Bu ülkeden her akşam böyle bir dolmuş kalkıyor…

Akşam karanlığında aynı dolmuşa binen insanların aynı yere gittiklerini düşünürüm, böyle bir his uyanır bende.

Büyük kavgadan dönen bu yorgun insanların, halsiz, mecalsiz, bitkin insanların birbirlerini bırakacak halleri yok ya…

Bak, birisi daha bindi, bunun da alnını yarmışlar, kan pıhtılaşmış, kaskatı kesilmiş, kırmızıdan bordoya, bordodan siyaha doğru akmış alnındaki kan ırmağı.

Öylece donmuş kamış…

Silmekten vazgeçmiş, kim bilir kaç kere silmiş, kaç kere akmış, kaç kere silmiş, kaç kere akmış, “Demek ki alın yazım” demiş, bırakmış silmeyi.

Arka tekerin üstünde oturanın gözünü morartmışlar, ona da göstermişler gününü, dünyaya aldırış etmemesinin hıncını vurmuşlar gözünün üstüne.

Dışarıya bakıyor, görebildiği kadarıyla, belli ki kaşınıyor, gören gözüne gelmiş sıra, onu da morartacaklar yakında.

Şu genç kız, şu işte şu, ayakta duran…

Elindeki mendili burnuna bastıran kızı diyorum, sürekli böğüren kızı.

Eski bir koku musallat oldu ona, diyorlar, o kokuyu hatırladıkça böyle oluyormuş.

Koridorda cama yaslanmış, şiddetli mide bulantısı geçiriyor, daha ne kadar dayanabilir, bilemiyorum.

Şoförün arkasında oturan yaşlı kadın bir şeyler sayıklıyor, sanırım Çerkes.

Babası öldükten sonra bir daha ata binememiş, hıncını şoförden çıkarıyor, arada bir “Eziyet etme hayvana” deyip, şoför koltuğunu arkadan tırmalıyor.

Kör bir adam “Müsait bir yerde” diyor, birden bire ayağa kalkıyor, uzun boylu kör bir adam dolmuşun içinde dikiliyor ayağa.

Kör bir adam için akşam karanlığının bastırdığı şu tepede müsait yeri gösterecek aksakallı ihtiyarı arıyoruz hep birlikte.

Kayıp bir eşyayı arar gibi arıyoruz, oturduğu koltuğun altına bakan mı, ceplerini kontrol eden mi, ayak parmakları üzerine tırmanıp geriye doğru kaykılan mı, hangisini söyleyeyim, herkeste, hepimizde bir arama telaşı.

Kör adama “müsait yeri” gösterecek aksakallı ihtiyarı arıyoruz.

Durağın direğine tutunmuş çolak birisi, tek eliyle dünyayı havaya kaldırır gibi kaldırıyor elini, tam önünde duruyoruz.

Durağın direğini bırakıp minibüsün orta direğine yapışıyor tek eliyle, tırnaklarının bir hayli uzamış olmasından anlıyoruz, öteki eline duyduğu nefreti.

Kırık kalpli lise son sınıf öğrencisi, saçını düzelterek kalkıyor, arka dörtlünün solundan, hepimize tek tek sarılıyor, çocukcağızın içi boşalıyor, yüreği hafifliyor, delikanlı gibi ağlamaya başlıyor.

İçimizden bir alkış kopuyor, şefkatle gülümsüyoruz, tek tek sırtına vuruyoruz hafifçe, iki kere.

Patlak egzozdan çıkan homurtuyu, taksiye çalınan ıslığı, minareden tırmanan makamsız ezanı, dumanlı kıraathaneden dışarıya taşan gol sesini, köpeklerin havlamasını, tramvaydan geriye kalan cızırtıyı duya duya ilerliyoruz.

İçimizden bazıları, bazılarımızın duymadığı sesleri de duyuyor, gözlerinden okuyoruz.

Derken son düzlükte tekerlekli sandalyeyle ilerlemeye çalışan, Sarıyer forması giymiş azimli bir arkadaşı solluyoruz, askere giden gençlerin konvoyu havaya ateş açarak bizi solluyor, geçerken soldan, geçilirken sağdan ilerliyoruz.

Sağlı sollu, tek sıra halinde dizilmiş çam ağaçlarının ortasından geçiyoruz, büyük, beyaz bir hastanenin önüne gelip duruyoruz.

Akşam dolmuşunda seyahat eden hayat kırgını gaziler olarak ayakta tedavi edilmek istiyoruz, diyor, kırık kalpli liseli çocuk.

Kör adam gülümsüyor, hak veriyor ona, “Bu çocuk her şeyi görecek yaşta artık” diyor, “Onun dediği gibi yapın, bizi ayakta tedavi edin…”

Çerkes kadın, sedyeye ata biner gibi biniyor, iki ayağıyla mahmuzluyor sedyeyi, dalıyor acile.

Pis kokulardan bunalan kız, çam ağacının altına atıyor kendini, midesini boşaltıyor.

Alnı yarık delikanlı yalvarıyor, “Dikseniz de kanayacak benim alnım, yine yarılacak, yine dikeceksiniz, lütfen dokunmayın” diyor.

Gözü moraran kabadayı belediye bankına oturuyor, o da yanmayan çakmağına sövüyor.

Bu ülkeden her akşam böyle bir dolmuş kalkıyor…