"Biz adamı işte böyle tıraş ederiz..."

Söz hükmünü yitirmiş; akıl, mantık ve vicdan rafa kaldırılmıştır... Şizofreniyle atbaşı giden bir "vandalizm", sağduyu kaybı temelinde yükselen bir cinnet hali.

Tam da sofrada, yemeğin başında yakalar sizi. Lokmalar boğazınıza dizilir.

Albay Hoess''le benzerlikleri genlerinden, kanlarından falan değil, ortak bakış açılarından, belki de buradan türeyen düşünce ve davranış biçiminden kaynaklanan birtakım adamlar (hepsi de 657''ye tabi ve elbette "memurin" bordrosundan maaşlı), saçı sakalı üç numara tıraş makinasıyla kazınmış "maznun"u tartaklayarak, dipçikleyerek, sille-tokat sürükleyerek adaletin "emin" ellerine teslim ediyor.

O Adaletin, "28 Şubat postmodern darbesi"nde brifinglenip tütsülendiğini kimse hatırlamayacak...

İki yüzyıldır biriktirdikleri husumetin yarattığı ğayz, öfke, hınç tortusu ve muasır medeniyetler fevkinde olamamanın getirdiği aşağılık kompleksiyle ruhu kararmış aydın çoğunluğunun patolojik çığlıkları arasında çıkarıldığı mahkemede, işlemediği, işlemeyi aklınının ucundan dahi geçirmediği suçların hesabı sorulan o adamın bir "fikir-aksiyon" hareketinin lideri olduğu, 30 küsur cilt kitaba imza attığı da kimsenin umurunda olmayacak.

Dudağı patlamış...

Alnı yarılmış, kan revan içinde.

Suratında çizik çizik jop izleri...

Yürürken hafif aksıyor...

O içi sıra sidik, amonyak ve sığır tersi kokan vagonlarla "Transit" getirilip, dünyanın "dışkı deliğine" tıkılmış ürkek sığırcık yavruları gibi... Bergen-Belsen''den mi, Dachau''dan mı, Mauthausen''den mi geliyor bu adam?

"Star" refikimize sorarsanız, jandarma koğuşa dalınca uyandı, alnını ranzaya çarptı.

Sonra?

Sendeleyerek kalktı, ayağı kayınca burun üstü düştü. Koğuştan çıkıyordu, kapıyı açık zannetti, kaşını yardı.

Sağ gözünü dipçiğe çarpmıştı, sol gözü de copa değiverdi.

Diyet yaptığı için az yiyordu; halsizlikten göz altları morardı.

Mahkeme öncesi tıraş olacaktı, jilet keskindi, yüzünü doğradı.

Kim bu?

Adı Salih Mirzabeyoğlu.

30 bin insanın kanı üzerinde İmralı''da saltanat süren o hokkabaz kadar bile değer verilmeyen; hangi suçu işlediği, kaç kişiyi öldürdüğü meşkuk, yalnız, yaralı, eh az biraz da "sıradışı" bir adam.

Hayfa ki, düşmüş bir insanın acıları üzerine espri üretmek onursuzluğu, bu ülkede "gazetecilik" sayılıyor.

Söz hükmünü yitirmiş; akıl, mantık ve vicdan rafa kaldırılmıştır... Şizofreniyle atbaşı giden bir "vandalizm", sağduyu kaybı temelinde yükselen bir cinnet hali.

İşte Türk matbuatı..

Ertuğrul Özkök, hiç değıilse, daha insaflı.

28 Şubat''ı aklamaktan fırsat buldukça, daha "sahici" manşetlere imza atıyor. Eskiden, muarızlarını "Her ne kadar düşüncelerine katılmasak da..." diye prezente edip, ucuz Voltaire numaralarına yatardı; şimdi buna gereksinmiyor.

Daha açık sözlü, daha dürüst...

Sille tokat mahkemeye "sürüklenen" adamı haberleştirirken, "İşte bu kadar" başlığını kullanmış.

Biz devletiz...

Biz adamı böyle yaparız işte, kaşını gözünü patlatıp öyle çıkarırız "adalet"in huzuruna...

Burası Auschwitz değil.

Burası Metris Askerî Tutukevi.

Öyle ya, siz bu görüntüleri Nazi zulmünü anlatan belgesellerde, ya da televizyonlarınızda prime-tıme''a ustaca sokuşturulmuş "MGM" marka Yahudi propaganda filmlerinde izlemiştiniz.

Anna Seghers romanını yazacak, Steven Spielberg filmini çekecektir, ama buna benzer, bundan besbeter acılar, "Türkiye Cumhuriyeti" adı verilen ve "laik, demokratik hukuk devleti" normlarıyla yönetildiği ileri sürülen "Avrupa Birliği" adayı ülkede yaşanmaya devam edecektir.