Hiçbirşey değiştirmeden zihniyet değiştirmek...

Türkiye, Avrupa Birliği üyeliği yolunda adaylık statüsünü kabul etti...

Adaylığı kabul etmekle belli bir dönem içinde birçok şeyi değiştirmeyi de kabul etmiş oldu...

Her ne kadar hükümet yetkilileri, Türkiye''nin temel birçok konuda konumunu, tavrını değiştirmeyeceğini açıklamış bulunsa da Türkiye bir değişim smürecine girmiş bulunuyor...

Bu sürecin çok zor geçeceği muhakkak...

Hem siyasal hem de ekonomik açıdan...

Hem de zihniyet bakımından...

Bir bakıma adaylık süreci, Türkiye''nin yeniden yapılanma sınavı sayılabilir...

Bu da herşeyden önce bir zihniyet değişimini gerektiriyor...

Bu değişimin gerçekleşmemesi durumunda Türkiye''nin adaylık yolunun hayli uzun olması olası... Tam üyelik gelecek kuşaklara kalabilir...

Peki zihniyet değişimi nasıl olacak?

Türkiye''yi yöneten güçler, sahip oldukları erklerden, olanaklardan nasıl vazgeçecekler?

Ne kadar zaman içinde vazgeçecekler?

Bunun için daha ne kadar bedel ödememiz gerekecek?

Ne kadar acı çekmemiz gerekecek?

Biz bunları görebilecek miyiz?

Türkiye''nin bu nedenle işi zor...

Devlet de, devletten nemalanan kesimler de, herşeyi devletten bekleyen vatandaş da değişmek zorunda...

Değişim için toplumsal uzlaşma şart...

Anayasadan tutun da hukuk sistemine, sosyal güvenlik anlayışından, insan hakları değerlerine kadar hemen herşeyin değişmesi gerekiyor...

Ama öncelikle devletin değişmesi gerekiyor... Yeniden yapılanması, açık, şeffaf ve hukuki olması gerekiyor...

Bence işin püf noktası burada...

Bizim devlet değişebilir mi?

Despotluktan hukukiliğe, kapalılıktan açıklığa, herşeyi güvenlik açısından görme prensibinden birey haklarının üstünlüğü anlayışına dönüşebilir mi?

Genelkurmay Başkanı, ana muhalefet partisinin gerisine çekilmeyi bilebilir mi?

Askerler, ülke yönetiminde temel ölçünün, güvenlik ve kriz kavramları olmadığını kabul edebilirler mi?

Tabii, Türkiye''nin temel meselesi belki bunlar değil ama, değişim zihniyeti ya da zihniyet değişimi denilince nedense akla ilk bunlar geliyor...

Avrupa Birliği üye adaylıı için mücadele eder görünen siyasi zevatın ve yüksek bürokrasinin, böyle bir dönüşüm için samimi olduğunu kestirmek mümkün değil...

Hatta bu zevatın yaptıkları açıklamalara, giriştikleri bazı iucraatlara bakarak samimi olmadıklarını, olmalarının da mümkün bulunmadığını çıkartıyoruz...

Böyle bir sonuca, karamsar olduğumuz için değil, meseleye gerçekçi yaklaştığımız için ulaşıyoruz...

Türkiye, bu lider takımı ve bürokrasi yönetimi ile bu zihniyet değişimini gerçekleştiremez... Çünkü onlar aslında değişime inanmıyor... Sadece, şartlar gerektirdiği için ve bundan kısa önemli çıkarlar bekledikleri için inanıyormuş gibi yapıyorlar... Ama inanmıyorlar...

Öyle görünüyor ki, değişimin gereklerini yerine getirecek siyasi anlayış ve bu anlayışa uygun siyasal kadrolar oluşana kadar Türkiye uzun yıllar adaylık statüsünü sürdürecek...

Değişim konusunda iyi niyetli ve kararlı olmadan bir değişim sürecine girilmesi mümkün değil...

Böyle görünerek belki başkalarını kandırabiliriz ama kendimizi asla...