Vazgeçenler,ısrar edenler

Türk siyaseti 1960-1980 yılları arasında bir furya halinde sola açık düşüncelere meyleden insanların istilâsına uğradı. 1980''den 2000 yılına kadar ise ters istikamette denilebilecek bir furya başladı. Son yirmi yılda her ne kadar terazinin sağ kefesi ağır bastı demek doğru olmasa da siyasetteki aslî yönetim İslâmiyet''i merkeze alan düşüncelerden oluşuyordu. Bugün gerek sola ve gerekse sağa açılım birer furya olmaktan çıkmış bulunuyor. Önce sosyalist ve sosyalizan düşüncelerin ülke siyasetine yön verici bir mahiyet kazanmasından ümit kesildi. Sonra Müslüman hayat tarzının sosyal çevrede üstünlük elde etmesine imkân olmadığı anlaşıldı. Ne sosyalistlik, ne Müslümanlık para etti. Türkler para eden yerde, "sağsız solsuz demokrasi" sahasında toplandılar. Orada bir yığın teşkil ettiler. Böylece son yılların Türkiye''si dünyaya bakışında bir sosyalist doğrultu tutturmaktan vazgeçen ve hayatını İslâm esasları uyarınca düzene sokmaktan vazgeçen çok sayıda insanı barındırır oldu. Belki bunların birçoğu sosyalist görüşlerini terk etmedi ve hiçbiri İslâm inancından kopmadı. Vazgeçtikleri şey etkinlikti. Sosyalizm veya İslâm uğruna gösterdikleri veya göstermeyi göze aldıkları siyasi etkinlikten vazgeçmişlerdi. Öte yandan her iki kampta da sayıları az olsa bile bir ısrarı elden bırakmamanın taraftarı olan insanları bulunuyordu. Onlar Türkiye''nin siyasi ufkunun sosyalizm ve/veya İslâmiyet tarafından çizilmesinde ısrardan yana idiler; ama artık bu sahada ısrar ettiklerini belirgin kılacak araçlar ellerinin altında değildi.

İsabetli kararı hangileri almıştı? Vazgeçenler mi, ısrar edenler mi? Bu soruya cevap vermeye ve vazgeçenleri tabansızlıkla suçlayıp ısrar edenlerin kahramanlığını yüceltmeye niyetim yok. Mesele nasıl olup da yirmişer yıllık iki furyanın yaşandığını anlamadadır. Sosyalist bir yönetime kavuşmak veya İslâm esaslarına uygun bir düzen kurmak Türkiye''nin sine qua non (olmazsa olmaz) şartı değildi. Bu eğilimlerin her ikisine de yakışabilecek bir adlandırma peşindeysek diyebilirdik ki bunların her biri aslında Türkiye''nin zilletten kurtulmasına dönük birer "çağrı" özelliği barındırıyordu. Türkiye sosyalist karakterli bir toplum haline gelmeden de, Müslüman kimliğine dokunulmazlık atfeden bir kültüre sahip olmaksızın da yaşayabilirdi. Nitekim yaşıyor. Sosyalist yönetim yerküre üzerinde Türkiye''ye sermaye hakimiyeti aracılığıyla biçilen yerin reddini mümkün kılan kararları alma fırsatı verebilirdi. İslâmî yönetim Türkiye''ye dünyanın egemen kültürüne gerek tüketim ve gerekse hayatî değerler bakımından köle olmaksızın bir hayat sahası açabilirdi. Ama artık Türkiye''de bunların eksikliğini hissetmeseniz de oluyor. Türkiye özgünlükten feragat ederek yaşayabiliyor. Vazgeçenler bu gerçeği gördükleri, şimdiye (vazgeçtikleri güne) kadar boşa kürek çektiklerini anladıkları için vazgeçtiler. Israr edenler ise hapsedildikleri hücrenin parmaklıklarına âşık olmayı reddettikleri için ısrar ediyorlar. Mesele denetim altındaki bir ülkenin yurttaşı olmaktan dolayı hangi hisse sahip olduğumuzda düğümleniyor.