Linç’i teşvik ve tahrik edenler etnik çatışmayı körüklüyor

Marmaris, Antalya, İstanbul ve Mersin’deki patlamaları, ne olduğu birbuçuk yıldır ortaya çıkarılamayan, ama ismine bakılınca Kürtlerden oluştuğu anlaşılan bir terör örgütü sahiplendi.

Bunlar kuşkusuz lanetlenmesi gereken eylemler.

Yalnız eylemlerin zamanlaması hayli ilginç. Türkiye’nin Lübnan barış gücüne asker gönderme kararı aldığı, ABD’nin Kuzey Irak’taki PKK güçleriyle mücadele için bir koordinator atadığı, sertlik yanlısı oldukları belirtilen, devir teslim törenlerinde yaptıkları konuşmalarla bu sıfata fazlasıyla layık olduklarını kanıtlayan komutanların işbaşına geçtiği, PKK’nın, içinde silah bırakmaya kadar uzanan ve oldukça ılımlı maddeler içeren bir barış planı açıkladığı, Türk askerinin Kuzey Irak’a operasyon yapmak için eller tetikte sınırda beklediği günlerde bu eylemlerin gerçekleşmiş olması üzerinde uzun uzun düşünmek lazım.

Böyle bir eylem kimlere ne gibi mesajlar verir ve kimlerin işine yarar?

Hatta başka şeyler de. Gerçekten bu eylem Kürt örgütler tarafından mı gerçekleştirildi? İnsanın aklına ister istemez Şemdinli iddianamesi ve gerekçeli karardaki ifadeler geliyor.

Bunlar kuşkusuz çok önemli, ama işin bir tarafı. Başka bir yanı var ki, bana göre daha da önemli. Patlamalardan sonra bazı büyük gazetelerde inanılmaz yazılar yayınlandı. Patlamaların sorumlusu olarak ortaya fırlayan örgütün adından yola çıkıp meseleyi doğrudan bütün Kürtlere teşmil eden tehlikeli yazılar... Bütün Kürtlerin ayağa kalkıp, “Bizim bu terör eylemleriyle bir ilişkimiz yoktur” demeleri istendi.

Bu ne inanılmaz bir mantık. Ve inanılmaz bir toplu suçlama ve linç tahriki. Sonra buna katılan başka yazılar da oldu. Kürt vatandaşlar ne yapsın? Onlar mı kalkıp devletin birbuçuk yıldır ortaya çıkarmak bir yana ne olduğunu anlama konusunda bile çaba harcamadığı bir örgütü yakalayacak?

Ayrıca bu çağrı, gizli bir toplu linç çağrısı, kışkırtması olarak da tehlikeli.

Yazının satır aralarında sanki bu çağrıyı yapmazlarsa Kürtlerin de suç ortağı olacakları fısıldanıyor. Böylece bütün Kürtler töhmet altında bırakılarak sanki suçluluk duygusu altında ezilmeleri isteniyor.

Adeta, “Bütün Kürtler potansiyel suçludur ve bütün Kürtler, Kürtlerin neden olduğu ya da neden olduğu varsayılan eylemler dolayısıyla enazından kabahatlidir” deniliyor. Bu tehlikeli kışkırtmanın, büyük gazetelerin ‘Büyük yazarları’ tarafından yapılması gerçekten de çok vahim bir süreci işaret ediyor. Türkiye, zaten bir süredir milliyetçilik kisvesi altında linççi tahriklerin, eylemcilerin kol gezdiği bir ülke görünümünde. Linççi saldırganlar güvenlik güçleri tarafından kollanıyor.

Linç kültürünün yaygılaşması sağlansın isteniyor. Böylece her muhalif sesin, her muhalif –yasal ya da yasa dışı farketmez– eylemin peşinen mahkum edilmesi ve linç tehdidi altında tutularak engellenmesi hedefleniyor.

Mesela önceki gün gerçekleşen olaya bakın.

30 Ağustos Zafer Bayramı nedeniyle İstanbul’daki resmi geçit sırasında, bir öğrenci grubu, ‘İsrail’e asker olmayacağız’ pankartı açıyor. Töreni izleyenler göstericileri linç etmek üzere saldırınca polis linççileri engelleyeceğine, biber gazı da kullanmak suretiyle pankart açan gençlere saldırıyor. Trabzon ve diğer yerlerde yaşanan linç olaylarında olduğu gibi.

Üzerlerine, ’Lübnan’a asker gönderme’, yazılı tişörtler giyen 4 üniversite öğrencisini polis gözaltına alıyor. Peki İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah olaylarla ilgili ne diyor?

Olayın öğrencilerin pankart açmak istemesiyle başladığını belirterek, “Vatandaşlar da müdahale etmiş. Bu tip kişilere tepki var. Maalesef bu kişiler üniversite gençliği, vatandaşlarımız da güzel bir tepki gösterdi.”

Böyle bir medyanın ve böyle kamu görevlilerinin bulunduğu ülkede linççiler, kendileri gibi düşünmeyen herkesi linç yoluyla infaz etmez de ne yapar? Gazetelerde dün de “Kürt işçilere linç girişimi” başlıklı bir haber vardı.

Konya’nın Bozkır ilçesinde Kürt inşaat işçileriyle mermerciler arasında çıkan tartışma, yaklaşık 1000 kişinin katıldığı linç girişimine dönüşmüş. Kürt işçiler tek tek ilçe dışına çıkarılarak kurtarılabilmiş.

Bugün 1 Eylül Dünya Barış Günü.

Türkiye’nin de her zamankinden fazla barışa ihtiyacı var.

Medyanın gücünü tahrikçi amaçları desteklemek için kullananlar çok tehlikeli sularda dolaşıyor.

Barış konusunda sadece Kürtler değil bu ülkede yaşayan herkese düşen sorumluluklar var.