Avrupa Türkiye"yi dövmek mi istiyor?

28 Şubat sürecinde sıklıkla yaşadığım bir ikilem oldu: Acaba, diye sordum kendi kendime, bu sürecin mimarları, islâmî kesimlerle ilgili iddialarına gerçekten inanmakta ve Türkiye''deki islâmî birikimi gerçekten bir "iç tehdit" olarak mı telakki etmektedirler, yoksa "tehdit" söylemi, aslında inanılmayan, fakat psikolojik savaş yöntemi olarak elverişli bir malzeme niteliğinde mi görülmektedir?

Bunu tesbit önemliydi, çünkü bu yaklaşımın cevabı, ona göre belirlenebilirdi. "Yanlış inanç"a, doğruları anlatarak cevap verebilir, uzun sürede de olsa, doğrularda buluşmayı ümit edebilirdiniz, ama bilinçli yanlış tavra vereceğiniz her cevap anlamsız kalırdı.

Bana göre islâmî birikim, Türkiye için bir tehdit olamazdı. Ama 28 Şubat mimarları nasıl ikna edilecekti? Ben ve benim gibi düşünenlerin, bu süreçte zaman zaman gerçeği anlatmakta kendilerini çaresiz hissettikleri olmuştur. Bunu nasıl anlamazlar, diye sorduğumuz zamanlar... Meselâ, "iç tehdit"in bir parçası olarak değerlendirilen ve sistem dışına itilmek istenen başörtülü öğrencilerin-kamu görevlilerinin bu duyguyu sıklıkla yaşadığını biliyorum.

Buradan Ermeni meselesi dolayısıyla gerginleşen Türkiye-Avrupa ilişkilerine gelmek istiyorum. Şu an Türkiye, Avrupa karşısında, Türkiye''de dindar insanların yaşadığı ikilemi yaşıyor... Ve sanırım şu an Türkiye''nin sıkıntısını, Türkiye''de en iyi anlayacak olanlar, 28 Şubat cenderesinden geçen dindar insanlardır...

Soru şu:

-Acaba Avrupa ülkeleri, geçen yüzyılın başında Türklerin gerçekten 1.5 milyon Ermeni''yi kestiğine, yani sistemli bir soykırım uygulandığına inanıyor mu? Yoksa Ermeni soykırımı iddiasını Türkiye''yi bir biçimde dövme amacının malzemesi olarak mı kullanıyor?

Bu soru şu bakımdan önemli:

Eğer Avrupa, hakikaten bazı yanlış bilgilere dayanarak soykırım kanaatine varmışsa, ortaya yeni belgeler koyar ve bu kanaati değiştirmeye çalışırsınız. Ama soykırım iddiası, Avrupa''nın sizi dövme amacının bir uzantısı ise, ortaya koyacağınız tüm belgelerin anlamsız kalacağını bilmelisiniz.

Bir kere, Türkiye''nin sorunlu alanlarda kendi tezleri istikametinde kamuoyu oluşturma çalışmalarının yetersiz olduğunu kabul etmek gerekiyor. Gene bu alanda Ermeni, Rum lobilerinin etkinlikleri de bilinen bir gerçek.

Ama, acaba Avrupa ülkelerinin Türkiye politikaları, sırf Türkiye''nin PR eksikliği ya da Rum-Ermeni lobilerinin propaganda etkinliği ile mi belirlenmektedir?

Öyle olmadığı, olmaması gerektiği açıktır. Kaldı ki olay, sadece kamuoyu planında kalmamakta, parlamentolardan başlayıp devlet icraatına kadar yansıyan bir seyir takip etmektedir.

Ayrıca, Avrupa ülkelerinin devlet hafızaları, Ermenilerle ilgili gerçekleri bilmeyecek kadar sığ olmamalıdır. Emin olmak gerekir ki, Osmanlı belgelerinden de haberleri vardır, kendi arşivlerinde de yeterli bilgiyi bulurlar.

Bu durumda eğer Avrupa, sizin, "aslında sistemli bir Ermeni soykırımından söz edilemeyeceği, karşılıklı vuruşmalar olduğu, zorunlu tehcir sırasında mani olunamayan ölümler gerçekleştiği, olaylarda Ermenilerin işgal güçleriyle işbirliği yapmalarının da etkisi bulunduğu, bunun bağımsız bilim adamları tarafından da kabul edildiği" gibi karşı tezlerinizi biliyor ve buna rağmen "Ermeni soykırımı"ndan söz ediyorsa, bütün çabanız sonuçsuz kalmaya mahkûm demektir.

İnanmak istemeyeni inandırmanın imkânsızlığı açıktır. Ermeni meselesinde Avrupa ile ilişkilerde böyle bir imkânsızlık söz konusu gibi görünmektedir.

Ve bunun ardında, "Avrupa''nın Türkiye''yi dövme isteği" nin bulunduğu düşünülebilir. "Suyu bulandırdın" yollu bir Kurt-Kuzu hikâyesinden de söz edilebilir bu durumda. Avrupa''nın-Rusya''nın Osmanlı''nın son döneminden bu yana yürüttüğü politikalarda, azınlık unsurları, böyle bir dövme operasyonu için kullandığı biliniyor.

Peki bugün neden dövmek?

Bunun şu anda çok somut bir karşılığı görünmüyor olabilir. Ama genel hesaplaşmalar üzerinde durmak mümkündür.

Acaba AB ile bütünleşme arzumuz, ağır bir fatura olarak mı geliyor önümüze? Kıbrıs, Ege, Ermeni soykırımı, Kürt meselesi, belki Alevi meselesi, peşpeşe Türkiye''yi köşeye sıkıştırıcı bir çerçeve içinde devreye mi sokacaktır? Bütün bunlar, Türkiye''yi dışlama çizgisinin, devlet politikalarına yansıması mıdır?

Bu olayların Türkiye''de de "AB karşıtı" toplumsal zemini besleyip büyüttüğü kamuoyu yoklamalarına yansır hale gelmiş bulunuyor. AB''nin "insan hakları" konusundaki duyarlılığının, şimdilerde daha çok art niyet sorgulamalarına hedef olduğu bir gerçektir.

Türkiye''nin dışardan "kolay dövülebilir" bir ülke gibi görünmeye başlaması, ülkemiz adına gerçekten hayıflanılacak bir durumdur. Bugün sorgulanması gereken acil sorun ise budur.

Türkiye, Avrupa''nın "zor anlar" tarafına, ya da "Türkiye''yi dövme eğilimi"ne cevap olacak tavırlar geliştirmeyi de gündemine almalıdır. Belki bu, köklü bir dış politika sorgulamasını gündeme getirecektir.