Beni yak kendini yak ama dünyayı yakma…

David Buckel, Amerika’nın ünlü avukatlarından biriydi, iyi kazanıyordu, ülkenin her tarafında tanınıyor biliniyordu, saygı görüyordu, büyük davaların, ciddi meselelerin adamıydı.

60 yıllık ömrünün neredeyse tamamını doğal hayatın korunmasına adadı, dünyanın birçok ülkesinde çevre forumlarına katıldı, panellerde konuştu, bildiriler yayınladı, eylemlerde boy gösterdi, itiraz etti, direndi, kavgaya karıştı.

Aslında David Backel gibi adamları pek sevmem, samimiyetlerine inanmam, mesela bu adam Türkiye’de yaşasaydı, benimle aynı havzada, aynı denklemde yer almayacaktı, ortak dostlarımız olmayacaktı, aynı mekanlarda dolaşmayacaktık, aynı türküleri söylemeyecektik, paylaştığımız tek şey aynı ülkenin pasaportu olacaktı, hepsi bu…

Kim bilir, belki de daha sert tartışmalarda karşı karşıya gelecektik, çünkü David Buckel profili, samimiyetine inanmadığım potansiyel bir Gezici gibi geldi bana, doğa üzerinden, ağaç üzerinden daha önce birikmiş bütün hesapları, büyük kalabalıklara güvenerek halletme taraftarı olan bir adam canlandı gözümde.

Ama öyle değil işte…

Öyle olmuyor, insan bazen fena halde yanılıyor, önyargılarının kurbanı oluyor, hata yapıyor, çünkü kimse kimsenin içinden geceni bilmiyor, dürüstlüğünü, gayesini, amacını, inanmışlığını, iman etmişliğini ölçemiyor.

Adamın hikayesini okuyunca gerçekten çok üzüldüm, iyi insanların dünyanın her yerinde, her toplumunda, her inancında var olduğuna dair hislerim tazelendi, umutlarım yeşerdi, müdahalesiz natürel hayata olan güvenim arttı.

Avukat David Buckel, uzun zamandır iklim değişikliğine dikkat çekiyor, bu işlerle uğraşıyor, önce kendi aydınlanmasını yaşıyor sonra toplumsal bir role soyunuyor fakat beklediği, istediği duyarlılığı göremiyor, bütün cabalarının boşa gittiğini, dünyanın hızla uçuruma yuvarlandığını çaresiz bir şekilde izlemek zorunda kalıyor.

Buckel, en sonunda ciddi bir karar alıyor, masanın başına geçiyor, uzunca bir not yazıyor, fosil yakıtların zararlarından bahsediyor, insanların fosil yakıtlarla kirlenen havayı soluduklarını ve bu nedenle birçoğunun erken yaşta öldüğünü anlatıyor, sonra kağıdı katlıyor bir zarfa, zarfı da cebine koyuyor ve New York’un Brooklyn semtinde bulunan Prospect Park’a geliyor.

David Buckel, Prospect Park’a elinde bir bidon benzinle geliyor, çimlerin üstüne oturuyor, etrafı izliyor, sonra biraz uzanıyor, temiz havayı soluyor, kuş seslerini dinliyor, sakinleşiyor, ayağa kalkıyor, yürüyor, yanından insanlar geçiyor, spor yapan, bisiklete binen, dondurma yiyen insanlar…

Etrafı izlemeye devam ediyor, gülümsüyor, son kez dünyaya bakıyor, başını gökyüzüne kaldırıyor, göklere dalıyor… Sonra gözden uzaklaşıyor, sakin bir yere geçiyor, ağaçların altına, kuytu bir yere…Daha önce yazdığı notu cebinden çıkarıyor, kendinden uzak bir yere koyuyor, benzin bidonuna uzanıyor eli, kapağı açıyor, bütün bidonu başından aşağıya boca ediyor ve…ve çakmağı çakıyor…

David Buckel, birkaç dakika içerisinde yanarak eriyor, gövdesi çimlere yapışıyor, simsiyah bir petrol birikintisi olarak orada kaskatı kesiliyor, durumu fark eden insanlar yanına doğru koşuyor fakat iş işten geçiyor, Buckel’ın kendini yakmadan önce yazdığı notu buluyorlar.

Avukat Buckel, o notta şöyle yazıyor, “Sevgili dostlarım, değerli insanlar, şimdi size fosil yakıtın insana neler yaptığı göstereceğim, fosil yakıt kullanarak aslında kendi kendinize ne yaptığınızı göstereceğim, bunu yapmaya devam ederseniz yaşadığınız gezegenin sonu benim gövdem gibi olacak, bunu göreceksiniz, sizi kurtarmak için kendimi feda edeceğim, umarım bana bakarak tehlikeyi fark edersiniz, yine de karar sizin…”

Bu onurlu adamın hikayesi birkaç yerde haber oldu, küçük bir haber, kimsenin dikkatini çekmedi, kimse başını çevirip bakmadı, New York’un ortasında bir avukat, çevre felaketine dikkat çekmek için kendini ateşe verdi, çığlık atmadan sessizce yandı, kül oldu, koca dünyadan bir “ahh!..” sesi çıkmadı.

Bunu düşündüm, bunları düşündüm, gece yarısı kendimle hesaplaştım, şu adamın cesaretini, inancını, imanını, derdini, endişesini, hayasını, edebini, saygısını, ciddiyetini düşündüm, kapı kapıyı açtı, daha başka şeyleri de düşündüm.

“Ne güzel” dedim, “Bizim işimiz ne güzel yahu, kendi canına kıyamıyorsun, dinen haram, oradan yırtıyoruz, ne olursa olsun ömrü yaşamak garanti… İnsan olduğumuza göre en iyisine layığız, en iyisini yemek, en iyisini içmek, en iyisini giymek hakkımız, o iş de tamam…Müslüman olduğumuza göre eninde sonunda cennet de bizi bekliyor, orda da sıkıntı yok…Peki şu fani dünyada samimiyetimizi gösterebileceğimiz bir davranışımız, bir eylemimiz, bir itirazımız kaldı mı, kaldı mı?...” diye düşündüm, epey düşündüm.

Fosil yakıtların kullanıldıktan sonra insana verdiği zararı göstermek için kendini yakan Amerikalı bir avukatın ciddiyeti kadar, fosil yakıtları ele geçirmek için bizim çocuklarımızın üzerine bombalar yağdırıp onları yakanları dert edinseydik, fosil yakıtın yanmadan da insanları yaktığını anlayabilirdik, sonucuna vardım.

Petrol baronlarına, purolu kompradorlara, Blackwater pitbullarına direnen, hepimiz için kendini yakan “Dünyayı yakmayın” diyen New York’lu avukat David Buckel’ı saygıyla anıyorum, toprağı bol olsun…