Herşey değişiyor, bir şey hariç

Oluş felsefesi" bize her şeyin her an değiştiğini söylüyor. "Bir ırmağa iki kez girilemez" gibi bir düsturu laik ya da dinsel birçok öğretide bulabiliriz. Madem ki her şey sürekli değişmektedir, o halde bu sürece eşlik eden bir biçimde sürekli "yeni şeyler" de söylemek gerekmektedir. İnsan, toplum, doğa, evren herşey sürekli değişiyor ve "şu ırmak" hiçbir zaman "biraz önceki ırmak" değildir; bu dünyanın ve evrenin her yerinde böyle. Bu büyük oluş süreci böyle olmasına böyle de, dünyanın bazı yerlerinde "ırmak" haddinden fazla hızlı akıyor! Türkiye de tabii ki "bu yerler"den birisi. Tamam anladık herşey değişiyor ama bu kadarı da biraz fazla değil mi? Bu kadar hızlı akan bir süreçte az biraz durgunluğa ya da değişmezliğe sahip bir "gerçeklik"ten söz etmek hangimizin haddine! Söylediklerime delil olarak başka bir örnek aramamıza gerek yok; "küskünler" hareketinin son on günlük serüveni bunun böyle olduğunu hiçbir itiraza yer vermeyecek bir biçimde önümüze koyuyor.

Herşey ne kadar da hızlı gelişti ve değişti; "ırmak"ın hızına yetişmenin imkanı yok. Herkes her konuda her gün, bir gün öncesinden farklı düşünüyordu. Herkes, "küskünler", FP, CHP, Cumhurbaşkanı ve tabii ki medya. Medyayı kendi içinde sınıflamak da mümkün: Başta manşetler olmak üzere "haberler" ve Ajans Press Takip Merkezi''nin verdiği bilgiye göre sayıları 1054''e (yazıyla: binellidört) ulaşan köşe yazarları! Türklerin herşeyin her daim deşiktiği yolundaki kanaatlerinin tam olduğuna inanmak üzereydik ki, Genelkurmay Başkanı''nın masaya vurmasıyla değişmeyen "gerçek" herkesin kafasına dank etti. Gerisi bir yanılsamadan ibaretmiş.

Başka diyarlarda da, mesela "hür dünya" denilen yerlerde de "ırmak" bu kadar hızlı mı akıyor acaba? Öyle değil diyorlar; değişim ve dönüşüme rağmen bir insanı, bir siyasal partiyi ya da bir kurumu bir gün önce nasıl bıraktıysanız ertesi gün yine öyle bulabildiğiniz söyleniyor. Mesela bir kuvvetler sıralaması ve "kuvvetler ayrılığı" gibi bir gerçeğin gerçekten olduğu söyleniyor. Bu kuvvetlerin adını da koymuşlar; Yasama, Yürütme, Yargı diye sıralanan üç asil, "dördüncü kuvvet" olarak nitelenen ve Medya diye adlandırılan bir de yedek kuvvetten söz ediliyor. Bunların her biri, aralarında kurdukları kaçınılmaz ilişkiye rağmen özerkliklerini de korumayı bildiklerinden birer "gerçek". Dün nasılsa bugün de öyleler ve de büyük bir ihtimalle hiç değilse yakın gelecekte de aynı kalacaklar. Ne kadar huzurlu bir dünya; bırakın toplumu, tek tek insanların bile onsuz yapamayacakları ne kadar güven verici bir ortam!

Biz büyük bir yanılsama içinde yaşıyoruz. Anayasa''nın Başlangıç''ında her ne kadar şu klasik "Kuvvetler Ayrımı"ndan söz ediliyorsa da bu doğru değil. Bizde üç ya da dört kuvvet filan yok. Bizde hiç değilse beş kuvvet var, arada araya Susurluk örneğinde görüldüğü gibi giren altıncı ve yedincileri saymazsanız. Aslında, sayıları dört olan temel "kuvvetler"in neredeyse hiçbir kuvveti yok. Çünkü bunların göreli bir özerklikleri ve bundan kaynaklanan bir cüz''i iradeleri yok. Birkaç örnek verirsem derdimi belki daha iyi anlatabilirim: "Yasama" nasıl bir kuvvettir? Son günlerde kendi eseri olan "İçtüzük"ün iradesine teslim olmuş olan bu kuvvetin "arzuları" (son olarak 312 ve Terörle Mücadele Yasası ile ilgili olarak görüldüğü gibi) "Yargı" ve "Yürütme" tarafından iğdiş edilme tehdidine her zaman açık değil midir? "Yargı"nın durumunun daha parlak olmadığını bizzat Yargıtay Başkanı''nın ağzından duymuştuk. Yeni deliller de pek çok. Son olaylarda da açıkça görüldüğü ve de hemen herkesin teslim ettiği bir siyasal ve toplumsal güce sahip olan Erbakan hakkında DGM Savcısının "idam talebi" ile insanı bayağı gülümseten bir dava açmasını şimdi "Yargı"nın "Kuvvetler Ayrımı" ilkesine göre işleyen bir kuvvet olmasıyla mı açıklayacağız? Taze bir örnek de geçen gün yetişti: Ankara DGM Başsavcılığı şimdi de Fethullah Gülen hakkında TCK''nin 146. maddesinde düzenlenen suçu işlediğine kanaat getirerek "idam talebi" ile dava açmış. Öte yandan, Cumhuriyet başsavcısı da, 312. madde ile oynamanın Cumhuriyete "hıyanet"le eşdeğer olduğunu açıklıyor. Bana sorarsanız, bütün bu hikayeyi "Kuvvetler Ayrımı" değil de, "kuvvetlerin bağımsızlık ilanı" olarak nitelemek daha uygundur. "Yürütme"nin durumu malum, fazla uzatmaya gerek yok. Ancak bu hususta bir hatırlatma yapmadan da geçemeyeceğim: Bizde "Yürütme" denilince ilk akla gelen "Hükümet" yani "Bakanlar Kurulu" olmasına (ve olması gerektiğine) rağmen, bu "kuvvet"in farklı kuvvetlerden oluştuğu ve de Anayasa''nın "Yürütme" başlığı altında sıraladığı kurumların hangisinin işleri gerçekten yürüttüğü sözünü ettiğim bölüme bir göz atılarak kolaylıkla anlaşılabilir. Şunu da hatırlatalım: Anayasa''nın Başlangıç bölümü "Kuvvetler Ayrımı"yla ilgili olarak her ne kadar "medeni bir işbölümü ve işbirliği" öneriyorsa da, bu birlikte yaşama tarzının çoktan beri (belki de baştan beri) "gayri medeni" bir hal aldığı artık bütün medeniyetlerin malumudur; "medeni", yani sözcüğün gerçek anlamıyla "sivil bir işbölümü ve işbirliği"nden söz ediyorum tabii ki.

Ya bir ürününü şu an elinizde tuttuğunuz "Dördüncü Kuvvet Medya"? Bu "kuvvet"in kuvvetini de yarın tartışalım.