Hak"da ısrar ve sözün encâmı

Bu ülke bir garip doğrusu. Politikada kanaat önderi olarak geçinenler kadar, etraftaki görünür görünmez "siyaset odakları" da âdeta savruluyor. Hemen hiç kimsenin durduğu yer sabit değil. Dün bakıyorsunuz kanlı-bıçaklı olduğu, hatta hatta öldürücü darbelerine maruz kaldığı kesimlerle, bugün kol kola girmiş, bir semti meçhule doğru seyr ü sefer halinde çokları.

Bu bakımdan, şöyle bir hakikat, bir kere daha tecelli etmekten geri kalmıyor: Kimler birbirine düşmanlıkta haddi aşıyorsa, onlar yarın kolkola da girebilirler. Kimin tepkileri daha sert ve refleksifse!.. Aman dikkat edin, yarın sizi de yarı yolda bırakabilirler. Düşmanlarıyla kolkola girer de, eski dostlarına karşı nisbet etmeye kalkışırlar.

Buradan tezahür eden derin zafiyet nereden kaynaklanıyor acaba? İnsan niçin bu kadar zavallılaşıyor? Bu açıdan düşününce, tereddi ve dejenerasyonun sadece ekonomiyi ve politikayı değil, aynı zamanda insanı da çürüttüğünü acı acı farkediyorsunuz.

Halbuki, benimse insana bakışım, böylesine yüksek itimat kayıplarına müsaade etmiyor. Allah''ın eşref-i mahlûkat olarak halkettiği varlığın, düştüğü zillet karşısında vicdanım titrer, onu mazur görmek ve gösterebilmek için âdeta çırpınırım. Ümitsizce bir çırpınış içerisinde olumsuz çevre şartlarını, insan olarak aczimizi, nefsin bize yönelik iğvâlarını dilime dolar dururum. Çünkü insanı suçlamak ve onu baştan aşağı kara boyalarla boyamak ruhuma bir işkence gibi çöker. Bir insana sınırlı bile olsa, onun alnına kara bir yafta asmak, indimde bütün insanlığı öldürmekten farksızdır. Sanki gerçek bir cinayet işlemiş gibi.

Onun için bu köşede, hiçbir şahsa ve siyasiye karşı, defterden silmeye kadar varacak sözler söylemeyiz. Bir sözü, bir tavrı eleştirirken dahi; verdiğimiz hükümler ebedî bir mahkûmiyete varıp dayanmaz. Çünkü katil dediğimiz hadise, sırf bıçak ve kasatura cinsinden aletlerle işlenmiyor ki!.. Bazan bir söz olur, kıyametler kopar. İnsanı gündelik hayat içerisinde canlı cenaze haline getirirsiniz. Ama bir söz daha olur, asırların kabuk bağlamış yaraları şifa bulur, kalpler bir hakikate erer.

Muhatabınız sizin sözünüzdeki muradı anlarmış, anlamazmış orası ayrı mesele. Ama size düşen, sözü, muhatabınızın anlayacağı bir makuliyet içerisinde sunmak değil midir? Nefsaniyetimizden beslenen tehavvür veya reflekslerin zaten ne değeri vardır?

Burada size birşey daha söylemek isterim.

Bazan olur ki, "hak"da ısrar dahi haksızlığa varıp dayanır. Eğer her hal ve şartta hakda ısrar lâzım gelseydi, ferâgat ne işe yarardı? Fedakârlık ve mânâya gelirdi? Halbuki asıl yüksek ahlâklar o anda başlar. Böylesi anlarda değil muhatapların kalbi, yerler-gökler titrer.

Hatırlayın lûtfen! Hazreti Süleyman''a iki kadın geliyor. Bir çocuk üzerinde kavgaları vardır. İkisi de çocuk üzerinde hak iddia eder. Kadınların arasını bulamayan Hz. Süleyman, sonunda çocuğu kılıcıyla ikiye bölmeye karar verir. Eşit olarak paylaştıracaktır. Tam da bölmek üzereyken, kadınlardan biri haykırır: "Hayır!.. Çocuk benim değil, onun!.. Ona verin!.."

İşte "hak"ta fedakârlık budur. Ve zaten hak üzerinde çingene pazarlığına girenler yok mu, veyl onlara. Dün dündür tavrını, hayatlarını bütünüyle aşırı bir pragmatizmin idare ettiği zavallılara armağan ederek, biz yolumuza devam edip gidelim.

Bizim doğrumuz, bir güç ve kuvvete göre değişip durmasın ta ki. Ahlâkın, genel insanın ve ülkemizin maslahatı kılavuzumuz olsun. Dün karşı çıktıklarımızı, hatır gönül adına eğip bükmeden, ama haddi de aşmayarak söyleyip duralım.