Gene bugün döktürmüşsün yahut okuyucu velinimetim değildir

Türkiye''de geçerli gazete yazarlığını her türlü lâfazanlık marifetinin sergilendiği bir meslek olmaktan çıkarma gücünü ben gösteremem. Benim tek yapabileceğim her nasılsa (yirmi iki yıl kısa bir zaman değil) aramızda dert ortaklığı oluşmuş az sayıdaki has okurumla irtibatı koruyabilmek ve bu bağlantının değerini ayağa düşürmemekten ibarettir. İnsan yaratılmışların en şereflisiyse, bu şerefin her insanın yaptığı işe yansıması gerek diye düşünüyor ve bu anlayış içinde bir gazete sütunundan benzerlerime hitap etme işini üstlenirken ne genel eğilimleri, ne de baskın şartlanmaları yansıtma endişesi taşıyorum. Tersine, ortalama anlayışın tuzaklarını farkına varabildiğim kadarıyla işaret etmeye çalışıyorum. Bütün çabam ata sözlerimizden iki tanesini yanlışlamaya dönüktür: "Alemle gelen düğüm bayram" ve "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın." Yöneldiğim bilinç alanının sınırlarını bildiğim için hangi okurlarımla alış veriş içinde olduğumu da biliyorum. Ne var ki bizim alış verişimizin yabancısı olan başkalarının, bir çoklarının yazdıklarımı okumasına engel olmam mümkün değil. Bunun yanı sıra benim yöneldiğim bilinç alanı dışında kalanların yazdıklarıma gösterdikleri olumlu veya olumsuz tepkiye bigâne kaldığımı da söyleyemem. Bu da benim insanî zaafım.

Gün geliyor yöneldiğim bilinç alanı ortalama anlayışla örtüşüyor. O vakit okuyucunun tepkisi "Gene bugün döktürmüşsün!" tarzında oluyor. İtiraf etmem gerekir ki karşılaştığım böylesine tepkiler şimdiye kadar benim içinde de her Türk''ün içinde olduğu gibi Akşehir gölünün yoğurt mayasından etkilenebileceği ihtimalini canlı tutmuştur. Aklımın erdiği vakitten bugüne kadar gölün maya tutmasını şiddetle arzuladım. Fakat hiçbir zaman bu ihtimali bir imkân kabul ederek kendimi havaya kaptırmadım. Çünkü başından beri akıntıya kürek çekerek okuyucuyu velinimetim saymış değilim. Bence bir icra (sahne) sanatçısıyla bir yazar arasındaki fark birincisinin başarısını izleyici taktirine bağlamış olması, diğerinin ise yaptığı işte izleyicisiyle bir yükümlülük bağı kurduğu zaman ancak başarılı olabilmesidir. Hepimiz biliyoruz ki bir yazar sahne sanatçısı imiş gibi davranabilir ve okuyucusunun taktirleriyle kanaatler ortamının şampiyonu olabilir. Bu durum dünyada dolapların gıcırdamadan dönmesine hem yazarın, hem de okurun gayet iyi intibak ettiklerini gösteren bir durumdur.

Yazar yaptığı işe yaraşan bir tutum benimsemişse kendine alkış peşinde bir yön tespit etmekten kaçınacaktır. Sırta alınmış bir yumurta küfesi varsa hem yazarın, hem okurun gayret edeceği şey yumurtaların ulaştırılacağı yere salimen varmalarını temin olmalıdır. Yumurta küfesinin yazarın mı okurun mu sırtında olduğunun tespitini ikisi arasındaki bağlantı doğuracaktır. Küfeyi okur ve yazar münavebeli olarak taşıyabilir. Yani hakikate duyulan ihtiyaç bakımından bazı zamanlarda okurun duyarlığı yüksek dereceye ulaşmış ve bazı zamanlarda ise yazar bu ihtiyaçtan kıvranır halde bulunabilir. Her iki halde de biri diğerine yürünen yoldaki çukuru işaret etmek yükümlülüğü altındadır.