İslâm’ın Serüveni) henüz aşılamamış üç ciltlik devasa bir kitaba imza atan Chicago Üniversitesi’nin parlak akademisyenlerinden Marshall Hodgson, Dünya Tarihini Yeniden Düşünmek başlıklı öncü tarihyazımı kitabında şöyle bir anekdot aktarır: 14-16. yüzyıllarda dünyaya gelen bir uzaylı, Fas’tan Çin’e kadar dünyanın her yerinde Müslümanların yaşadığını görerek, bu dünya gezeni galiba Müslümanların yaşadığı bir gezegen olmalı, diye düşünür.

Masal âleminde yaşamıyoruz. Batılıların sömürgecilik ve emperyalizm saldırılarından sonra dünyayı getirdikleri yer tam bir cehennem. Bu cehennemden çıkışı Müslümanların Gazze’de ortaya koydukları direnişte görüldüğü üzere sadece Müslümanlar gerçekleştirebilir.

İslâm’ın önü açıldı ama Müslümanları yok.

Bunun için Müslümanların yeniden Müslümanlaşmaları gerekiyor. Vesselâm.

Hayırlı bayramlar.