Türkiye"nin sorunu iktidar değil, muhalefet...

Geçtiğimiz pazar günü, İngiltere''nin önde gelen üniversitelerinden biri olan Southampton Institute''de, gazetecilik bölümü öğrencileri ile birlikteydim...

Kürt sorunuyla ilgilenen bir grup genç, bu konudaki son gelişmeleri bağımsız bir kaynaktan öğrenmek istemişlerdi...

Geçmişinden bu güne kadar bu meseleyi onlara anlatmaya çalıştım... Anlatmaya çalıştım diyorum, çünkü böylesine karmaşık ve kökü eskilere dayanan bir sorunun, bir kaç saat içinde, konuya PKK aşamasında, o da Avrupa''da PKK''nın karıştığı bazı olaylar ve basında çıkan birkaç makale okuyarak dahil olmuş Avrupalılara anlatabilmek oldukça güç...

Tabii devletin ve devlet gibi düşünenlerin yaptığı gibi yapıp, '' PKK terör örgütüdür, Kurt sorunu diye de bir şey yoktur'' derseniz iş çabuk biter...

Ama böyle bir izahın kimseyi ikna etmesi ihtimali yoktur...

Benim asıl anlatmak istediğim bu değil...

Konuşmanın bir yerinde Danimarkalı bir öğrencinin sorduğu soru nedeniyle tartıştığımız bir başka sorun... Muhalefet...

Birkaç ay sonra Danimarka''da gazetecilik yapmaya başlayacak olan öğrenci sordu:

''Peki Türkiye''de devlet, sırf Kürt sorununu çözmemek, ülke içindeki farklılıkları kabul etmemek uğruna böyle bir savaşın uzamasına neden oluyorsa, halk, insanlar niçin devletten, hükümetlerden hesap sormuyor?''

Soru güzeldi ve benim bu soruya verecek öyle uzun boylu bir cevabım yoktu..

Çünkü öğrenci, farkında olmadan Türkiye''deki temel gerçeği dile getirmişti...

Türkiye''de geçmişte despot devlet geleneği nedeniyle bir muhalefet alışkanlığının, kültürünün yerleşemediğini, şimdi de yasaklar sayesinde birçok konuda insanların özgürce düşüncelerini açıklayamadıklarını anlattım...

Sonra da konu doğal olarak Türkiye''de muhalefet yapmak ve muhalif olmak ile medyanın durumuna geldi...

Medyanın halini anlattım... Aşağı yukarı 30 yıldır gazetelerin trajlarının artmadığını söyledim... Tabii ki birçok şeyle birlikte buna da şaştılar...

Anlatmaya çalıştım... Türkiye''de medyanın, büyük bölümüyle devletin sözcüsü, hükümetlerin de kayıtsız şartsız destekçisi olduğunu söyledim...

Tabii bu kavramlara uzak olan insanlara bunları anlatabilmek oldukça zor oluyor...

Söz, daha sonra benim gazeteme geldi... Onlara Türkiye''de şartlar böyleyken reel trajı artan tek gazetenin Yeni Şafak olduğunu söyledim...

Tabii ki bunun da nedenini sordular... Gazetecinin en temel görevlerinden biri bu soru sormak değil mi?

Türkiye''de seviyeli muhalefet yapan yayın organlarının her devirde başarılı olduğunu ve çok sattığını anlattım... Çünkü yaşananların, gerçeklerin dışında bir gazeteciliğin yapıldığı ortamlarda, halkın kendi durumunu dile getiren yayın organlarını tercih etmesinden daha doğal bir şey olamazdı...

İnsanlar okudukları gazetelerde kendileriyle ilgili haberler olsun istiyordu... Yoksa devletin ve hükümetlerin savunuculuğunu yapacak gezetelere ihtiyaçları yoktu...

Yani insanların, kendi adlarına muhalefet yapacak yayın organlarına ihtiyaçları vardı... Çünkü zaten siyasal ve toplumsal olarak bu ülkede yeterince muhalefet yapılmıyor ve yapılamıyordu...

Dolayısıyla halk adına, seviyeli ve sorumlu bir muhalif çizgi izleyen gazetelerin trajını arttırması, ötekilerin ise, giriştikleri olaganüstü masraflı promosyonlara rağmen satışlarının artmaması, hatta düşmesi normal sayılmalıydı...

Yeni Şafak''ın trajındaki düzenli yükselmenin ardında yatan gerçek buydu...

Geşmişte de hep böyle olmuştu... Devlet ve iktidar şakşakçılığı yapan yayın organları belki bir süre hükümetlerin kendilerine sunduğu devlet imkanlarından yararlanıyorlardı... Ama sonra?

Türkiye''nin ihtiyacı, halkın sesi olacak, onun sorunlarını gerçekçi bir biçimde dile getirecek yayın organlarıydı...

İnsanların kafalarına yatmayan, menfaatlerine aykırı olan ve verdikleri vergilerin yanlış harcandığına inandıkları konularda devletten ve hükümetlerden hesap sorma hakları vardı...

Bunu dile getirmenin adı ise muhalefetti...

Türkiye bu anlamda ''dikensiz gül bahçesi'' gibiydi...

Fakat şimdi, rezaletlere isyan eden depremzedelerle, okullarına girebilmek için mücadele eden öğrencilerle ve halkın sorunlarını dile getirmeye başlayan bağımsız yayın organlarıyla Türkiye, iktidarlar için ''dikensiz gül bahçesi'' olmaktan çıkmaya başlıyor...

Ne dersiniz? Gazetecilik öğrencilerine çok mu iyimser bir tablo çizmişim acaba?