Ülkemizin nesi ile daha çok övünürüz?

Şimdi övünme zamanı. Dünyada gece hava operasyonu yapan birkaç ülkenin arasına Türkiye''de girdi diye ve askeri anlamda önemli denemeler başarıyla sonuçlandı diye övünüyoruz.

Yani şu: Adeta PKK milislerini, terörü engellemek, PKK''yı nihai aşamada bitirebilmek amacıyla çıkılan yol, Türkiye''nin savaş mekanizmasının gücünü göstermeye yönelik bir deneyimden ibaretmiş gibi konuşuluyor.

Bu tartışmayı yapanlar, -ki Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün de dün bu anlamda bazı açıklamalarını okuduk- Türkiye''nin artık sadece bölgesel anlamda değil küresel anlamda da bir savaş makinesi olduğunu ifade etmeye çalışıyor.

Zaten bir süredir Avaks keşif uçakları, havada yakıt ikmali için kullanılan tanker uçaklar, yeni F-16 alımları ve diğer stratejik silah-teçhizat alımı ve imalatı yolunda yapılanları da hesaba katarsak son yıllarda yapılan milyarlarca dolarlık silah harcamalarının ne anlama geldiği de daha iyi anlaşılır.

Türkiye''nin bölgesel, hatta küresel güç olabilmesi için güçlü bir orduya sahip olması gerektiğini söyleyenlere bakılırsa bu normal bir gelişme.

Tabii bu gelişme çizgisi içinde PKK mevzilerinin ABD''den sağlanan uydu desteği sayesinde, ilaveten hava koridorunun açılabilmesiyle F-16 uçakları tarafından vurulması ve yine karadan bombalanması bu övünmelere neden oluyor.

Bu övünmelerde dikkat ederseniz PKK meselesinin siyasi, toplumsal adımlarla ve diğer önlemlerle çözülmesine ilişkin bir endişe yer almıyor. Yine bu tartışmalarda insanı bir boyut, barışçı bir yaklaşım bulmak da çok zor.

Başbakan bu aşamada tıpkı komutanlar gibi her türlü insani yaklaşımı reddediyor. "Köklerini kazımak" stratejisi bu yeni silah teknolojileri ve dünyanın sayılı güçlerinden biri olmanın gereklerinden sayılıyor olmalı.

Nitekim Başbakan da komutanlar da hava akınlarının, bombardımanların ve içteki operasyonların aralıksız sürdürüleceğini söylüyor. Bu yeni konsepte bulunan bir isim de var. Türkiye, ''Güç kullanan diplomasi'' uygulamaya başlamış! ''Kaba kuvvet'' kullanımıyla diplomatik ya da fiili üstünlük sağlamayı ifade eden bir anlayış bu. Üstelik de yeni bir tarafı yok.Değişik zamanlarda, değişik ülkeler değişik durumlarda bu politikayı uyguladı. Sonuçları ortada.

Kaba kuvvetle bir şey elde etmek mümkün değil. Edilse bile bu kalıcı olmuyor. İnsani olmadığı için de bu durumdan etiklenen insanlar sonunda bir biçimde tepkilerini ifade ediyorlar ve kaba kuvvet politikaları bir süre sonra iflas ediyor.

Günümüzde, küresel insani değerlerin eğemen olduğu bu dünyada kaba kuvvetle bir şey elde edilse bile bu kalıcı olamıyor. İşte ABD ve İngiltere. Dünyanın en güçlü ordusuna sahip olduğu ve kaba kuvvetin en alasını uyguladıkları halde Irak''ta perişan oldular. Afganistan''da yenilğinin eşiğindeler. Üstelik de ABD ve İngiltere''nin bu ülkelere ve halklarına verdiği zarar telafisi yıllarca giderilemiyecek kadar büyük ve geçmiş iktidarların ya da kaosların yapmadığı kadar vahim oldu.

Irak''ın güneyinde Basra Bölgesi''ni terkeden İngiliz güçlerinin ardından yönetimi devralan Iraklı generalin sözlerini bugünlerde hiç unutamıyorum. General, "Ingilizler çekip gitti ama arkalarında, kan, soygun, cinayet ve bir yıkıntı bıraktı" diyordu. Günümüzde ABD, bu kaba kuvvet uygulamasını, AB de yumuşak, barışçı uygulamaların temsilcisi olarak biliniyormuş.

Şimdi biz bu durumda ABD''yi örnek almış doludizgin kaba kuvvete dayalı bir askeri ve siyasi stratejiye doğru gidiyoruz demektir. Böyle bir strateji aslında bizim yapımıza da çok uygun görünüyor. Türkiye şimdiye kadar herhangi bir meselesini barışçı yöntemlerle, diyalogla ve yumuşak yaklaşımlarla çözebilmiş bir ülke değil. Militarist yaklaşımlar neredeyse hayatımızın her alanına hakim olmuş durumda. Barıştan, yumuşak yaklaşımlardan ve diyalogtan nefret eder hale gelmişiz. Dolayısıyla bu rolden dolayı övünenler haksız sayılmaz. Bu yolda Türkiye ABD''nin bir numaralı müttefiki olmazda ne yapar?

PKK meselesine ve Kandil''in bombalanmasına dönersek. Türkiye''nin bu yeni askeri teknolojiyi ABD''nin yardımıyla da olsa- uyguluyor ve Kandil üzerinde denemeler yapıyor olmasını alkışlayanlar bu kaba kuvvet kullanımından sonra sıranın yumuşak tedbirlere de geleceğini, yani mesenin diğer yönetemlerle çözülmesi aşamasına da geçileceğini söylüyor. Yok etme amaçlı bunca güç uygulanmasının denekleri olarak PKK''lıların bu aşamadan sonra barışçı yaklaşımlara, "eve dön" çağrılarına nasıl cevap vereceklerini bilemiyorum. Bu güç uygulama yöntemlerinin bölgedeki Kürt insanında ne gibi etkilenmelere yol açabileceğini de kestiremiyorum. Ama benim açımdan meselenin şu olduğuna inanıyorum:

Ben ülkemin, gece hava saldırısı yapan birkaç ülke arasında olmasından daha çok, refah ve özgürlükler sıralamasında üst sıralarda bir ülke olmasını daha fazla tercih ederdim.