Wikileaks belgeleri ve diplomasının sefaleti...

Birkaç yıl önce izlediğimiz bir Avrupa Türk Parlamento Konseyi toplantısında CHP adına söz alan Altan Öymen Türk ordusunun ne kadar demokratik olduğunu anlatmaya başlayınca, pek de ismini duymadığımız bir ülkenin, ismini bilmediğimiz bir milletvekili dönemin genelkurmay başkanı Büyükanıt''ın “iyi çocuk” sözünü hatırlatmış, tüm gazetecileri epey eğlendirmişti.

Teknoloji etik sorun yaratıyor, ancak yarattığı kadar kapı ardına kapı açıyor. Bilginin kontrolü, sansürü, gizlisi kalmıyor. Dahası ortaya çıkardıklarıyla resmi yapıları kamuoyunun gözlemesine ve gözetimine açıyor.

Ortaya çıkan yüzlerce belgeyle Ergenekon davalarını böyle yaşamıyor muyuz? Belgelerin nasıl ve nereden geldiklerinden çok daha önemli olan içerdiklerine oranla belgeler ve bilgiler değil mi? Bunlar karanlık yapıları ortaya çıkarıp, kamuoyu önünde bir yaptırım sürecine yol açmıyorlar mı?

Bilmek de bilgiye ulaşmak da eski yıllardan farklı…

Wikileaks belgeleri, ABD elçiliklerinin merkezle yazışmalarının ortalığa düşmesi sarsıcı, arındırıcı, düşündürücü etkisi çok olacaktır.

Milyonlarca belgeden söz ediliyor, bunlardan birkaç yüz binin açıklanacağı söyleniyor ve henüz birkaç yüz tanesi açıklandı.

Sonuç?

Sonuç daha şimdiden ABD dış politikasının ipliğinin pazara serilmesi, itibarının yara almasıdır.

Zira görülen en azından elçiliklerin casusluk birimleri gibi çalıştıklarıdır. Elçilerin siyasi meşreplerine göre ülkelerini yönlendirmeye soyunduklarıdır. Ve analitik bilgiden çok duyumlar ve dedikodular üzerine kurulu bir bilgi akışı gerçekleştirdikleridir.

Türkiye''yi ilgilendiren belgeler gözden geçirildiğinde üç husus öne çıkıyor.

Kimi veriler tümüyle dedikodu üzerine kurulu, “duyduk ki, bize dendi ki” tarzı bir “sığlığı” ön yargıları, güç kavgası yansımalarına dayalı türü bilgiler pek bir anlam taşımıyor.

Kimi veriler söz konusu ülkenin gerçekliğinden ABD büyükelçilerinin bulundukları ülkeye bakışlarını yansıtıyor ya da hangi kesimlerle ilişki içinde bulunarak bilgi topladıklarını yansıtıyor. Ve bilgilerin baş üstü durmasına, yani tutarsızlığa gönderme yapıyor.

Tutarsızlığa işte bir örnek:

“Aksu, en son Hanefi Avcı''yı görevden alarak Erdoğan''ın isteklerini yerine getirmişti. Fethullah Gülen''i destekleyenlerin başında gelen ve emniyette organize suçlar biriminin başında olan Avcı, Ak Parti''nin kalbine giden yolsuzluk soruşturmalarını sonuca ulaştırmaya çalışıyordu. Ancak, Erdoğan uzun süredir Aksu''nun, parti içinde hayal kırıklığına uğramış milletvekillerini de alıp partiden ayrılacağı şüphesiyle rahatsızlık duyuyordu. Aksu''nun Kürt''leri kayırması, eroin ticaretiyle ilişkisi olduğu iddiaları, genç kızlara olan bilinen ilgisi ve oğlunun mafya ile bağlantıları Kabine içinde onu zayıf halka haline getiriyordu. Erdoğan, devlet kurumlarının bu zayıf noktaları her an kullanabileceğini biliyordu…” (Tarih: 8 Haziran 2005, Belge No: 05ANKARA3199, gönderen makam: ABD Ankara Büyükelçiliği…)

Kimi veriler ise daha önemli… ABD''li yetkililerin devlet adamları, siyasetçiler ve benzerleriyle yaptığı görüşmelerde söylenen cümleler var…

Sonuç şu:

Şimdiye kadar ortaya çıkan belgelerin muhalefete ucuz malzeme verme, kişisel endişelere yol açma dışında bir işlevi olacağını sanmayız…

Ama asıl önemlisi bundan sonrasıdır.

Bundan sonra ortaya çıkacak belgelerdir.

Türkiye''nin Kürt politikasına ilişkin belgeler, Irak savaşı dönemine ilişkin bilgiler ortalığa saçılırsa, Wikileaks belgelerinin sarsıcılığı artar.