12 Mart muhipleri neredeler?

Siyasi hayatımızın dönüm noktalarından biri olan 12 Mart''ın yıldönümü, bu yıl fazla ilgi çekmedi. Basın günlük siyasi tartışmalar ve gelişmeler arasında 12 Mart''ı nerede ise unuttu. 12 Mart karşısındaki duruşu pek hatırlanması gereken yerde olmadığı için belki de hatırlamak istemedi.

Aslında 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat belli bir sürecin durak noktalarıdır ve ancak bir süreç dahilinde ele alınırsa anlam kazandırılabilir. Herbirinin hedefleri ve sonuçları birbirinden farklı olmuştur, ama demokratik sistemin işleyişindeki olumsuz etkileri hemen hemen aynıdır. Her şeye rağmen devam eden demokratik düzen bu müdahalelerle kesintiye uğramış, iktidar seçim dışı yöntemlerle el değiştirmiş, anayasa ve temel kanunlarda köklü değişiklikler gerçekleştirilmiştir.

12 Mart 1971''de Genelkurmay Başkanı ve Kuvvet Komutanları tarafından imzalanan bir muhtıra Cumhuriyet senatosunu, cumhurbaşkanına ve meclis başkanına verilmiş ve hükümetin istifası sağlanmıştır. Üç maddelik muhtıra mevcut anarşik olayların ve ekonomik huzursuzlukların sorumlusu olarak parlamento ve hükümeti gösteriyor, partilerüstü bir anlayışla Anayasanın öngördüğü reformları Atatürkçü bir görüşle ele alacak ve inkılap kanunlarını uygulayacak inandırıcı bir hükümetin kurulmasını istiyor ve bunun gerçekleştirilmemesi halinde Silahlı Kuvvetlerin fiilen müdahale edeceğini belirtiyordu.

Muhtıranın 12 Mart günü saat 13''te TRT radyolarından yayınlanmasından sonra değişik kesimlerin tutumları ve takındıkları tavır önemlidir. İlginçtir ki hem sol hem de sağ kesimler genelde bu gelişmeyi tasvip etmişler ve memnuniyetlerini belirtmişlerdir. Cumhuriyet gazetesi Devrimci Ordunun Sesi manşetini atmış, günlerce devrimci kuruluşların destek açıklamalarına yer vermiştir. Gazetenin köşe yazarları da muhtıranın yanında durmuşlardır.

O günlerde bir darbe beklentisi içinde olan sol kesim, bekledikleri darbenin geldiğini sanmışlar ve destek vermişlerdir. Altmışlı yıllarda YÖN arkasından DEVRİM dergilerinde toplanmış olanlar demokrasiyi sandıksal demokrasi, parlamentoyu feodal güçlerin kurumu diye küçümsüyor ve zinde güçlerin desteğiyle gerçekleştirilecek bir devrimle iktidara gelip sosyalist bir düzen kurmanın arzusu ve çabası içinde bulunuyorlardı. Bu kesimlerin en ayırıcı vasfı demokrasiye, sandığa, demokratik kurumlara ve halkın iradesine inanmamaları ve devrimle iktidara gelmeyi siyasi mücade yolu olarak seçmiş olmaları idi. Bu kesimin ordu içinden bazı kişilerle de ilişkileri vardı. Faruk Gürler, Muhsin Batur, Celil Gürkan generallerle birlikte çalışıyorlardı. Devrim planlanmış, her türlü hazırlıklar yapılmış, bakanlar kurulu listeleri oluşturulmuş, Devrim Anayasası bile hazırlanmıştı. Bir tek düğmeye basmak kalmıştı. Bu sebeple sol kesimin eli kulağında idi ve devrim haberi bekleniyordu.

Bundan dolayı 12 Mart muhtırasının bekledikleri haber olduğu sanılıyor ve büyük bir mutlulukla destek veriliyordu.

Sağ kesimin desteği ise biraz karışıktı. Bir yandan seçimle gelen hükümeti istifaya mecbur ettiği için üzüntü duyulurken diğer yandan aylardır devam eden öğrenci olayları ve anarşik hadiselerin önüne geçileceği için mutluluk duyuluyordu. Hatta olaylar karşısında hükümetin aciz kalmasından dolayı eleştirenler de vardı. Kimse demokratik düzene müdahaleden dolayı karşı çıkmıyordu. Bir tek Dünya gazetesi sahibi ve baş yazarı Bedii Faik çok sert tepki gösteriyor ve bunu pire için yorgan yakmak olarak değerlendiriyor, demokrasiye müdahale olarak ele alıyordu.

Günler geçip Muhtıranın sol kesimin bekledikleri darbe olmadığı anlaşılınca ve balyoz solcuların tepesine inmeye başlayınca tüm sol basın ve çevreler muhtıranın tam karşısına geçerek acımasız eleştiriye başlamışlardır. Sağ kesim solcular eziliyor diye desteğini artırırken sol kesim feryat etmeye başlamıştı.

12 Mart Muhtırası karşısında mutluluk duyanlar, destek manşetleri atanlar, demokrasiye ve sandığa inanmadıklarını gösterenlerin bugün demokrasiyle yatıp kalktıklarını görmek ne kadar inandırıcı olabilir ki? Bütün mesele bizden yana sizden yana ayırımı yapmadan darbelere darbe olmaları nedeniyle karşı çıkmakta yatıyor. Darbeyi bir iktidar aracı görenlerin ve onun yanında duranların ne demokrasiyi savunmaya ne de demokrat olmaya hakları vardır.

12 Mart''tan mutluluk duyanların bugün demokrasi saflarında yer almaları ve bize hergün demokrasi dersi vermeleri sadece komiklik değil siyasetimizin de temel sorunudur. Bu kişiler darbeyi bir iktidar olarak görmekten vazgeçtiler mi acaba? Hiç sanmıyorum...