Atatürk benim de rüyama girdi

Ben de gördüm yahu.

Oturup konuştuk hatta.

Karpiç mi, Anadolu Kulübü mü, tam hatırlamıyorum; ya da Ziraat Mektebi''nin kabul salonu...

Ertuğrul Özkök de orada.

Atatürk, genel sekreteri Hasan Rıza Soyak''a eğilip soruyor: "Kim bu bıyıksız, acaip gözlüklü, matruş suratlı herif?" Ertuğrul fırlıyor aradan, sırf yalakalık olsun diye başlıyor ağdalı bir dille cevap vermeye: "Mumaileyh, ceride-i serbestide umum neşriyat müdîri olarak vazife ikmal ediyorum."

Soyak düzeltiyor:

"Kartel demek istiyor Paşam..."

Sinirleniyor Atatürk:

"Ne? Bunlar benim yokluğumda kartel mi kurdular? Peki, fikri hür, vicdanı hür nesiller nasıl yetişecek?"

Ertuğrul kaşla göz arasında kayboluyor.

Atatürk, Ertuğrul nereye kayboldu diye bakınırken, gözü Kılıç Ali''nin arkasında gizlenmiş adama takılıyor:

"Sen kimsin çocuk?"

Kılıç Ali giriyor araya:

"İsmet Solak kulunuz."

"Peki, ne öyle süt dökmüş kedi gibi oturuyor orada?"

"Onun suçu büyük Paşam!" diyor Soyak.

"Ne yapmış?"

"Teşkilat-ı Esasiye''yi silah zoruyla değiştirmek gayesi güden askeri bir teşkilata üye olmuş."

Atatürk iyice sinirleniyor:

"Yani bunlar benim getirdiğim anayasaya karşı silahlı teşkilat mı kurmuşlar?"

Kılıç Ali mahcubiyetle başını eğiyor:

"Evet Paşam..."

İsmet Solak korkusundan titremeye başlıyor.

"Atın bunu dışarı!" diyor Atatürk.

Bir cigara yakıyor, "Nedir bu İsmet''lerden çektiğim..." diye söylenmeye başlıyor. Harp zamanıymış meğer. Az sonra Hamdullah Suphi Bey görünüyor, "Yemek hazır Paşam" diyor.

İkinci kata çıkıp, sofraya diziliyoruz.

Derken, uzun boylu, genç, kumral bir zabit giriyor içeri. Atatürk''ün bulunduğu masanın üzerinden eğilerek elindeki telgrafı uzatıyor.

"Lüzum yok" diyor Atatürk, "Harbi kaybetmişiz! İsmet Paşa orduya ricat emri vermiş."

Sofraya birden hüzün çöküyor.

Atatürk''le Fevzi Paşa bir müddet bakışıyorlar.

Fevzi Paşa kalkıyor, yan masadaki telgraf makinasının başına oturarak Garp Cephesi Kurmay Başkanı Yarbay Naci Bey''e Atatürk''ün emrini yazdırıyor:

"Artık İsmet Paşa''nın değil, benim emrimdesiniz. Geri çekilmeyecek, derhal düşmanı takibe başlayacak ve durumdan sık sık beni haberdar edeceksiniz."

Derin bir nefes alıyor Atatürk.

Sonra, "Şu bizim İsmet..." diye başlıyor.

İsmet Paşa''nın Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri''ni Halk Fırkası''na dönüştürdükten sonra, yönetimi "aydın-bürokrat-eşraf" sacayağının inhisarına bıraktığını anlatıyor.

Kazım Karabekir''e, Rauf Orbay''a, Ali Fuat Cebesoy''a ettiği kötülükleri... Cumhurbaşkanı olduktan sonra paraların üzerine kendi resmini koydurduğunu... Orduyu, "irade-i milliye"ye karşı "silahlı mukavemet" odağı haline getirip, orduyla milletin arasını açtığını... Cumhuriyeti yozlaştırdığını... Laikliği din düşmanlığına dönüştürdüğünü... Bunları yaparken de, çevresinde hep Ertuğrul Özkök ve İsmet Solak gibi mihmandarlar bulundurduğunu...

Anlattıkça hüzünleniyor, hüzünlendikçe rakısından bir fırt çekiyor... Sonra bana dönüyor, "Bak çocuk" diyor, "Sana atlatma haber. Milletim, çıkıp şurda burda benim adıma konuşanlara, hele de o matruş suratlı herifin yazdıklarına itibar etmesin. Bunları neşret..."

Tam, "Peki, Çankaya''ya kimi lâyık görüyorsunuz?" diye soracağım, hay Allah... Uyanıyorum...