Geçen yazıda ABD bir reklam şirketinin anneliği maaşsız, sosyal güvencesiz ve kesintisiz bir mesai olarak sunan videosu üzerinden konuşmuştuk. Kaldığımız yerden devam edelim.Annelik bir meslek değildir. Anne olmak fıtri bir durumdur. Hamilelikten başlayarak içimizde yazılı olan fıtri program sayesinde dışarıdan bakana "yük" gibi gelen durumu anne adayları tabii olarak yaşar. Bu tabii program geçerliliğini çocuk büyüdükçe yitirir ve o kadar ki yetişkin çocuk sahibi olan kadınlar yeni doğan bebeklere
Geçen yazıda ABD bir reklam şirketinin anneliği maaşsız, sosyal güvencesiz ve kesintisiz bir mesai olarak sunan videosu üzerinden konuşmuştuk. Kaldığımız yerden devam edelim.
Annelik bir meslek değildir. Anne olmak fıtri bir durumdur. Hamilelikten başlayarak içimizde yazılı olan fıtri program sayesinde dışarıdan bakana "yük" gibi gelen durumu anne adayları tabii olarak yaşar. Bu tabii program geçerliliğini çocuk büyüdükçe yitirir ve o kadar ki yetişkin çocuk sahibi olan kadınlar yeni doğan bebeklere bakarken bu nasıl büyüyecek tedirginliğini yaşar.
Uzmanlar anne sütünün önemi üzerinde duruyor. Bu önemi daha ziyade bebekler üzerinden inşa ediliyor. Ama anne sütü bebekler kadar anneler için de önemlidir. Emziren anne içindeki yazılı olan fıtri programı her emzirmede güncellemiş olur.
Çocukların mesuliyetini tamamen annelere yükleyen ve anne olmayı "kesintisiz mesai" olarak sunan modern kültür, baba olma mesuliyetini ailesinin her türlü maddi ihtiyacını karşılayan "kasa" kategorisinde sunarak cansızlaştırıyor. İslam medeniyetinde babalar çocuklarının yetişmesinden, karakter sahibi olmasından birinci derecede mesuldürler. Fakat postmodern kültür inat ve ısrarla aileyi annelerin üzerine bina ediyor.
Mesela her özel günü "özel bir çizim" üzerinden kutlamayı adet edinen allame google"un Anneler Günü"ne mahsus Türkiye çizimi şöyleydi. Bisikletin üzerinde kaskı ve pelerini ile bir anne ona eşlik eden aynı kask ve pelerini kullanmakta olan bir kız ve erkek çocuğu. Mesaj şu: Anneler süpermendir onların yetiştirdiği çocuklar da süpermendir. Lakin bu resimde baba yok.
Aynı "allame"nin Babalar Günü Türkiye çizimi ise şöyleydi: Kanatlı bir arabanın içinde direksiyonda baba, yanında kızı ve oğlu. Bu defa "kare"nin içinde olmayan anne.
Allame "özel günler"de bile aileyi anne, baba çocuklar olarak resmetmekten geri duruyor. Anneler Günü çiziminde anne ve çocukları başlarında kaskları ile doğanın içinde eğlenceli bir şekilde yol alırken; Babalar Günü"nün "baba" resmi babalığı ancak süper bir arabanın direksiyonuna oturmakla mümkün bir durum olarak "desenliyor".
Soru şu: Gerçek hayatta babalar olmadığı için mi popüler kültür nesnelerinde baba figürü zayıflıyor? Yoksa babalar, günlük hayatta mesuliyetlerini yerine getirmekten vazgeçtiği için mi popüler kültür "hayatı" babasız inşa ediyor?
Evlat sahibi olanlar için her gün özel, ebeveyni olanlar için her gün şükür vesilesi. O halde özel günler, güzel günler muhabbeti ile haset kültürüne katkı sunmaktan ne zaman vazgeçeceğiz!
Bu anlamda 2014 Babalar Günü tam bir duyarsızlık örneği idi. Soma"da yüzlerce çocuk aynı anda babasız kaldı. Satışları arttırmak uğruna babalar günü kutlamalarına hep beraber DUR diyemedik.
Meraklısı için not: Dünyanın pekçok ülkesinin google sayfasına girerek Babalar Günü için koymuş oldukları resme baktım. Sayfasında hiçbir şey olmayanlar Mısır, Irak, Ürdün. Google harflerinin şarkı söyleyen versiyonu ve elbette futbol topu ile açılan sayfalar Avusturya, Belçika, Pakistan, Polonya, Endonezya, İsrail ve İtalya"nın da aralarında olduğu 15 ülke; baba ve oğulun maça gider şekilde açıldığı google sayfası ise Kanada, ABD, Arjantin, Yunanistan, Hindistan, Malezya Küba gibi ülkeler.
Türkiye ile aynı resmi sahip olan ülkelere gelince. Yani kanatları açık bir arabanın içinde baba, oğul ve kız resmine gelince: Peru, Bangladeş, Filipinler, Siri Lanka...
