Birlikte yaşamak için birlikte inşa edilecek "yarın" tahayyülüne muhtacız...

Bu satırları Orta Afrika"nın Müslümanlarının yerinden yurdundan ayrıldığı, siyahinin siyahiye düz bakamadığı bir dönemde yazıyorum.

Orta Afrika"nın imha edilen Müslüman halkının haberleri, "iletişim çağında" pek fazla haber değeri taşımıyor. Kıyıya vuran balina için aya kalkan "insanlık", ötekinin yaşadığı sıkıntılara sağır.

Dış dünyanın vereceği "insani tepki" konjonktürün mihmandarlığında kör, topal, sağır olabilir bunu daima zihnimizde kayıtlı tutalım.

Ortadoğu, Afrika, Balkanlar, Kırım... 19.Yüzyıl hortlayarak geri mi dönüyor?

Hortlayan dün hanemizde bir tecrübe olarak mı kayıtlı yoksa bitmeyen bir şaşkınlık olarak mı?

Sınırların eridiği, coğrafyanın sonuna gelindiği bir çağda, sadece geçmişin acıları ve ıstırapları üzerinden değil, yarın kurgusu üzerinden bir arada olmayı başarmamız gerekiyor.

Yarınlar için, dünde kalan acının bakteri üretmesine imkan tanımayan duyarlılık alanı inşa etmek zorundayız.

Sözü nereye getireceğim?

Geçtiğimiz hafta Yıldırım Beyazıt Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Felsefe Bölümü, Türk Felsefe Derneği ve Atatürk Kültür Merkezi tarafından, Türk Felsefe Derneği Onursal Başkanı Prof. Dr. Necati Öner"e ithaf edilen "Birlikte Yaşamak" Sempozyumu düzenlendi.

Sempozyumun tam da Sayın Başbakan"ın 1915 olaylarında hayatını kaybetmiş Osmanlı vatandaşlarına başsağlığı mesajı dilemesine denk gelmiş olması zamanına doğmuş bir sempozyum olarak dikkat çekici idi. Diğer taraftan sosyal bilimlerin özellikle de felsefecilerin çağın sorunları üzerine düşünmelerine davet çıkarması bakımından oldukça önemli. Türkiye"de sosyal bilimler maalesef kitaplardan kitap çıkarmak düzeneğinde devam ediyor. Sosyal bilimler ne acıdır ki, henüz hayattan kitap çıkarabilecek noktaya varamadı.

Acilen cevaplamamız gereken soru şu: "Birlikte yaşamak" kavramını bir ayna olarak kendimize çevirdiğimizde göreceğimiz resim ile başa çıkabilecek miyiz?

"Eski acılar" üzerinden ortak duyarlılık alanları inşa ederken, temel olarak devletin vatandaşları ile yaşamış olduğu yanlışları, vatandaşlar olarak bizim birbirimiz üzerinden ifadelendirmememiz gerekiyor.

Türkiye sınırları içinde kalan herkesin, kendisini ve kendisine uzak olanı "BİZ"in sınırları içinde görmeye gönüllü durması lazım.

Bu gönüllülüğün olması için, devletin herkese eşit mesafede olması kadar, bireylerin de kendisine benzeyene ve kendisine benzemeyene mesuliyet zinciri içinde, saygı mesafesini sürdürerek koruması gerekiyor.

Tarih çoğu defa bugünden geriye doğru yazıldığına göre, "bugün" birbirimize yan bakmadan hayatı anlamlandırmakta karşılaştığımız sıkıntıları "öteki"nin hanesine kaydetmeden, şikayet kültürünü terk ederek, mesuliyet üzerinden ontolojik duruşumuzu korumaya niyet etmeliyiz.

Bunun hiç kolay olmadığını biliyorum. Özellikle de "dedikodu kültürünü" kurumsallaştıran sosyal medya çağında, söylediklerimin imkansıza yakın bir yerde durduğunun farkındayım.

Ama biz "gayret bizden tevfik Allah"tan" diyenlerdeniz.

Yazının sonuna geldiğiniz bu noktada lütfen dürüstçe şu soruya cevap veriniz: Günde kaç kişiye selam veriyor kaç kişinin sıkıntısını tebessüm eşliğinde gidermeye gönüllü oluyorsunuz?

Vereceğiniz cevabın "yarın tahayyülü" için ne kadar önemli olduğunu lütfen tekrar tekrar düşününüz.