Her şey o kadar açık ki!

Eylül başlarında İsrail"de, müzeye çevrilen ''Birüssebi Camii''nde ''içki festivali'' yapmak istemişlerdi. Müslümanları tahrik etmeye yönelik bir girişimdi ama sonra nedense vazgdeçtiler.

Peygamberimize hakaret içeren düzmece filmin Birüssebi"deki girişimin hemen arkasından gelmesinden anlaşılıyor ki provokasyonun ev sahipliğini Amerika"nın başına yıkmayı uygun bulmuşlar.

Hatırladıysanız, 1890"da Fransa"da Henri de Bourneir"ün Peygamberimize hakaret içeren ''Muhammed'' isimli piyesinin sahneye konulması Sultan Abdülhamit"in sert ültimatomlarıyla karşılaşmıştı.

Abdülhamit"in diplomatik ilişkileri sıfırlayacağı tehdidi karşısında Fransız parlamentosu hakaretnamenin sahneye konulmamasına karar vermişti. Bourneir piyesi ABD ve İngiltere"de de sahneye koymak istemiş, yine Abdülhamit sayesinde girişimleri sonuçsuz kalmıştı.

Benzer bir provokasyon şimdi de Amerika"da sözde Kıpti bir Mısırlı tarafından sahneye konuldu. Sahnede daha önce de bu tür provokasyonlar deneyen papaz kılığına girmiş hastalıklı bir adam, sahne arkasında ise Amerikan ve Batı kamuoyunu müslümanlara karşı kışkırtmak isteyen çevreler var.

''Haçlı ruhu''nu uyandırmak istedikleri her hallerinden belli oluyor. Türkiye bu tür provokasyonlara defalarca şahit olduğu için düzmece filme tepkiler tahrikçilerin beklediği şekilde gelişmedi. Türkiye yaşadığı tecrübeleri İslam dünyasına aktarmalı ve ikaz görevini yerine getirmelidir.

İslam dünyasının ve bilhassa Arap devrimleri yaşayan ülkelerin yüzyüze oldukları sorunları çözebilmeleri için huzur ve sükunete ihtiyacı var. Aklıselim müslümanlar sükuneti bozma girişimlerine asla prim vermemeliler.

''İslam İşbirliği Teşkilatı'' ve üyeleri de başta ''Birleşmiş Milletler'' olmak üzere uluslararası platformlarda İslam"a ve Peygamberine hakaret içeren girişimlerin engellenmesi için çaba sarfetmelidir. ''İİT''bu tür girişimleri caydırma gücüne sahiptir, yeter ki doğru şekilde kullansın.

Basın camiasında kendisini ''hakikatin yegane sahibi'' addeden köşe yazarları var. Bu narsist tipler, herhangi bir olaya kendileri gibi bakmayanları hakikati ketmetmekle suçlarlar, sizin bazı durumlardaki sessizliğinizi korkaklık ve yandaşlıkla nitelerler. Oysa aynı adamlar ellerine verilen her evrağı yayınlayarak insanların hayatını karartmakla itham edilmemişler miydi? Acaba suçluluk psikozuna mı kapıldılar diye düşünmeden edemiyor insan. Tecrübeleriniz, hisleriniz, değerlendirme biçiminiz olay hakkındaki kişisel tutumunuzu etkiler. Abartılı veya hasmane tutumlar nedeniyle uydurulmuş saydığınız iddialar da olur. Yahut bir başkasının eleştirisine dayanak olan gerekçeler bir diğerini tatmin etmeyebilir.

Bazen öyle konular geliyor ki karşınıza, işin içinde başka niyetler olduğunu seziyorsunuz. Birileri bir kumpas kuruyor ve basını da bunun parçası haline getirmek istiyor. İster istemez bir tereddüt hasıl oluyor. Bazen bu gibi durumlarda sessiz kalmak daha doğru görünüyor. Bu yüzden kimse çenesini yormasın, fitneye bulaşmaktan evladır suskunluğumuz.

Merhum Cem Karaca hepimizin sevdiği bir sanatçımız idi. Annesi Toto Karaca Hanımefendi"nin Ermeni kökenli olmasından ötürü kimsenin Cem Karaca"yı muaheze ettiğine şahit olmamıştık. Hem dinimizin caiz gördüğü bir evlilikten kim, neden rahatsızlık duysun ki!

Bir süre önce vefat eden İlhan Selçuk"un annesi de Ermeni imiş..Hasan Cemal yeni çıkan kitabında bahsetmeseydi bu bilgiye sahip olmayacaktık. Bu son derece tabii durumu yakınlarından dahi saklama ihtiyacı hissetmiş İlhan Selçuk. Belki de temsil ettiği ideolojik ve siyasi misyona zarar vereceği endişesine kapılmıştır, bilemiyoruz.

Bir kimseyi annesinin babasının etnik kökeninden ötürü kınamaya, taciz etmeye, ne hakkımız, ne yetkimiz var. Maalesef, insanlar ''saklanan'' şeylere farklı anlamlar yükleyebiliyorlar. İlhan Selçuk annesinin Ermeni olduğunu saklamamış olsaydı, kendisini sevenlerin gözünde, değerinden hiçbir şey kaybetmezdi diye düşünüyorum.