Temel hassasiyetler ve bürokrasinin muhtırası

''Temel hassasiyetleri bir kenara koyarak, demokrasimizi geliştirebilir, uyumlu bir biçimde birarada yaşayabiliriz'' diyor son zamanlarda bazı çevreler.

"Avrupa Birliği''ne de o, ''Temel Hassasiyetler'' çerçevesinde girmemizin bir sakıncası yok."

Hatta, Ermeni sorununu, Kürt sorununu ve bütün diğer sorunları, tartışılmaz bazı ''Hassasiyetler'' dışında, aynı çerçeve içinde tartışabiliriz.

Dünyadaki hür ve demokrat rejimlerin ve Avrupa Birliği''nin dayandığı ilkeler, bu ''Hassasiyetler''le çelişiyor olsa bile...

Demokratlığın ölçüsünü görüyor musunuz:

Herşeyi tartışabiliriz, ama o ''Temel Hassasiyetler '' izin verdiği ölçüde.

Meseleye böyle bakınca, doğrusu ben şahsen, Anayasa Mahkemesi''nin, yargı bürokrasisinin en tepesinde oturan yargıçların, seçilmişlerin oluşturduğu Meclis''e muhtıra vermesini hiç yadırgamıyorum.

Evet ben, muhtıra, karşı çıkış, bu ''temel Hassasiyetler''i hatırlatış ne derseniz deyin adına; Anayasa Mahkemesi''nin açıklamasına hiç şaşmadım desem yeridir.

Aynı yüksek yargı organının eski Başkanı Yekta Güngör Özden, 1966 yılında yaptığı bir konuşmada şöyle bir laf etmişti:

"Devletin bölünmez bütünlüğü önce gelir ve yasaların gücü bu koşula göre ikincil düzeydedir."

Bu laf, sistemin bütün felsefesini ve şimdiye kadar ''Milli İrade''ye karşı verilmiş bütün muhtıraların temel nedenini açıklıyor.

Tamam, bölüne, parçalana bu noktaya getirilmiş bir imparatorluktan artakalan topraklarda kurulan Türkiye Cumhuriyeti''ni kuranların, yeniden bölünme endişesini herşeyden ön planda tuttuğunu düşünebiliriz.

Bütün herşey, devletin yapısı, örgütlenişi, anayasaların ve yasaların mantığı, devlet-vatandaş ilişkileri, ama herşey bu anlayışa ve bölünme korkusunun yolaçtığı kuşkulara ve güvenlik endişelerine göre şekillenmiş...

Cumhuriyetin temel ilkeleri, bazılarına göre Atatürk İlkeleri olarak belirtilmiş ''Temel Hassasiyetler'' in şekillendirdiği bu sosyal ve siyasal hayat neredeyse 80 yıldır sürüyor.

Türkiye bölünmüş değil. Meseleye gerçekçi yaklaşan bazı siyasetçiler, bilim adamları ve hatta bürokratlara göre, gerçekçi bir bölünme tehlikesi de mevcut değil.

Türkiye''nin bölünmesini de isteyen yok.

İç ve dış bazı düşmanların bunu istediği söyleniyor. Ama bu düşmanların da zaman içinde değiştiğini görüyoruz. Buna da, bu ''Hassasiyetler''in koruyucusu olarak kendisini ilan etmiş güçler karar veriyor.

Gerçekten bunu isteyenlerin olduğunu kabul edebiliriz. Menfaatlerin çatıştığı karmaşık bir dünyada yaşıyoruz. Türkiye''nin gelişmesini, bir refah devleti olmasını istemeyen güçler mutlaka olabilir. Vardır...

Devletlerin en önemli görevleri de zaten ülkeyi ve ülke topraklarında yaşayanları düşmanlardan korumak değil midir?

Öyleyse varsın korusun. Kim devlete engel olabilir bu konuda....

Ama mesele bu kadar da basit değil.

Bir devleti yönetenler meseleye iktidarları açısından bakıyorlarsa ve temel ölçü, eski Anayasa Mahkemesi Başkanı''nın ortaya koyduğu ve şimdi de hemen her bürokratik güç odağının ve onların sivil destekçilerinin tekrarladığı boyutta ele alınıyorsa sorun var demektir.

Bunu demeye bile gerek olmadığı açıktır. Türkiye''nin bu anlayışla geldiği nokta bellidir.

Ulusal iradenin ve seçilmişlerin hiçe sayıldığı, hâlâ kişi başına ulusal gelirin 3500 dolar olduğu, insan haklarının sürekli çiğnendiği, hukuk devletinin ve kanunların eşitliği ilkesinin bir türlü gerçekleştirilmediği, bireyin değil devletin önemsendiği ve dünya liginde maalesef üçüncü kümede yer alan bir ülke görünümünde değil miyiz?

Şimdi Anayasa Mahkemesi gibi yargı bürokrasisinin en tepesinde ve rejimin temel taşlarından biri olan bir kuruluş en temel konuda milli iradeye kafa tutabiliyorsa, önünde parti kapatmayla ilgili çok önemli bir dava varkan, parti kapatmanın kriterlerini açıklayabiliyorsa ve bunu yaparken de ''Temel Hassasiyetler'' denilen o anlayışa sığınıyorsa bu, yukarda anlatmaya çalıştığım temel yanlışlığın sonucunda oluyor demektir.

O nedenle de bu sistemde, nasıl Genelkurmay''a, nasıl MGK''ya, nasıl başka bürokratik odakların Meclis iradesini hiçe sayan çıkışlarına şaşmıyorsam, Anayasa Mahkemesi''ne de şaşmıyorum.

Burada mesele şudur:

Bu son bürokratik çıkış da aslında hükümete karşı değil Meclis''e karşı yapılmıştır.

Bana göre sistem tamamen çökmüştür.

Sistem, şeklen de olsa halkın iradesine dayalı bir sistem olmaktan çıkmış, yasama-yargı-yürütme alanları birbirinin içine girmiştir.

Sisteme hakim olan odaklar, cumhuriyetin bürokratik bir rejime dönüştüğünü resmen de ilan etmişlerdir.

Bu devletin yeniden, yeni bir anlayışla kurulmasına ihtiyaç vardır...

Birtakım güç odakları ve onların sözcüleri kabul etse de etmese de gerçek budur.

İşte, toplum içindeki asıl konsensüs o zaman sağlanabilecek ve Türkiye asıl o zaman demokrasiye ve refaha kavuşabilecektir.

"Temel Hassasiyetler''i kabul ederek demokrasiyi tartışalım, tabuların üzerine gidelim" diyenler, hem kendilerini hem de sizi kandırıyorlar.

Yürümüyor işte...