Demirel ve Cumhurbaşkanlığı

Şu satırları Taha Akyol''un 21 Eylül tarihli yazısından (Milliyet, s. 15) alıyorum. "Demirel askerlere şöyle bir tablo yansıttı: Sizinle birlikte davranan bir Cumhurbaşkanı...Sizinle birlikte davranacak yeni bir hükümet... Nizamiye''den çıkmanıza ihtiyaç yok."

Taha Akyol, bu bilgiyi "Ankara''da çok önemli bir politikacı"ya atfen ve "Demirel''in klasik bir darbeyi nasıl önlediği"ne örnek olarak veriyor. Gene o politikacıya göre, "Demirel olmasaymış, 28 Şubat Nizamiye''den dönmez"miş!

"Demirel, askerdeki eğilimi çok iyi biliyordu. Onları Milli Güvenlik Kurulu''na yönlendirdi. Böylece Nizamiye''den çıkmadan, Anayasa''nın formel kurallarına göre bir süreç yaşanmasını sağladı!" (Aynı yazıdan)

Bu, müstakbel Cumhurbaşkanlığı tartışmalarının yapıldığı ve Demirel''in favori adaylardan olduğu bir zamanda çok ilginç bir bilgi diye düşünüyorum. Ve, söz konusu değerlendirmeye yansıyan yaklaşımın, çok fazla Demirel yanlısı, buna karşılık çok fazla demokrasi karşıtı olduğunu belirtme gereği duyuyorum.

Değerlendirmede, Demirel''i adeta "klasik bir darbe" yerine "postmodern bir darbe"ye öncülük ettiği için kutlamamız gerektiği eğilimi gözleniyor. Demokratik bir ülkede bir Cumhurbaşkanı''nın misyonu tam da bu mudur? Yani demokratik ülkelerde Cumhurbaşkanları, askerlerin "Nizamiye''den çıkma"ya niyetlendiklerini anladıklarında şunları mı yaparlar:

-Ben sizinle birlikte davranan bir Cumhurbaşkanıyım ve öyle olacağım. Artı, sizinle birlikte davranacak yeni bir hükümet oluşturabiliriz. Nizamiye''den çıkmadan, istekleriniz yerine gelmiş olur. Ne gerek var buna?

Yani hem Cumhurbaşkanlığı adına askere söz vereceksiniz, hem de ortada meşru bir hükümet varken ve üzerinize vazife değilken, durumdan vazife çıkarıp, "askerle birlikte davranacak yeni bir hükümet" vadinde bulunacaksınız. Sahi, bunu mu yaparlar demokratik ülkelerde Cumhurbaşkanları? Askerle birlikte yeni hükümet oluşturmaya yetkisi var mıdır demokratik ülkelerde cumhurbaşkanlarının?

Ne yazık ki bu proje başarılı da oluyor...Yani bir bakıma "postmodern darbe süreci"nde sayın Demirel aktif rol alıyor. Eğer bu bilgiler doğru ise...

Diyeceksiniz ki;

-Ya eli mahkûmsa...

İşte bize göre, Demirel''in Cumhurbaşkanlığına karşı çıkmanın baş gerekçesi de bu olmalı...

Milletin hukukunu savunmak yerine, hep demokrasi dışı girişimlere eli mahkûm bir politikacı olmak...

Şu bilgiye bakın bir: Demirel bundan aşağı yukarı çeyrek asır önce aktedilen (1 Ağustos 1975) Helsinki Nihai Senedi''ne Türkiye adına imza atmış bir politikacı...

18-19 kasım 1999 tarihinde ise Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilâtı zirvesi İstanbul''da toplanacak ve muhtemelen bir "İstanbul Senedi" imzalanacak. Türkiye adına bunu da Demirel imzalayacak...

Her iki senedin ortak paydasında, insan haklarını ve demokratik vasatı geliştirmek var.

Aradan 25 yıl geçmiş, Demirel bu ülkede Başbakanlıktan Cumhurbaşkanlığına uzanan bir politik hayat yaşamış ve Türkiye hâlâ insan haklarını, demokrasiyi arıyor. "Post modern darbe süreci"ni, "klasik darbe"den daha ehven-i şer buluyor... Bu ülkenin Yargıtay Başkanı "Demokrasiyi aldık içini boşalttık, tüm evrensel normların içini boşalttık" diye çığlık atıyor. Ne yaptı sayın Demirel bu 25 yıl içinde insan haklarının gelişmesi bâbında? İstanbul Senedi''ni imzalarken, içinden bir 28 Şubat sızlaması geçmeyecek mi? Bir başörtüsü acısı, bir Kur''an eğitimi acısı, bir İmam Hatip ve Meslek Liseleri tahribatı geçmeyecek mi yüreğinden?

Konjonktüre bakıyorum, Demirel''den başka meydanda adam kalmamış...

Acaba diyorum, 28 Şubat operasyonu, Demirel açısından bir taşla birkaç kuş vurmanın vesilesi miydi? Ve sayın demokrat politikacımız, ahir ömründe, Cumhurbaşkanlığı hesaplarında "Nizamiye''den çıkış senaryosu"ndan da mı yararlanmış olmaktadır?

Keser ve sap neden hep Demirel''den yana dönüyor? Politik başarı ise, Demirel''e şapka çıkarmamak mümkün değil. Ama, Türkiye''nin çağdaş bir ülke olması arayışı ise, orada karne kırık notlarla dolu. Yani kişisel ikbal ile ülke ikbali atbaşı yürümemiş nedense? Demirel, Ecevit ve benzeri kıdemli politikacılar, geçen 40 yılda Türkiye''yi millet hukukun korunduğu, insan haklarının doya doya yaşandığı bir ülke haline gtirememenin iç hesaplaşmasını yaşamalı değil mi?

Bir gün bu ülke, Cumhurbaşkanlığı, başbakanlık gibi belirleyici makamlarda, "Nizamiye''den çıkmak üzereyiz" diyen bir sayın Komutan''a "Hangi hakla? Bunu aklınızdan bile geçirmeyin. Türkiye''de hiç kimse kendi kafasına göre durumdan vazife çıkaramaz. Milletin iktidarı tayin hakkını kimseye çiğnetmem" diyecek bir yetkili siyasetçi görecek mi? Değilse, seçim vs gibi demokratik mekanizmaların ne anlamı olur?

Cumhurbaşkanlığı seçimi, ülkemiz için yeni bir sınav alanı olacak.

Doğrusunu isterseniz, ülke olarak kaybetmekten de korkuyorum.